«Αγκάθι» η αποτυχία με Εσιέν, Αμπέντ

Ο Παναθηναϊκός ήταν απογοητευτικός στην Τρίπολη και με εξαίρεση την ανασταλτική του λειτουργία και δη την παρουσία των Μολέδο-Τελάντερ στο κέντρο της άμυνας έκανε το χειρότερό του ματς επί των ημερών του Αντρέα Στραματσόνι.

Με δύο τελικές προς την εστία και μόλις μία κραυγαλέα ευκαιρία (το τετ α τετ του Βιγιαφάνιες στο 77’) σε ολόκληρο αγώνα, «έβγαζε μάτι» το πρόβλημα στη μετάβαση της μπάλας από το κέντρο προς την επίθεση επιβεβαιώνοντας ότι η έλλειψη ποιότητας και βάθους στον άξονα της μεσαίας γραμμής αποτελεί το νούμερο ένα αγωνιστικό «αγκάθι» της ομάδας.

Το πρόβλημα αυξάνεται και γίνεται εξοργιστικό όταν ο Ζέκα απουσιάζει ή περιορίζεται από τους αντιπάλους του (όπως συνέβη την Κυριακή από τους Ιγκλέσιας, Χαμντανί και Δημούτσο), αλλά επί της ουσίας αυτό που πληρώνει ο Παναθηναϊκός είναι τις καλοκαιρινές του επιλογές στον συγκεκριμένο νευραλγικό χώρο.

Οι «πράσινοι» στήριξαν πολλά -και δεν πήραν τίποτα- πάνω στον «κράχτη» Εσιέν καθώς ο θησαυρός αποδείχτηκε στην πράξη άνθρακας, την ίδια στιγμή που το δεύτερο «μεγάλο» καλοκαιρινό απόκτημα της ομάδας στην ίδια γραμμή, ο Μεχντί Αμπέντ, μοιάζει με σωσία του εαυτού του και στην πλειονότητα των αγώνων πελαγοδρομούσε.

Η επόμενη ιεραρχικά λύση του άξονα, ο Φινλανδός Ρόμπιν Λουντ, δεν είναι προφανώς έτοιμος να σηκώσει μεγαλύτερο βάρος από αυτό που αναλογεί σε έναν 22χρονο που το καλοκαίρι πέρασε για πρώτη φορά τα σύνορα της χώρας του.

Ο Τάσος Λαγός επίσης έχει τεθεί στο περιθώριο και αγωνίζεται από ελάχιστα έως καθόλου τη φετινή σεζόν, ενώ ο Λούκας Εβανζελίστα χρησιμοποιείται κατά κόρον στα άκρα (όπου υπάρχει πληθώρα επιλογών) και όχι στον άξονα όπου υπάρχει σαφώς μεγαλύτερη ανάγκη και καταδεικνύεται εκτός των άλλων από το γεγονός ότι συχνά-πυκνά επιστρατεύεται ο κεντρικός αμυντικός Γιώργος Κουτρουμπής για να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα…