«Ευκαιρία», κατά το κοινώς λεγόμενο, δεν μπορείς να χαρακτηρίσεις τη σημερινή συνάντηση του υφυπουργού Αθλητισμού κ. Κοντονή με τους επικεφαλής μόνιμων πρωταγωνιστών του ποδοσφαίρου μας.
Επειδή δεν μπορούν να μπουν (πόσω μάλλον εν μιά νυκτί…) τα πράγματα στη θέση τους και αντί της παγιωμένης αρρώστιας -και- του ποδοσφαίρου μας ν’ ανατείλει νέα-διαυγής ημέρα.
Μα ακριβώς γι΄ αυτό η αθλητική ηγεσία μπορεί να γράψει Ιστορία και να καθαρίσει το τοπίο.
Τι είπατε; «Μα πώς μπορείς να μην την καθορίζεις ως “ευκαιρία” και από την άλλη ν’ αναφέρεσαι σε “δυνατότητα κάθαρσης”;»
Ευνόητη η απάντηση… Οταν, λοιπόν, το παρασκήνιο, «παιδί» που απλώς το κρατούσαν στοργικά δεκάδες χρόνια, συνήθως εναλλάξ, «πράσινα» ή «κόκκινα» -όπως συμβαίνει δυο δεκαετίες τώρα- χέρια, έχει «επισημοποιηθεί» από τη Δικαιοσύνη όπως ποτέ άλλοτε (λέγε με «εγκληματική οργάνωση»), αυτό, ακόμη κι αν φαντάζει ανυπέρβλητη δυσκολία, είναι, παράλληλα, και τεράστια δυνατότητα.
Ναι, δυνατότητα, με τον ορισμό της λέξης. Επειδή όταν η σήψη έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο, εκείνος που εμφανίζεται ως εξυγιαντής μπορεί να κινηθεί δυναμικά χωρίς να χρειάζεται να δώσει εξηγήσεις όπως σε άλλες εποχές.
Οταν υπήρχε ανάγκη να σώζει προσχήματα, άλλοτε να είναι συμβιβαστικός για ευνόητους λόγους πολιτικού κόστους και όχι μόνο. Τώρα είναι αλλιώς. Η συνολική ανάγκη κοινωνίας που παραπαίει ν’ αντικρίσει προοπτική σε κάθε δημόσια δραστηριότητά της εντός και όχι μόνο στο ποδόσφαιρο, οι αποφάσεις μπορούν να είναι καταιγιστικές όσο και ουσιαστικές όπως ποτέ άλλοτε!
Μ’ επιχείρημα ότι συνολικά χρειαζόμαστε καίριες λύσεις, σε αντίθεση με την τάση διαιώνισης του κακού ή τα αναποτελεσματικά ημίμετρα στο μακρινό ή πρόσφατο παρελθόν που μας έφεραν στη σημερινή δυσοσμία.
Παράλληλα, η άφιξη εκπροσώπων της FIFA με αφορμή τον τελικό του κυπέλλου είναι και αυτή αξιοποιήσιμη, όχι με λεονταρισμούς βέβαια εκ μέρους της ελληνικής πλευράς, αλλά και πάλι με επιχείρημα ότι «η σήψη στο ποδόσφαιρό μου είναι βαθιά και προσπαθώ ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ να την εξαλείψω άρα εσύ, η FIFA, που προΐστασαι και ζητάς καθαρές ποδοσφαιρικές κοινωνίες, οφείλεις να συμπλεύσεις».
Ανδρισμός χρειάζεται για σκληρές αντιπαραθέσεις και στα δύο μέτωπα.
