Ο Ολυμπιακός έχασε και την τελευταία ελπίδα του να διεκδικήσει το πρωτάθλημα και πλέον επικεντρώνεται στην προσπάθεια να κατακτήσει τη δεύτερη θέση που θα του δώσει τη δυνατότητα να λάβει μέρος στα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Μπορεί, όπως τόνισε και ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ, «η ομάδα να μην είναι συνηθισμένη να παίζει για άλλες θέσεις εκτός από την πρώτη», όμως οφείλει να αντιμετωπίζει τα πράγματα ρεαλιστικά και να προσπαθήσει να περιορίσει την έκταση της αποτυχίας, αρχής γενομένης από την αυριανή εντός έδρας αναμέτρηση με τον Παναθηναϊκό. Παράλληλα οι άνθρωποί του προσπαθούν να προστατεύσουν το περιβάλλον της ομάδας διαψεύδοντας κάθε είδους φήμη που κυκλοφορεί για την πιθανότητα αλλαγής προπονητή, όσο κι αν είναι φανερό ότι για πολλούς ο κύκλος έκλεισε και πως θα γίνουν αλλαγές με βάση τα τελικά συμπεράσματα.
Σε κάθε ανάλυση των τελευταίων ωρών με αφορμή και την ισοπαλία με τον ΠΑΟΚ μέσα στις παραμέτρους που οδήγησαν στην απώλεια του φετινού τίτλου τοποθετείται -σε εξέχουσα θέση- η… μετάλλαξη του πρώτου σκόρερ της ομάδας, Αγιούμπ ελ Κααμπί, από τη μέρα που επέστρεψε από το Κόπα Αφρικα. Ανεξάρτητα αν αιτία ήταν η σωματική ή η ψυχολογική κούρασή του από τον τρόπο που εξελίχθηκε και τελείωσε εκείνο το αλλόκοτο τουρνουά, ο Μαροκινός φορ στο δεύτερο μέρος της σεζόν δεν είχε ούτε σπιρτάδα, ούτε αποτελεσματικότητα, αλλά και το καθαρό μυαλό που τον χαρακτήριζαν όσο ήταν ο βασικός συντελεστής των επιτυχιών. Επαψε να αποτελεί σημείο αναφοράς στο σκοράρισμα κι αυτή ήταν μια συνθήκη που επηρέασε την ομάδα που είχε συνηθίσει (σε σημείο εξάρτησης) να διαθέτει έναν παίκτη που χρειαζόταν μισή ευκαιρία για να σκοράρει.
Επηρέασε και τον ίδιο, ο οποίος μετά την επέκταση του συμβολαίου του άρχισε να νιώθει ακόμη μεγαλύτερο βάρος και ευθύνη στην πλάτη του και πολλές φορές επέμεινε να πάει κόντρα στην γκίνια του. Για παράδειγμα προχθές στο 64′ έγινε κάτοχος της μπάλας μετά από λάθος της άμυνας του ΠΑΟΚ και δεν σκέφτηκε καν να πασάρει δίπλα του στον ξεμαρκάριστο Τσικίνιο που είχε όλη την εστία στο πιάτο, αλλά προσπάθησε να περάσει τον Παβλένκα. Από την άλλη κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι τις περισσότερες φορές η μπάλα δεν έφτανε σε αυτόν με ορθόδοξο τρόπο. Και αποδείχτηκε αδύνατο να έχει τα ίδια νούμερα, ειδικά όταν δεν είχε δίπλα του παίκτες να μπορέσουν να βοηθήσουν ή να τον ξεκουράσουν.
Σε κάθε περίπτωση κανείς δεν μπορεί να ρίξει την ευθύνη της αποτυχίας στον Μαροκινό, ούτε να μειώσει την τεράστια προσφορά του αυτά τα τρία χρόνια. Αντίθετα, μπορεί να σκεφτεί πώς μπορεί να αξιοποιήσει καλύτερα τα αδιαμφισβήτητα προσόντα του.
