Το αουτσάιντερ και ο κομπάρσος

Απαντες στο περιβάλλον του ΠΑΟΚ περιμένουν πως το τέλος της φετινής σεζόν θα τους βρει να πανηγυρίζουν τον γενέθλιο τίτλο του πρωταθλητή. Στον Παναθηναϊκό το ζητούμενο δεν είναι μόνο τα αποτελέσματα αλλά η εικόνα ομάδας, η πειθαρχία και η αίσθηση ότι υπάρχει κατεύθυνση και κυρίως μέλλον.

Οι προκλήσεις στα 100 χρόνια του

Το 2025 έφυγε, αλλά για την οικογένεια του ΠΑΟΚ -και δη του ποδοσφαιρικού- είναι μια χρονιά που δεν πρόκειται να ξεχαστεί, καθώς στη διάρκειά της άνοιξαν πολύ μεγάλα ζητήματα τα οποία σε μεγάλο βαθμό ορίζουν και ποιο θα είναι το πρόσημο της επιτυχίας για το 2026, το έτος δηλαδή που ο Δικέφαλος του Βορρά συμπληρώνει 100 χρόνια ζωής. Η εμφάνιση του πανίσχυρου οικονομικά επιχειρηματία Τέλη Μυστακίδη, που εν τέλει έγινε μεγαλομέτοχος της ΚΑΕ ΠΑΟΚ, έφερε σε πρώτο πλάνο και πάλι -ύστερα από τρία χρόνια- τη Νέα Τούμπα και δημιούργησε στον Ιβάν Σαββίδη έναν, αδήλωτο δημοσίως αλλά κατανοητό σε κάθε οπαδό, ανταγωνισμό που έφερε και μια απρόσμενα, με βάση τα δεδομένα των τελευταίων ετών, μεγάλη μεταγραφή: αυτή του Χρήστου Ζαφείρη, που ενεργοποιείται με την επανέναρξη της αγωνιστικής περιόδου.

Ο διεθνής μέσος θα είναι ένα από τα μεγάλα όπλα του Ραζβάν Λουτσέσκου στην προσπάθειά του να γράψει και πάλι σελίδες δόξας με τους «ασπρόμαυρους» και η αλήθεια είναι ότι άπαντες στο περιβάλλον του ΠΑΟΚ περιμένουν πως το τέλος της φετινής σεζόν θα τους βρει να πανηγυρίζουν τον γενέθλιο τίτλο του πρωταθλητή, όπως συνέβη και πριν από δύο χρόνια, όταν η ομάδα έκανε το πιο εντυπωσιακό finish σε κούρσα τίτλου στην ιστορία του ελληνικού πρωταθλήματος.

Το ιδιαίτερο στοιχείο σε αυτή την προσπάθεια είναι ότι τις μεγαλύτερες ελπίδες του για διακρίσεις (και στο Γιουρόπα Λιγκ) τις στηρίζει σε δύο αποφάσεις που σκέφτηκε πολύ σοβαρά, αλλά εν τέλει δεν πήρε ο Ιβάν Σαββίδης. Για την ακρίβεια, τη μία τη φρέναρε ο ίδιος, αντιλαμβανόμενος ότι κανείς άλλος προπονητής πλην του Λουτσέσκου δεν θα είχε το ειδικό βάρος να πιάσει το τιμόνι του ΠΑΟΚ στην επετειακή σεζόν της ομάδας και έτσι δεν δέχθηκε τις εισηγήσεις μιας σημαντικής πτέρυγας του στενού περιβάλλοντός του να βάλει τέλος στη συνεργασία με τον Ρουμάνο προπονητή, τον πιο πετυχημένο στην ιστορία του συλλόγου. Η δεύτερη απόφαση είχε ληφθεί, αλλά την μπλόκαρε η επιθυμία του κόσμου του ΠΑΟΚ ώστε ο Γιάννης Κωνσταντέλιας να ηγηθεί της κούρσας προς την κορυφή. Ο μικρός μάγος των «ασπρόμαυρων» έφτασε μέχρι το αεροδρόμιο του Αμστερνταμ για να πετάξει προς Στουτγάρδη και να ενεργοποιηθεί η συμφωνία για πώληση με 18+3 εκατομμύρια ευρώ και 15% μεταπώληση, όταν δέχθηκε το τηλεφώνημα του Ιβάν Σαββίδη για να επιστρέψει στο προπονητικό καμπ της ομάδας.

Στο τέλος της σεζόν, αν ο ΠΑΟΚ σηκώσει την κούπα του πρωταθλητή Ελλάδας, αυτή η μέρα θα μνημονεύεται ως η ημερομηνία-κλειδί.

Απέτυχε με κρότο, προσπαθεί να γίνει ομάδα

Το πρώτο μισό της αγωνιστικής περιόδου για τον Παναθηναϊκό αποτέλεσε μια ανοιχτή, ωμή και αδιαμφισβήτητη παραδοχή αποτυχίας. Η αλλαγή τριών προπονητών μέσα σε λίγους μήνες δεν ήταν απλώς ένδειξη αστάθειας, αλλά ομολογία ότι το αγωνιστικό και το διοικητικό πλάνο κατέρρευσαν παταγωδώς. Μια ομάδα που ξεκίνησε με στόχο τη διεκδίκηση του πρωταθλήματος με αξιώσεις, βρέθηκε να ολοκληρώνει τον πρώτο γύρο στην 6η θέση, μακριά από κάθε έννοια ανταγωνισμού και με εφιαλτικά σενάρια ακόμη και για την είσοδό της στα πλέι οφ της τετράδας.

Αγωνιστικά ο Παναθηναϊκός παρουσίασε εικόνα αποσύνθεσης. Δεν απέκτησε ποτέ σαφή ταυτότητα, δεν είχε σταθερούς ρόλους και σπάνια έδειξε συνοχή. Οι αλλαγές στην τεχνική ηγεσία έφεραν διαφορετικές ποδοσφαιρικές προσεγγίσεις και ως εκ τούτου καμία συνέχεια και συνέπεια. Το ποδόσφαιρο ήταν αποσπασματικό, η άμυνα ευάλωτη και η επιθετική ανάπτυξη προβληματική και βασισμένη περισσότερο σε ατομικές ενέργειες παρά σε οργανωμένο σχέδιο.

Η διοίκηση, ωστόσο, δεν επέλεξε τον δρόμο της άρνησης. Ανοιξε τα μάτια της, έστω και κατόπιν εορτής, και προχώρησε σε μια συνολική αναδόμηση, που συνιστά ξεκάθαρη αποδοχή λάθους. Αλλαξε τεχνικούς διευθυντές, γενικό αρχηγό, τρόπο λειτουργίας και εσωτερική ιεραρχία. Παράλληλα είναι έτοιμη να επενδύσει σημαντικά ποσά στην αγορά παικτών, αναγνωρίζοντας ότι το υπάρχον ρόστερ δεν ανταποκρινόταν στις απαιτήσεις.

Η πιο ηχηρή κίνηση ήταν η πρόσληψη του Ράφα Μπενίτεθ, του πιο ακριβοπληρωμένου και πετυχημένου προπονητή που έχει εργαστεί ποτέ στην Ελλάδα. Η επιλογή του δεν είναι απλώς αγωνιστική, αλλά βαθιά συμβολική. Ο Παναθηναϊκός επιχειρεί να περάσει από τη λογική των πειραμάτων στη λογική της δομής, της εμπειρίας και της ποδοσφαιρικής οργάνωσης.

Στην Ευρώπη φαίνεται πως συνεχίζει μετά από δεκαέξι χρόνια στη φάση των «32» του Γιουρόπα Λιγκ, αλλά το δεύτερο μισό της σεζόν δεν προσφέρεται για εύκολες υποσχέσεις και μοιάζει ως περίοδος αξιολόγησης –παράλληλα και ενίσχυσης. Σε πρώτη φάση τονώνεται το ελληνικό στοιχείο, με την απόκτηση των Τετέι και Κοντούρη, ενώ έπονται και άλλες μεταγραφές, που θα είναι από το λεγόμενο… πάνω ράφι. Το κακό για τους «πράσινους» είναι πως στην Ευρώπη μπορούν να κάνουν μόλις τρεις αλλαγές στο ρόστερ, ενώ η ανάγκη είναι για τουλάχιστον δέκα!

Συνολικά, το ζητούμενο δεν είναι μόνο τα αποτελέσματα αλλά η εικόνα ομάδας, η πειθαρχία και η αίσθηση ότι υπάρχει κατεύθυνση και κυρίως μέλλον. Αλλωστε το νέο γήπεδο στον Βοτανικό τον αναγκάζει να δει κατάματα τα όριά του και να τα ξεπεράσει.