Τελικός με… ποικιλία

To Τσάμπιονς Λιγκ θα έπρεπε να έχει ποικιλία, αλλιώς δεν παρουσιάζει ενδιαφέρον. Προσφάτως, όμως, δύο ομάδες κυριάρχησαν στη διοργάνωση. Την τελευταία τετραετία, δεν υπήρξε τελικός χωρίς τη Ρεάλ Μαδρίτης ή τη Μάντσεστερ Σίτι, ενώ την τελευταία τριετία δεν υπήρξε άλλος νικητής εκτός από αυτές. Επιπλέον, από το 2014, η Ισπανία και η Αγγλία έχουν μονοπωλήσει τον τίτλο. Μοναδική εξαίρεση ήταν η Μπάγερν Μονάχου το 2020, σε μια ιδιαίτερη σεζόν όμως, με μονούς αγώνες στο Φάιναλ 8 της Πορτογαλίας. Ολα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι η ποικιλία θα ήταν καλοδεχούμενη.

Αύριο Σάββατο, στο Μόναχο, θα υπάρξει διαφορετικός νικητής, από διαφορετική χώρα. Τίθενται αντιμέτωπες η Παρί Σεν Ζερμέν και η Ιντερ. Γαλλία εναντίον Ιταλίας στον τελικό – κάτι που συμβαίνει σπάνια. Η Σέριε Α ήταν κάποτε το κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου, όμως δεν έχει κατακτήσει τον τίτλο τα τελευταία 15 χρόνια. Η Λιγκ 1 κέρδισε το μοναδικό της Τσάμπιονς Λιγκ στην πρώτη σεζόν της νέας διοργάνωσης το 1993 – και, συμπτωματικά, ήταν ένας ιταλογαλλικός τελικός, με τη Μαρσέιγ του Ρούντι Φέλερ να επικρατεί της Μίλαν. Από τότε, έχουν διεξαχθεί μόλις δύο τελικοί με γαλλική συμμετοχή: το 2004 όταν η Μονακό έχασε από την Πόρτο και το προαναφερθέν 2020.

Η Παρί Σεν Ζερμέν έχει αλλάξει σημαντικά. Μέχρι προσφάτως, ο σύλλογος επεδίωκε και έφερνε στο Παρίσι την αφρόκρεμα των επιθετικών του παγκοσμίου ποδοσφαίρου. Οι κινήσεις αυτές εξασφάλιζαν μέγιστο ενδιαφέρον. Οι ιδιοκτήτες από το Κατάρ πάντως έχουν ικανοποιήσει αρκετά τη ματαιοδοξία τους και έχουν γίνει γνωστοί ανά τον κόσμο. Τώρα αφήνουν τον ειδικό Λουίς Ενρίκε να κάνει τη δουλειά του.

Ο Ισπανός τεχνικός στηρίζεται σε νεαρούς Γάλλους ποδοσφαιριστές με εξαιρετική τεχνική και τους μαθαίνει να αγωνίζονται ομαδικά. Πλέον οι 11 παίκτες παίζουν μαζί με οργανωμένο τρόπο, πειθαρχημένη άμυνα και εντυπωσιακούς συνδυασμούς. Απολαμβάνει κανείς να τους παρακολουθεί.

Ο Ουσμάν Ντεμπελέ παρουσιάζει τη μεγαλύτερη μεταμόρφωση. Ο ατομιστής τώρα παίζει για την ομάδα. Μετακινήθηκε από τα πλάγια προς τον άξονα και διαρκώς συμμετέχει στο επιθετικό παιχνίδι ως δημιουργός ή σκόρερ. Ο Χβίσα Κβαρατσχέλια, που έφτασε από τη Νάπολι τον χειμώνα, έχει βοηθήσει πολύ. Ο Γεωργιανός εξτρέμ μού θυμίζει τον πρώην συμπαίκτη μου, Φρανκ Ριμπερί, κυρίως λόγω της μαχητικότητάς του.

Η Παρί Σεν Ζερμέν ήδη είχε περισσότερα χρήματα απ’ όσα οι εγχώριοι αντίπαλοί της. Τώρα έχει προσθέσει και σωστές ποδοσφαιρικές αρχές: προπονητική, στοχευμένη πολιτική μεταγραφών και μια ιδέα. Ο σύλλογος θα επεκτείνει το μονοπώλιό του στη Γαλλία, την αγορά της οποίας εκμεταλλεύεται. Εχει άμεση πρόσβαση σε γαλλικά ταλέντα από την τεράστια «δεξαμενή» που διαθέτει η χώρα. Αυτή η προνομιακή θέση μοιάζει με την αντίστοιχη της Μπάγερν Μονάχου, η ταυτότητα της οποίας είναι συνυφασμένη με τη δυνατότητά της να αποκτά ανεμπόδιστα τους καλύτερους ποδοσφαιριστές της Μπουντεσλίγκα.

Τι άλλο κοινό έχουν οι Παρί και Μπάγερν; Λείπει ο ουσιαστικός ανταγωνισμός στις εντός συνόρων διοργανώσεις, οπότε γλιτώνουν τη φθορά που προκαλεί στους κορυφαίους συλλόγους της Αγγλίας η μάχη για τα πρωτεία στην Πρέμιερ Λιγκ. Η Μάντσεστερ Σίτι ταλαιπωρήθηκε σε όλα τα μέτωπα φέτος και αναγκάστηκε να τα δώσει όλα στους αγώνες με τη Σαουθάμπτον και τη Φούλαμ για να τερματίσει τρίτη. Δεν υπάρχει κανείς που να πιστεύει ότι η Παρί Σεν Ζερμέν θα μείνει ποτέ εκτός θέσεων του Τσάμπιονς Λιγκ στη χώρα της. Η τελευταία φορά που συνέβη κάτι τέτοιο στην Μπάγερν ήταν το 2007 – η μοναδική εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα.

Ας πάμε και στην Ιντερ. Χαίρομαι ιδιαίτερα που η ομάδα του Μιλάνου έφτασε στον τελικό για δεύτερη φορά τα τρία τελευταία χρόνια. Το 2023 είχε αποδειχθεί τυχερή στις κληρώσεις. Φέτος όμως απέκλεισε μεγάλα φαβορί, όπως την Μπαρτσελόνα και την Μπάγερν. Οι «νερατζούρι» τα κατάφεραν επειδή έμειναν πιστοί σε όσα αντιπροσωπεύει το ιταλικό ποδόσφαιρο. Με σωστό τακτικό επίπεδο, αγωνίζονται ως μονάδα, έχουν τελειοποιήσει τις αμυντικές αρετές τους και το πάθος τους είναι μεταδοτικό. Ολοι βρίσκονται πίσω από την μπάλα, ελέγχουν το παιχνίδι και λανσάρουν αντεπιθέσεις – η συνταγή επιτυχίας μιας ώριμης ομάδας.

Αυτή η ομαδικότητα, ο τρόπος που η Ιντερ πιέζει τους αντιπάλους της, ισοσκελίζει αρκετά από τα μειονεκτήματά της και, κυρίως, το ότι δεν διαθέτει ποδοσφαιριστές παγκόσμιας κλάσης. Οι παίκτες του Σιμόνε Ιντζάγκι δίνουν τα πάντα σαν να είναι η τελευταία τους ευκαιρία. Η Ιντερ μου θυμίζει την Τσέλσι, που με τέτοια νοοτροπία μάς νίκησε το 2012. Μου θυμίζει επίσης την Ιντερ του 2010, που επίσης μας κέρδισε στον τελικό.

Αρα η Σίτι και η Ρεάλ θα παρακολουθήσουν από μακριά αυτή τη φορά. Η καλοκουρδισμένη μηχανή του Πεπ Γουαρδιόλα έχασε την έμπνευσή της στην ένατη χρονιά του προπονητή της στο Μάντσεστερ. Ολα έχουν τον χρόνο τους. Είμαι περίεργος να δω αν θα τη χτίσει ξανά. Οσο για τη Ρεάλ Μαδρίτης, δεν μου άρεσε στον περσινό νικηφόρο τελικό της, καθώς η Ντόρτμουντ είχε τουλάχιστον πέντε καθαρές ευκαιρίες για να σκοράρει. Ηταν φανερό ότι αυτό στενοχωρούσε τον Κάρλο Αντσελότι. Ο προπονητής που κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ πέντε φορές -περισσότερες από κάθε άλλον- έφυγε από την Ευρώπη για τη Βραζιλία.

Είναι η φετινή σεζόν εξαίρεση ή φέρνει κάτι νέο που θα διαρκέσει; Φαντάζομαι ότι η επιτυχία της Παρί Σεν Ζερμέν θα συνεχιστεί. Ο σύλλογος απέτυχε αρκετές φορές με το παλαιό μοντέλο (Μέσι, Νεϊμάρ, Μπαπέ). Τώρα είναι πιθανότατο να αναδειχθεί για πρώτη φορά πρωταθλήτρια Ευρώπης αμέσως μετά την αλλαγή κουλτούρας. Από την άλλη, το στιλ της Ιντερ σίγουρα δεν της υπόσχεται διάρκεια – βρίσκεται μακριά από την ιταλική κυριαρχία της δεκαετίας του ’90.

Χαίρομαι πάντως που είναι πέντε -και όχι μόνο δύο- οι μεγάλες λίγκες που στοχεύουν στην κατάκτηση του Τσάμπιονς Λιγκ. Αυτό σημαίνει ότι η διοργάνωση ανταποκρίνεται στις μίνιμουμ προσδοκίες. Θα ήταν βέβαια καλύτερο αν στην εξίσωση έμπαινε και η υπόλοιπη Ευρώπη.

Παρά τις αρκετές αλλαγές, ένα στοιχείο δεν έχει αλλάξει. Το Σάββατο, στους δύο πάγκους θα κάθονται προπονητές που γνωρίζουν καλά τη δουλειά τους. Οι ξεκάθαρες ποδοσφαιρικές φιλοσοφίες των χωρών τους έχουν κάνει τους Σιμόνε Ιντζάγκι και Λουίς Ενρίκε να ξεχωρίσουν. Οπως ο Κάρλο Αντσελότι και ο Πεπ Γουαρδιόλα, προέρχονται από την Ιταλία και την Ισπανία, αντίστοιχα.

• *Αρχηγός της πρωταθλήτριας κόσμου Γερμανίας το 2014 και διευθυντής της Οργανωτικής Επιτροπής του EURO 2024 που φιλοξένησε η χώρα του. Σήμερα, μαζί με το επιτελείο του είναι οι αθλητικοί σύμβουλοι της ποδοσφαιρικής ομάδας της Στουτγάρδης.
  Τα κείμενα του Φίλιπ Λαμ εμφανίζονται τακτικά στην «Εφημερίδα των Συντακτών». Είναι μια παραγωγή σε συνεργασία με τον Oliver Fritsch του γερμανικού περιοδικού «Zeit Online» και δημοσιεύεται σε εφημερίδες και περιοδικά της Ευρώπης, μεταξύ των οποίων: The Guardian (Αγγλία), L’Équipe (Γαλλία), La Repubblica (Ιταλία), El Pais (Ισπανία), Expresso (Πορτογαλία), Telesport (Κροατία), Politiken (Δανία), Voetbalmagazine (Βέλγιο), Delo (Σλοβενία), Tribuna (Ουκρανία & Λευκορωσία), Haaretz (Ισραήλ), Sports Daily (Ρωσία), Aftonbladet (Σουηδία), Postimees (Εσθονία), Sport (Τσεχία), Verdens Gang (Νορβηγία), 444 (Ουγγαρία), Irish Times (Ιρλανδία), Lead (Ρουμανία), Morgunblaoio (Ισλανδία), Sankt-Petersburgskie vedomosti (Ρωσία), Times of Malta (Μάλτα), Ilta-Sanomat (Φινλανδία).