Τίποτα δεν έχει αλλάξει. Και τίποτα δεν είναι όπως παλιά. Το πουλί πέταξε ψηλά. Πήγε να βρει το ταίρι του. Τον Στρατηγό. Τούτη τη φορά στη γειτονιά των αγγέλων. Να ανταμώσουν και πάλι. Οπως τότε που ο ένας έκοβε κι ο άλλος έραβε και κατατρόπωναν την κάτοχο του Κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης, Σλόβαν Μπρατισλάβας. Οπως τότε που ταπείνωναν την πρωταθλήτρια Αγγλίας, Εβερτον, όπου ειδικά απέναντι σε εκείνη είχε κάνει τα ματς της ζωής του. Οπως μετά το άσχημο βράδυ στο Βελιγράδι, που ο Δομάζος τον είχε κάνει θηρίο ανήμερο στον περίφημο όρκο νίκης στο δωμάτιό του, πριν από τη ρεβάνς θριάμβου με τον Ερυθρό Αστέρα. Ο Τάκης Οικονομόπουλος μπορεί να μην έπαιξε σε εκείνο το θρυλικό 3-0, αλλά συνέχιζε να κατεβάζει τα ρολά.
Σαν «Πουλί», όπως άλλωστε ο Δομάζος τον είχε βαφτίσει. Μαζί βγήκαν στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Γουέμπλεϊ απέναντι στον Αγιαξ του Κρόιφ και της παρέας του. Ο ένας πίσω από τον άλλο. Μαζί ταξίδεψαν στα αστέρια. Ο ένας μετά τον άλλο. Κανείς τους δεν έφυγε από κοντά μας. Ούτε ο Μίμης ούτε ο Τάκης. Η Ιστορία τούς έχει γράψει με ολόχρυσα γράμματα. Μας βλέπουν από εκεί ψηλά, φορώντας το αγαπημένο τους τριφύλλι στο μέρος της καρδιάς.
Ο Τάκης Οικονομόπουλος δεν ήταν μόνο ο κορυφαίος τερματοφύλακας στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου. Ηταν ένας τζέντλεμαν των γηπέδων. Πάντοτε ευγενικός. Πάντοτε με την καλή κουβέντα. Δεν κατηγόρησε ποτέ, κανέναν. Είχε άλλο επίπεδο σε σχέση με τους συμπαίκτες της εποχής του.
Δεν ζωγράφιζε μόνο στο γήπεδο. Ζωγράφιζε και στην πραγματικότητα. Σε πίνακες. Ενας υπέροχος αυτοδίδακτος ζωγράφος.
Τον Παναθηναϊκό δεν τον υπηρέτησε μόνο ως ποδοσφαιριστής. Υπήρξε κορυφαίος προπονητής τερματοφυλάκων. Δάσκαλος. Του Νικοπολίδη, του Χαλκιά, του Καρνέζη, του Τζόρβα και πολλών άλλων, στους οποίους έμαθε τα μυστικά της θέσης. Τα καλοκαίρια στις προετοιμασίες του Παναθηναϊκού και στα φιλικά ματς καθόταν μονίμως πίσω από τα γκολπόστ και καθοδηγούσε τους μαθητές του για το πού πρέπει να κάθονται σε σχέση με την μπάλα. Εδινε έμφαση στο περίφημο «positioning» πολύ πριν από την εποχή που έγινε ευρέως γνωστός ο όρος. Είχε μεράκι. Λατρεία για το ποδόσφαιρο. Τάκη Οικονομόπουλε, ο θαυμαστός κόσμος της στρογγυλής θεάς σε αποχαιρετίζει.
Γέλα, πουλί μου, γέλα…
