Ο συνάδελφος στον τίτλο της ανάλυσης του αγώνα, ακριβώς δίπλα, «έκλεψε» τον τίτλο αυτού του κειμένου. Οντως, το χθεσινό ντέρμπι στο ΟΑΚΑ ήταν σαν να μην έγινε… Και μάλιστα θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα. Το τελικό 1-1 αφήνει ανοιχτούς λογαριασμούς για τη ρεβάνς, όμως μέχρι τότε έχουν πολλά να συμβούν… Ο γηπεδούχος Παναθηναϊκός έχει δύο ντέρμπι πρωταθλήματος μπροστά του. Την Κυριακή με την ΑΕΚ στο ΟΑΚΑ και στις 26 του μήνα με τον Ολυμπιακό στο «Καραϊσκάκης». Οι φιλοξενούμενοι παίζουν με Ατρόμητο στο Περιστέρι, φιλοξενούν τους «πράσινους» για τη Σούπερ Λιγκ, ενώ πριν και μετά έχουν τους δύο τελευταίους τους αγώνες για τη league phase του Γιουρόπα Λιγκ. Με Πόρτο εκτός και με Καραμπάχ εντός. Αρα, ουδείς θα έχει από σήμερα μυαλό για το Κύπελλο…
Αγωνιστικά, η εικόνα του ματς είχε το εξής παράδοξο: Ο Ολυμπιακός έμοιαζε να πατά καλύτερα στο γήπεδο και να είναι πιο φρέσκος ώς το φινάλε, όμως ο Παναθηναϊκός ήταν αυτός που είχε τις πραγματικά καλές ευκαιρίες για να σκοράρει. Τόσο στο πρώτο μέρος όσο και στο δεύτερο. Το ζήτημα της φρεσκάδας εξηγείται: Οι «πράσινοι» έπαιξαν την Κυριακή σε έναν βούρκο στις Σέρρες, ενώ οι «ερυθρόλευκοι» μία μέρα νωρίτερα σε κανονικό γήπεδο ποδοσφαίρου.
Στη μάχη των πάγκων, ο Ρούι Βιτόρια για δεύτερο σερί ντέρμπι (μετά το 2-1 κόντρα στον ΠΑΟΚ) έδειξε μια συντηρητική προσέγγιση της κατάστασης, θέλοντας περισσότερο να διαφυλάξει τα νώτα του, παρά να κυριαρχήσει μέσα στο γήπεδο. Ο Μεντιλίμπαρ από τη μεριά του, όταν θέλει γκολ, ακολουθεί πιστά την ίδια συνταγή: όλοι οι φορ μέσα για να γεμίσουν την περιοχή. Με τον Αρη οι γιόμες τού βγήκαν, χθες χρειάστηκε η ποιότητα του Γιάρεμτσουκ, σε άλλες περιπτώσεις το παλιό αυτό κόλπο δεν πιάνει. Πάντως, συνδυαστικό ποδόσφαιρο και αυτοματισμούς δεν βλέπουμε…
