Εφυγε από τη ζωή σε ηλικία 59 ετών, χθες, ο Σαλβατόρε Σκιλάτσι, που τα δύο τελευταία χρόνια πάλεψε θαρραλέα με τον καρκίνο. Ο Ιταλός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής έγινε γνωστός στο παγκόσμιο ποδοσφαιρικό κοινό από το Μουντιάλ του 1990. Οταν, σχετικά άγνωστος ακόμα, έκανε το μεγάλο ξεπέταγμα, σημειώνοντας έξι τέρματα στη διοργάνωση. Μία χρονιά πριν, είχε μεταγραφεί στη Γιουβέντους, αλλά ούτε εκεί ούτε στην Ιντερ, αργότερα, πραγματοποίησε την καριέρα που ονειρευόταν. Αλλωστε και στη «σκουάντρα ατζούρα» έπαιξε μόλις δύο χρονιές, σε συνολικά 16 παιχνίδια.
Αγαπητός σε όλους, πάντως, και η είδηση του θανάτου του σκόρπισε θλίψη σε όλη τη γείτονα χώρα.
«Θέλω να χαμογελάσω για το πείσμα του φίλου μου να φύγει από κοντά μας, μα είναι λανθασμένη αυτοάμυνα για την απώλεια του φίλου μου. Του φίλου πολλών ακόμη σε όλη την Ιταλία, επειδή ο Σκιλάτσι καλούσε τη φιλία… Ετσι το πικρό χαμόγελό μου το βρέχουν δάκρυα. Αυτό, τίποτ’ άλλο. Μη ζητήσετε άλλα τραγικά λόγια να σας πω! Αν τα ξεστομίσω, θ’ ακούσω τη φωνή τού Τότο να μου λέει “δεν μου αξίζουν, δεν σου αξίζουν τέτοια λόγια, ψηλά το κεφάλι”».
Οι, κατά την μποέμ ιδιοσυγκρασία του Σαλβατόρε Σκιλάτσι, ανάλογες αντιδράσεις περίσσευαν χθες στην Ιταλία για τον θάνατό του. Ο πρόεδρος της ταπεινής Μεσίνα από τη Σικελία, ομάδα όπου ξεκίνησε την καριέρα του και έμεινε επτά χρόνια πριν μεταγραφεί στη Γιουβέντους το 1989, ήταν «καλός φίλος του εκλιπόντος». Ο Πιέτρο Σιότο δέχτηκε την επιφυλακτική -για ευνόητους λόγους-, κλήση της «Εφ.Συν». Σεβαστήκαμε βεβαίως τη διάθεσή του για λακωνική διατύπωση, συλλυπηθήκαμε, χαιρετίσαμε και αντί για «αντίο», συγκινημένη η γραμματέας του γραφείου του μάς είπε ως κατευόδιο: «Ο Σκιλάτσι, Σικελός, γεννημένος στο Παλέρμο, αξίζει τον περήφανο θρήνο που λένε ακόμη οι γιαγιάδες στη Σικελία»…
