Φάνηκε ξανά «λίγος» στα δύσκολα!

Υποτίθεται ότι το ντέρμπι με την ΑΕΚ στην «OPAP Arena» ήταν για τον Παναθηναϊκό ο τελικός των… τελικών. Υποτίθεται ότι θα έμπαινε με το μαχαίρι στα δόντια, ότι η ψυχολογική αλλά και η τακτική προετοιμασία του θα έπρεπε να ήταν στο μέγιστο δυνατό επίπεδο. Ηταν το ματς της χρονιάς, η μεγάλη ευκαιρία του Παναθηναϊκού να βρεθεί στην κορυφή και να γίνει ακλόνητο φαβορί για την ανάκτηση των εγχώριων σκήπτρων ύστερα από δεκατέσσερα χρόνια ανομβρίας. Στη θεωρία. Στα λόγια. Διότι στην πράξη, άπαντες εμφανίστηκαν κατώτεροι του αναμενομένου και έγιναν έρμαιο στις ορέξεις της ΑΕΚ. Ο Παναθηναϊκός εμφανίστηκε «λίγος» και πάλι σε ματς «φωτιά». Οπως πέρυσι στο Φάληρο. Οπως με τη Μακάμπι στη Λεωφόρο.

Ηταν λες και δεν κατέβηκε στο γήπεδο. Λες και δεν έδινε τον τελικό των τελικών στη Νέα Φιλαδέλφεια, αλλά φιλικό ματς προετοιμασίας. Ούτε μία κερδισμένη δεύτερη μπάλα, χαμένες όλες οι προσωπικές μονομαχίες, μηδέν ποδοσφαιρικός εγωισμός.

Ο Ματίας Αλμέιδα έκανε… πλάκα στον Φατίχ Τερίμ που παρέταξε μια αλλοπρόσαλλη ενδεκάδα, με τον Λημνιό αριστερό εξτρέμ να πλαισιώνει τον Χουάνκαρ και να εκτίθενται αμφότεροι από το αντίστοιχο δίδυμο των Ελίασον και Ρότα. Και τα έκανε ακόμα χειρότερα στο δεύτερο ημίχρονο όταν ρίσκαρε σε απόλυτο βαθμό και έγινε το βούτυρο στο ψωμί του Αργεντινού συναδέλφου του. Η ΑΕΚ κυριάρχησε και απείλησε ξεκάθαρα τον Παναθηναϊκό με διασυρμό, με τον Πινέδα να κάνει ό,τι θέλει από αριστερά από τη στιγμή που ο δύσμοιρος Ακαϊντίν αναγκαζόταν να καλύψει τη δεξιά πλευρά ως πλάγιος αμυντικός απέναντι στον Μεξικανό άσο που τον εξέθεσε. Ο,τι κι αν συνέβη ωστόσο δεν μπορεί να αντιστραφεί. Δεν αλλάζει. Και άπαντες στον Παναθηναϊκό οφείλουν να ανασυνταχθούν και να νικήσουν το ματς με τον Αρη στη Λεωφόρο εξαντλώντας τις πιθανότητές τους. Από τη στιγμή που υπάρχουν ελπίδες μαθηματικά, αυτές πρέπει να εξαντληθούν. Και ό,τι βγάλει η σούμα στο τέλος της διαδρομής.