Ο θεός του ποδοσφαίρου ήθελε να περάσει η Γεωργία

Ηταν γραφτό της μοίρας της Γεωργίας να γευτεί το νέκταρ της συμμετοχής σε Εuro για πρώτη φορά στην ιστορία της. Πάλεψε λυσσαλέα από το πρώτο έως το τελευταίο δευτερόλεπτο και κατέκτησε δίκαια το εισιτήριο για τη Γερμανία. Ομως το ίδιο λυσσαλέα πάλεψε και η εθνική μας ομάδα. Ιδιο απαράμιλλο σθένος, με περισσότερες ευκαιρίες και κράτημα μπάλας μάλιστα, στο συνολικό εύρος του ματς μέχρι τη ρωσική ρουλέτα των πέναλτι. Εκεί, στην άσπρη βούλα δεν κερδίζει ούτε ο καλύτερος ούτε ο ικανότερος. Αλλά αυτός που ορίζει ο ποδοσφαιρικός θεός.

Για τη Γεωργία είναι μια ιστορική στιγμή και για τον Σβαρασκέλια μια μεγάλη ευκαιρία να αποδείξει πόσο παιχταράς είναι. Ο Πογέτ τον έκλεισε καλά, περιορίζοντας τη δράση του. Αλλά το ίδιο έγινε και με τα ατού της Εθνικής. Ενα κακό ματς, συνολικά, να μασάς και να φτύνεις και να καταριέσαι αν είσαι ουδέτερος παρατηρητής για το ποδοσφαιρικό βασανιστήριο.

Για την Ελλάδα είναι μια μεγάλη χαμένη ευκαιρία μιας φουρνιάς με λαμπρό μέλλον. Το ταξίδι ήταν γοητευτικό και παρότι ολοκληρώθηκε άδοξα μπορεί να λειτουργήσει σαν φάρος για τα μελλούμενα. Οι λεπτομέρειες κάνουν τη διαφορά. Στο χορτάρι η αλήθεια είναι ότι η Γεωργία πήγε το ματς στα κυβικά, γνωρίζοντας ότι είναι χειρότερη ομάδα. Το πήγε στη δύναμη και στη ρήση ο σκοπός αγιάζει τα μέσα. Μανούρα, μονομαχία, εκνευρισμός, κάρτες. Χάθηκε ένα ημίχρονο και βάλε τσάμπα και βερεσέ. Στην παράταση η μπάλα δεν ήθελε να μπει στην κεφάλια-κεραυνό του Μαυροπάνου και στα πέναλτι είχε χαθεί το έργο.