Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη παύει να είναι σύμπτωση. Τρία καλοκαίρια, τρεις προετοιμασίες, τρεις τραγικές αφετηρίες σε Ελλάδα και Ευρώπη. Ιδιο προπονητικό τιμ. Ε, όχι, δεν (μπορεί να) είναι τυχαίο γεγονός αυτό που συμβαίνει στον Παναθηναϊκό.
Κάθε ξεκίνημα, κάθε Αύγουστος και Σεπτέμβριος μοιάζει με εφιαλτικό deja vu για το «τριφύλλι». Ενα πανομοιότυπο κακογραμμένο σενάριο γεμάτο ταπεινώσεις. Από Πανιώνιο, Βέροια και Πλατανιά την πρώτη σεζόν, από Σταντάρ Λιέγης, Εστορίλ και Καλλονή τη δεύτερη, από Μπριζ, Καμπάλα και Πανιώνιο φέτος.
Την πρώτη σεζόν ήταν η καινούργια προσπάθεια. Το χτίσιμο μιας νέας ομάδας σε ποδοσφαιρικές βάσεις που χρειαζόταν χρόνο, υπομονή και το μέγιστο δυνατό suport. Οι «στραβές» πέρασαν και δεν ακούμπησαν, η ομάδα συσπειρώθηκε αντί να διαλυθεί, με αποτέλεσμα να κλείσει η χρονιά με τη θριαμβευτική κατάκτηση του Κυπέλλου και με επιθετικό/σύγχρονο ποδόσφαιρο που ικανοποιούσε τον κόσμο κυρίως στα εντός έδρας ματς.
Τη δεύτερη σεζόν πάλι τα ίδια στο ξεκίνημα. Εφταιγαν οι μεταγραφές που δεν έγιναν έγκαιρα, τα υπαρκτά και αδιαμφισβήτητα κενά στο ρόστερ που δεν καλύφθηκαν.
Τα δύο καρπούζια, της Ελλάδας και της Ευρώπης, στην ίδια μασχάλη που δεν ήταν έτοιμη να «σηκώσει» η συγκεκριμένη ομάδα και κυρίως ο τραυματισμός-σοκ του Μπεργκ.
Φέτος πάλι, για τρίτο συνεχόμενο καλοκαίρι, φταίνε όλοι οι άλλοι «προγραμματισμοί» εκτός από τον βασικότερο προγραμματισμό: αυτόν που αφορά την προετοιμασία. Τη φυσική κατάσταση, την τακτική, την απόκτηση στοιχειώδους φόρμας άμεσα, στα πρώτα επίσημα ματς. Οχι απόλυτης, φυσικά.
Καμία ομάδα στον πλανήτη δεν είναι φυσιολογικό να «πετάει» στην παρούσα φάση. Αλλά όχι κι έτσι. Οταν διακυβεύονται τόσα πολλά φέτος, όταν ο πήχης έχει ανέβει και μαζί και οι απαιτήσεις όλων, όταν έχει αυξηθεί το μπάτζετ, δεν γίνεται να περιμένεις να βρεις ρυθμό μόνο μέσα από τα παιχνίδια.
Εγινε μία φορά, δεύτερη, ε, τρίτη δεν καταπίνεται εύκολα. Η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει για τον Αναστασίου, όσο κι αν τον στηρίζει πεισματικά ο Αλαφούζος.
-320x213.jpg)
