Στη Νέα Φιλαδέλφεια χθες ήταν γιορτή από νωρίς το μεσημέρι, ήταν η μέρα που περίμενε πολλά χρόνια ο «κιτρινόμαυρος» κόσμος. Ενα πρωτάθλημα και μάλιστα στο δικό του γήπεδο. Γι’ αυτό κι έβλεπες όλα τα μαγαζιά γεμάτα από κόσμο, ουζερί, καφέ και ψητοπωλεία γνώριζαν πιένες. Οσο δε για την ΟPAP Arena, τέσσερις ώρες πριν από τον αγώνα ήθελε μεγάλη προσπάθεια προκειμένου να την προσεγγίσεις. Η ΠΑΕ πάντως είχε προβλέψει και έξω από το γήπεδο υπήρχαν τεράστια video walls. Αλλωστε με όποιον οπαδό της ΑΕΚ κι αν μιλούσες, μέρες πριν, καταλάβαινες ότι την Κυριακή όλοι οι δρόμοι (θα) οδηγούσαν στη Νέα Φιλαδέλφεια. Το αν είχες εισιτήριο για να μπεις ή όχι, ήταν μια μικρή λεπτομέρεια.
Αυτά έξω από την «Αγια-Σοφιά», γιατί μέσα ζούσαμε τα εξής για έναν αγώνα που άρχιζε στις 20.00. Στις 17.30 (δυόμισι ώρες πριν!) ήταν γεμάτο το 40% στις κερκίδες, στις 18.15 το 70-80% και στις 18.45 ήταν πλέον γεμάτο ασφυκτικά. Και με απίστευτο κόσμο έξω από τις θύρες να ελπίζει να μπει σε έναν κατάμεστο χώρο. Οταν μάλιστα δύο ώρες πριν, από τις 18.00, σε κάποιες φάσεις δεν έβλεπες το γήπεδο από τα καπνογόνα, αναρωτιόσουν τι «χειρότερο» θα συνέβαινε μετά. Και το είδαμε: ο αγώνας άρχισε με καθυστέρηση 10 λεπτών μέχρι να καθαρίσει η ατμόσφαιρα. Ομολογώ πως τόσο εορταστικό κλίμα δεν θυμάμαι να έχω ξαναζήσει.
Το ματς δεν χωράει σοβαρή κριτική. Εμοιαζε σαν μια τυπική διαδικασία, διεκπεραιωτική. Η ΑΕΚ έπαιξε όσο έπρεπε να παίξει ώστε να κερδίσει χωρίς άγχος και δίχως να απειληθεί. Και με σβηστές μηχανές στο δεύτερο μέρος. Τσούμπερ στο 16’ το 1-0, Γκατσίνοβιτς στο 33’ το 2-0, Πινέδα στο 59’ το 3-0, Σιμάνσκι στο 85’ το 4-0. Και τέλος. Ηταν και η ώρα της αποθέωσης για τον Ματίας Αλμέιδα, που πήρε την μπάλα με το σφύριγμα της λήξης και πήγε στο κέντρο του γηπέδου μαζί με το υπόλοιπο προπονητικό τιμ, αγκαλιασμένος σε κύκλο. Το όνομα του Αλμέιδα ακούστηκε πολλές φορές κατά τη διάρκεια του αγώνα άλλωστε και σε μια φάση, μάλιστα, έδινε αυτός τον ρυθμό.
Μετά, φυσικά, ακολούθησε η στέψη με την ΑΕΚ να έχει ετοιμάσει ένα εντυπωσιακό θέαμα που θύμιζε ΝΒΑ. Ούτως ή άλλως το γήπεδο με τα ρομποτικά που διαθέτει (και τα ρομποτικά που προστέθηκαν για τη χθεσινή γιορτή) έμοιαζε με νυχτερινό club. Με τους παίκτες και τον προπονητή να κάνουν θριαμβευτική είσοδο για την απονομή (και με παλιούς παίκτες, όπως οι Μπλάνκο, Χούλιο Σέζαρ και Σιμόες, να τους τραβούν βίντεο με το κινητό τους). Να μην ξεχάσουμε και την αποθέωση στον τραυματία Αραούχο.
Αυτός ο αγώνας ήταν μια πραγματική εμπειρία.
