«Δεν είστε… Γερμανός επειδή δεν παίζατε ως τέτοιος, είχατε τεχνική, αριστερό πόδι Λατίνου, κύριε Κλάους Αλοφς» τον είχαμε προκαλέσει, μαζί και αποθεώσει(!), μόλις άρχισε η συζήτηση, 2006 στη Βρέμη, παραμονές έναρξης του Παγκοσμίου Κυπέλλου στα γερμανικά γήπεδα. Χαμογέλασε ο, 49χρονος την ίδια εποχή, διευθυντής ποδοσφαίρου της Βέρντερ Βρέμης, αντέδρασε: «Ω, θ’ αρχίσετε πάλι να λέτε για τους σκληρούς Γερμανούς και τους τεχνίτες Λατίνους; Ναι, δεν ήμουν όταν έπαιζα ο κλασικός τύπος Γερμανού ποδοσφαιριστή αλλά πάντα η Εθνική Γερμανίας και οι σύλλογοί μας είχαν και παίκτες με υψηλή τεχνική, μην το ξεχνάτε. Το 1986 στο Μεξικό, εκτός από εμένα, υπήρχε ο Μάγκατ. Θυμάστε πολλούς καλύτερους οργανωτές του παιχνιδιού σε όλες τις εποχές σε σύγκριση με τον Μάγκατ;»
Δίπλα μας, τότε στη Βρέμη, ήταν ο Αγγελος Χαριστέας, κεντρική φυσιογνωμία της τοπικής ομάδας. Λίγο έλειψε να μη… μιλήσουμε (σχήμα λόγου) για τον Αγγελο, επειδή πιάσαμε κουβέντα νωρίτερα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986. Ο, 29χρονος τότε στο Μεξικό, Κλάους Αλοφς ήταν αρχηγός της Εθνικής Δυτικής Γερμανίας στον τελικό με αντίπαλο τον Ντιέγκο Μαραντόνα:
«Γιορτή αισθήσεων, είτε ήσουν νικητής, είτε ηττημένος τότε στο Μεξικό. Θεωρώ το ίδιο Παγκόσμιο Κύπελλο, όπως και το αμέσως προηγούμενο του 1982 στα ισπανικά γήπεδα, διοργανώσεις-προσφορά στο θέαμα, άρα προσφορά στην αγάπη του κόσμου παγκοσμίως για την μπάλα. Εναλλαγές φάσεων στις δύο εστίες στα περισσότερα παιχνίδια. Κι αυτό συνέβαινε επειδή και στις δύο αυτές διοργανώσεις, αν και ήδη είχαν αρχίσει οι ενδεκάδες να αμύνονται συνολικά και να μην περιμένουν μόνο από τους αμυντικούς τους ν’ ανακόψουν τις επιθέσεις, υπήρχε περισσότερος κενός χώρος που επέτρεπε ανοιχτό ποδόσφαιρο».
● Πιο ελκυστικό το ποδόσφαιρο τότε σε σύγκριση με το σήμερα (σ.σ. 2006)
Πιο σωστά πιο ελεύθερο το ποδόσφαιρο τότε και πιο έξυπνο είναι το θέαμα τώρα και έτσι θα συνεχίσει στο μέλλον. Αυτό δεν απειλεί το ενδιαφέρον. Οι περισσότερες συνεργασίες που απαιτεί το σημερινό ποδόσφαιρο δεν απαιτούν μόνο τακτική, στρατηγική, αλλά και ικανότητα. Ποτέ δεν λείπουν λίγοι ή περισσότεροι εμπνευσμένοι παίκτες στα Παγκόσμια Κύπελλα, το θέαμα υπηρετείται πάντα.
● Οταν όμως υπάρχει Μαραντόνα…
Σημαντική εμπειρία ο τελικός του 1986. Είτε είσαι Γερμανός, είτε βέβαια Αργεντινός, είτε άλλης εθνικότητας, καλωσόριζες τον Μαραντόνα επειδή μπορούσε να αναδείξει το ποδόσφαιρο που υπηρετείς, αγαπάς και εσύ. Ηταν το δικό του Παγκόσμιο Κύπελλο. Αλήθεια είναι πως η Εθνική Αργεντινής της ίδιας διοργάνωσης ήταν ομάδα που είχε τρωτά σημεία στην ενδεκάδα της, ο προπονητής μας Μπεκενμπάουερ τα τόνιζε, εμείς, αλλά και παίκτες άλλων ομάδων, όπως είχαν πει μετά τη λήξη της διοργάνωσης, τα διακρίναμε, αλλά ο Μαραντόνα ήταν ικανός να παρασύρει τους συμπαίκτες του σε νίκες.
