«Μόνο τότε, σε εποχή γενικότερης φιλοδοξίας»

Δεν είναι επειδή συντηρούμε την παιδική δίψα από την εποχή Κρόιφ, ύστερα από τρεις χαμένους τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου να δούμε το τρόπαιο σε ολλανδικά χέρια. Δεν είναι επειδή όταν είδαμε τη χαρακτηριστική φυσιογνωμία του στο Αγρίνιο, πλάι στον φίλο του Γιάννη Αναστασίου, η ανάμνηση κάλπασε ώς τον τελικό του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος (1988) με το γκολ-πιρουέτα του Φαν Μπάστεν στον Ντασάεφ. Δεν είναι επειδή από το πόδι του κρίθηκε ευρωπαϊκός τίτλος (1992) υπέρ άλλης παγκόσμιας αγάπης, της Μπαρτσελόνα. Είναι όλα αυτά μαζί και όχι μόνο!

Ρόναλντ Κούμαν, 59 ετών πλέον… Το σύντομο πέρασμα από το Αγρίνιο πυροδότησε τη σκέψη και την ανάγκη να του πούμε ένα «καλώς ήρθες». Του αποσπάσαμε μόλις ένα «ευχαριστώ» όσο ήταν στην Ελλάδα αλλά και τρόπο «σύντομης παρακαλώ» επικοινωνίας όταν θα επέστρεφε στην Ολλανδία. Με τους οικοδεσπότες Καταριανούς, Σενεγαλέζους και τους επίσης ταπεινούς από το Εκουαδόρ στον πρώτο όμιλο της διοργάνωσης. Σε τι ελπίζετε/ελπίζουμε στη δεύτερη φάση; Ή μήπως κρύβεται απρόσμενη απειλή στον όμιλο;

«Ολοι οι παίκτες που θα βρεθούν στο Κατάρ, κάνουν πράξη όνειρο ζωής! Αρα, αν χρειαστεί θα επιχειρήσουν να ξεπεράσουν τον εαυτό τους ώστε να διακριθούν. Προσοχή, λοιπόν. Η μπάλα δεν… χρωστά, όπως συνηθίζεται να λέγεται, στην Ολλανδία. Εμείς οι ίδιοι χρωστάμε στους εαυτούς μας το Παγκόσμιο Κύπελλο που μας λείπει. Αν το αξίζουμε, μόνο τότε, ας το πάρουμε. Ζούμε σε εποχή που θρέφει περισσότερο από ποτέ τη φιλοδοξία ομάδων κάθε επιπέδου· τώρα το ποδόσφαιρο παίζεται διαφορετικά από το παρελθόν».