Ο Αγγλος προπονητής Μπιλ Νίκολσον είχε πει «προτιμώ παίκτες που να μην είναι πολύ καλοί ή έξυπνοι σε άλλα πράγματα. Αυτό σημαίνει ότι συγκεντρώνονται στο ποδόσφαιρο». Τα ίδια λόγια ειπώθηκαν τη δεκαετία του ‘70, πριν ο επαγγελματισμός σαρώσει πτυχές του ατόφιου και στο ποδόσφαιρο.
Την ίδια εποχή, ο συγγραφέας Χάντερ Ντέιβις έγινε δεκτός για έναν χρόνο στις τάξεις της Τότεναμ ως ερευνητής για το επόμενο βιβλίο του «Το ένδοξο παιχνίδι» και αποφάνθηκε, σε εποχή λιγότερο πιεστική από τη σημερινή, «οι περισσότεροι παίκτες παραδέχονται πως δεν απολαμβάνουν το παιχνίδι υπό τις τωρινές συνθήκες».
Ξεκινήσαμε συζήτηση για το ντέρμπι Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός με τον Αριστείδη Μπελλέ, συγγραφέα του βιβλίου «Η ευτυχία του τίποτα». Χάρισε τον ίδιο τίτλο στο μεγάλο παιχνίδι της Κυριακής με τη λακωνική παρατήρηση «αυτό ακριβώς είναι και το ντέρμπι…».
Ο Γκέραρντ Βινάι στο βιβλίο του «Το ποδόσφαιρο ως ιδεολογία» τονίζει για «το σπουδαίο παιχνίδι» πως «ο θεατής δεν προβάλλει αντίσταση αλλά αφήνεται να κατακεραυνωθεί. Η φαντασία του συρρικνώνεται επειδή καθένας που θέλει να συμμορφωθεί πρέπει να εγκαταλείψει τη φαντασία». Επίσης, παρατηρεί, «στο σύγχρονο ποδόσφαιρο είναι σαφές ότι η ισορροπία μεταξύ ατομικών αναγκών των παικτών και συμφερόντων της ομάδας τους έχει μεταβληθεί προς όφελος της τελευταίας».
Παραμονές έναρξης του περσινού ντέρμπι Μπάγερν-Ντόρτμουντ στη Γερμανία, ο ψυχολόγος Γκερντ Τούρφεν προανήγγειλε: «Οι θεατές στο γήπεδο ή μπροστά στην τηλεόραση θα ικανοποιήσουν και πάλι τους στόχους της προσωπικής λίμπιντο. Μέσω της νηπιώδους ταύτισής τους με τους ποδοσφαιριστές-ήρωές τους».
Ο υπογράφων, στην εφηβεία, κεραυνοβολήθηκα -και συνεχίζω- από τις λέξεις του Ελβέτιους Αντριεν Κλοντ στο βιβλίο του «Σκέψεις για τον άνθρωπο»: «Οι προκαταλήψεις των μεγάλων είναι οι νόμοι των ταπεινών»!
Καλό ντέρμπι…
