Ενας αστέρας που χάρισε στον ΠΑΟΚ όλη τη λάμψη του

Είναι πολύ σπάνιος ο συνδυασμός μεγαλείου και ταπεινότητας. Ο Σταύρος Σαράφης τον είχε πετύχει. Πρώτος σκόρερ στην ιστορία του ΠΑΟΚ αν και χαφ (τα γκολ του με το κεφάλι, πολλά μάλιστα κόντρα σε σπουδαίους αντιπάλους όπως η Μίλαν του Ριβέρα, έγραψαν ιστορία), εκτός γηπέδων, όμως, αντιστάρ, ένας πιστός στρατιώτης του συλλόγου.

«Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου μακριά από τον ΠΑΟΚ. Εχω κάνει τα πάντα γι’ αυτή την ομάδα. Κούρευα το γκαζόν, κουβαλούσα, ήμουν φροντιστής. Από μικρό παιδί αυτός ο σύλλογος με έκανε να αισθανθώ κομμάτι του», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του στο περιοδικό της ΠΑΕ και αυτή του την αφοσίωση την εισέπραττε σε αναγνώριση από τον κόσμο της ομάδας.

Η σχέση ζωής Σαράφη-ΠΑΟΚ άρχισε από την πρώτη μέρα της μεταγραφής του. Τότε που έγινε «μάχη» με τον συμπολίτη Αρη για τον ξανθομάλλη από την Επανομή. Πρόκειται για μια απίθανη ιστορία που άρχισε το καλοκαίρι του 1966, όταν οι παράγοντες των «κιτρινόμαυρων» είχαν πάει στην ομάδα της γνωστής κωμόπολης του νομού Θεσσαλονίκης να διαπραγματευτούν με μια βαλίτσα γεμάτη αποκόμματα εφημερίδων και πέτυχαν να μπλοκάρουν την απόκτησή του από τον «δικέφαλο του Βορρά». Ωστόσο, την αμέσως επόμενη χρονιά Καίσαρας και ΠΑΟΚ πήραν… το αίμα τους πίσω, όταν ο πατέρας του παίκτη επέστρεψε στον Δικέφαλο μέσα σε καλάθι με σταφύλια τις 100.000 δραχμές που είχαν αξιώσει οι παράγοντες της Επανομής ως αμοιβή για την οικογένεια του νεαρού Σταύρου, προκειμένου να συναινέσουν να πάει στην Τούμπα.

Την κίνηση ματ, πάντως, ο ΠΑΟΚ την είχε κάνει από το 1965. Ο Νίκος Πάγκαλος, μετέπειτα προπονητής του στον ΠΑΟΚ και ο άνθρωπος που του είχε δώσει το προσωνύμιο «Καίσαρας», είχε εντοπίσει από πολύ νωρίς το ταλέντο του και ο «δικέφαλος του Βορρά» είχε αναλάβει το 1965 τα έξοδα για μια επέμβαση σκωληκοειδίτιδας, κάτι που η οικογένεια Σαράφη εκτίμησε αφάνταστα.

Στην καριέρα του (με βάση τα στοιχεία της πολύ ενημερωμένης σελίδας «Η Ασπρόμαυρη Βίβλος» στο Facebook) κατέγραψε συνολικά 433 συμμετοχές και 173 γκολ, 136 εκ των οποίων στο πρωτάθλημα. Ηταν μέλος της ομάδας του ’70, με συμμετοχή και στους τρεις πρώτους τίτλους, στα Κύπελλα του ’72 και του ’74 και στο πρωτάθλημα του ’76, όταν και αποτέλεσε ένα από τα αγαπημένα παιδιά του σπουδαίου κόουτς Γκιούλα Λόραντ.

«Εγώ αν δεν είχα τον Σαράφη και τον Τερζανίδη δίπλα μου δεν θα ήμουν τίποτα, θα ήμουνα άλλος, διαφορετικός Κούδας», έχει δηλώσει για εκείνον ο «Μεγαλέξανδρος» του ΠΑΟΚ. Κατά πολλούς, Κούδας και Σαράφης ήταν προσωποποιημένα τα δύο κεφάλια στο σήμα του συλλόγου και όπως έχει πει ένας άλλος συμπαίκτης του, ο Γιάννης Δαμανάκης, «ο Σταύρος πάντα ήταν εκεί για να μας δίνει λύσεις στα δύσκολα».

Πρόσφερε στον «ασπρόμαυρο σύλλογο» για περισσότερα από 45 χρόνια και έχει περάσει από όλα τα πόστα. Διετέλεσε βοηθός προπονητή, υπηρεσιακός και από το 2000 αφοσιώθηκε στις Ακαδημίες, αποτελώντας μια πατρική φιγούρα για τα πιτσιρίκια που είχαν όνειρο να παίξουν στον ΠΑΟΚ. Τα δικά του άλλωστε τα είχε εκπληρώσει όλα, όπως, είχε δηλώσει. Μάλλον, για να είμαστε ακριβείς, όλα εκτός από ένα: να ζήσει τη δημιουργία της Νέας Τούμπας.

Ηδη από το μεσημέρι της Πέμπτης, πρώην συμπαίκτες του και άνθρωποι που ασχολούνται αδιάλειπτα με τον ΠΑΟΚ από διάφορες θέσεις προτρέπουν την ΠΑΕ να τιμήσει τη μνήμη του και την προσφορά του μέσα από το πρότζεκτ του νέου γηπέδου και αυτό αντιμετωπίζεται ως ιερή υποχρέωση από τους ανθρώπους της, όπως και του Ερασιτέχνη, αφού πρόκειται για μια ξεχωριστή περίπτωση στην ιστορία του συλλόγου, με αποδεδειγμένο δέσιμο με τον «δικέφαλο του Βορρά».

Αρκεί μόνο να θυμίσουμε μέσα από δική του αφήγηση μία ιστορία αμέσως μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον ΠΑΟΚ όπως καταγράφηκε σε εκείνη τη συνέντευξή του στο περιοδικό της ΠΑΕ: «Δεν θα άλλαζα τίποτα στην καριέρα μου. Το 1976 μετά την κατάκτηση του πρωταθλήματος, η ΑΕΚ μού πρόσφερε πέντε εκατομμύρια. Πήγα αμέσως στον Παντελάκη και του είπα ότι δεν θέλω να φύγω και του ζήτησα να μη με αδικήσει στο οικονομικό. Τότε, άνοιξε ένα χρηματοκιβώτιο, έβγαλε ένα εκατομμύριο και μου είπε αυτό έχω και ίσως μπορώ να σου δώσω και μερικές χιλιάδες ακόμα. Αποφάσισα να μείνω και δεν βγήκα χαμένος. Το αντίθετο».

Υπήρξε, παράλληλα, και ο νεότερος αρχηγός της εθνικής ομάδας (του έδωσε το περιβραχιόνιο ο Λάκης Πετρόπουλος σε ένα φιλικό με την Αυστραλία, όταν ήταν μόλις 19 ετών) και το όνομά του, όπως και του Κούδα, συζητιόταν και σε μεγάλους συλλόγους της Ευρώπης, χωρίς, όμως, ποτέ να ψάξουν το μεγάλο βήμα για το εξωτερικό.

Ο εκλιπών βίωσε και προσωπικά δράματα. Το μεγαλύτερο, η απώλεια του μικρού του γιου που χάθηκε σε τροχαίο. Ο μεγάλος του γιος, Πανταζής, αποκάλυψε την Παρασκευή στον Ρ/Σ «Metropolis 95.5, ότι εκείνη την περίοδο ο πατέρας του κοιμόταν στην Τούμπα, που ήταν το δεύτερο σπίτι του. Δεν το ξεπέρασε ποτέ και μάλιστα αυτό επιβάρυνε την υγεία του. Τα τελευταία χρόνια είχε αφοσιωθεί πλήρως στο έργο του στις Ακαδημίες του ΠΑΟΚ, μέχρι που τον περασμένο μήνα, στις 17 Σεπτεμβρίου, όταν και μεταφέρθηκε στην εντατική του Νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ, άρχισε να δίνει τη μεγαλύτερη μάχη της ζωής του, αφήνοντας την τελευταία του πνοή το πρωί της Πέμπτης.

Η είδηση προκάλεσε τεράστια θλίψη στο πανελλήνιο, κυρίως στη Θεσσαλονίκη και τη Βόρεια Ελλάδα όπου ο «Σταύρακας», πέρα από την ποδοσφαιρική προσφορά του, είχε βοηθήσει και πολύ κόσμο, αποδεικνύοντας πόσο ξεχωριστός ήταν και ως άνθρωπος.