Δημιουργική διαφωνία-φαντασίωση…

Αν μπορούσαν να συναισθανθούν τη σημασία πράξεων και λόγων τους, όσων συντελούνται αλλά, κυρίως, εκείνων που παραλείπονται, μόνο τότε θα υπήρχε ελπίδα αληθινής βελτίωσης -και- του ποδοσφαίρου μας! Όχι τόσο ως παιχνίδι (ταλέντο υπάρχει!), οι συνθήκες διεξαγωγής του χρήζουν ουσιαστικών βελτιώσεων, αλλά ως γενικότερη δημόσια διαδικασία!

Ευνόητη σκέψη μόλις διαβάσατε… Την γέννησε, εκείνη και τις, επίσης ουσιαστικές, παραμέτρους της η επί τρείς ημέρες στείρα διαφωνία παραγόντων των ΠΑΕ για την αύξηση του αριθμού των ομάδων από 14 σε 16, προοπτική που επισημοποίησε η πρόταση της Λαμίας. 

«Είκοσι αντί 16 ομάδες» αντιπρότεινε ο Βόλος, ομάδες τάχθηκαν υπέρ της μιας ή της άλλης πρότασης. Με τον… δυνάστη της εποχής μας Ολυμπιακό, τους ανερχόμενους Παναθηναϊκό, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Άρη, κυρίως αυτούς, βεβαίως να εκφράζουν άποψη, αλλά η ουσία είναι πως η αλλαγή του αριθμού των ομάδων «καίει» τους πληβείους του ποδοσφαίρου μας, που ψάχνουν τρόπο, κάθε χρόνο, να γλιτώσουν ευκολότερα τον υποβιβασμό… Και όχι τους πατρικίους της μπάλας μας που τους αντικρίζουν σαν μυρμήγκια που χορεύουν γύρω τους και νοιάζονται μόνο πόσα απ’ τα ίδια… έντομα-ομάδες θα εντάξουν στη σφαίρα επιρροής τους!

Φαντασιωνόμαστε, λοιπόν, μελλοντική συνύπαρξη όλων, έστω και υπό το κράτος, το ίδιο μακράς, δημιουργικής όμως διαφωνίας για την ανασύσταση του ποδοσφαίρου μας, με ουσιαστικά θέματα: την εξυγίανση της διαιτησίας, την υποχρέωση ύπαρξης άψογων αγωνιστικών χώρων, γενικότερα γηπεδικών εγκαταστάσεων, μεθόδου αξιοποίησης του χαρίσματος που κρύβεται στις ακαδημίες τους, οικονομικής εξυγίανσης, προσβάσιμου τμήματος εξέδρας για θεατές με κινητικό πρόβλημα και όχι μόνο… 

Δεν θ’ αλλάξω πλευρό! Θα μείνω στην ίδια θέση, μπας και…