Το 1958, κανείς από τους διεθνείς της Εθνικής Ουαλίας δεν υπήρχε ούτε καν σαν… ιδέα. Σε πολλές περιπτώσεις δεν είχαν γεννηθεί ούτε οι γονείς των σημερινών ποδοσφαιριστών, αλλά ούτε και ο προπονητής Ρομπ Πέιτζ.
Τότε είχε πάει για πρώτη και μοναδική φορά σε τελική φάση Μουντιάλ. Στη συνέχεια, οι Βρετανοί δεν πλησίασαν ποτέ. Μικρή χώρα, ούτε τρία εκατομμύρια κάτοικοι, αλλά με έμπειρους παίκτες, που αγωνίστηκαν στην Πρέμιερ Λιγκ. Δεν τα κατάφερε ούτε η γενιά του Ιαν Ρας ούτε αυτή του Ράιαν Γκιγκς.
Αυτή του Γκάρεθ Μπέιλ έκανε την υπέρβαση αγωνιζόμενη σε δύο απανωτά EURO, όμως σε Παγκόσμιο Κύπελλο δεν είχε πάει. Μέχρι χθες. Στον τελικό των πλέι οφ που έγινε στο Κάρντιφ οι Ουαλοί νίκησαν με 1-0 την Ουκρανία και πήραν το τελευταίο ευρωπαϊκό εισιτήριο για το Κατάρ. Εκεί που θα βρεθούν στον Β’ όμιλο, απέναντι σε Αγγλία, Ηνωμένες Πολιτείες και Ιράν.
Πριν από μία εβδομάδα, ο Μπέιλ πανηγύριζε για το 14ο Ευρωπαϊκό της Ρεάλ ως ο απόλυτος κομπάρσος. Ομως χθες, ήταν ο απόλυτος πρωταγωνιστής. Διότι, όπως συμβαίνει συνήθως, τα γκολ της εθνικής του ομάδας ξεκινούν από τα δικά του πόδια. Ειδικά από το αριστερό. Στο 34ο λεπτό, εκτέλεσε ένα φάουλ από τα αριστερά. Η μπάλα είχε πορεία προς τα δίχτυα, αλλά ο Γιαρμολένκο ήταν αυτός που με κεφαλιά σημείωσε το αυτογκόλ, που τελικά έκρινε το ματς. Πάντως, MVP ήταν ο τερματοφύλακας των νικητών, Γουέιν Χένεσι, με εννιά επεμβάσεις, αρκετές εκ των οποίων δύσκολες και σωτήριες. Βέβαια και οι Ουαλοί είχαν φάσεις, με σημαντικότερη το δοκάρι του Τζόνσον στο 71’, αλλά και ένα σουτ του Ράμσεϊ που πέρασε άουτ από εξαιρετικά πλεονεκτική θέση.
Στο κατάμεστο γήπεδο του Κάρντιφ (όχι το Μιλένιουμ των 70.000, αλλά αυτό της τοπικής ομάδας, χωρητικότητας 33.000), η Ουαλία έδειξε μεγαλύτερο πάθος και πάει Μουντιάλ, έναντι της Ουκρανίας των πολλών προβλημάτων. Και όσον αφορά τον Μπέιλ, τώρα είναι… αναγκασμένος να μη σταματήσει το ποδόσφαιρο και να χαρεί τα λεφτά που έχει βγάλει, αλλά να συνεχίσει μέχρι το τέλος του 2022 τουλάχιστον.
