Αφού δεν εννοείται πρόληψη, καταστολή! Με το πολιτικό κόστος στα σκουπίδια…

Κείμενο γραμμένο λίγη ώρα μετά την απώλεια άλλης μιας ζωής, του Αλκη στη Θεσσαλονίκη. Το γνωρίζω πως θα συμφωνήσετε με την ουσία της πηγαίας αντίδρασης του υπογράφοντος, άλλοι με, επίσης ισχυρά, επιχειρήματα θα θελήσετε να αναδιατάξετε τις προτεραιότητες που προτάσσει ο αυθορμητισμός όταν εκτόνωσε τη λύπη με την ανάγκη διατύπωσης αιτιών του κύκλου αίματος, με πρόσχημα και όχι αιτία του το ποδόσφαιρο. Το ποδόσφαιρο (κυριολεκτικά), το παιχνίδι όπως παίζεται είναι άμοιρο ευθυνών, όπως, όμως, το καπηλεύονται οικείοι και εξωγενείς παράγοντες, δηλαδή όπως προβάλλεται (προβολή ισότιμη καπηλείας του) στον κύκλο συμφερόντων και χρήματος ονόματι επαγγελματισμός, έχει σαφέστατη ευθύνη.

Ομως και πάλι, αν αναζητήσεις τις αιτίες που οπλίζουν τα χέρια των δραστών θα πειστείς πως σε κάθε περίπτωση θα αφαιρούσαν ζωές, θα στιγμάτιζαν άλλες, ακόμη κι αν το διαστρεβλωμένο ποδόσφαιρο-μέσο πλουτισμού μειοψηφίας να μην υπήρχε στην εποχή μας. Η βία θα έβρισκε άλλους χώρους συμβατικής μαζικής συνύπαρξης, αυτής που βοηθά την αντιπαράθεση (σεμνή διατύπωση) ώστε να ρεύσει αίμα! Καλά καταλάβατε, στον στρεβλό τρόπο που κινείται το μονόφθαλμο μέσο ονόματι «επάγγελμα ποδόσφαιρο» μπορεί κανείς να προσάψει σύμπραξη αλλά όχι γέννηση αιτιών, αυτές προϋπάρχουν στον πολίτη ο οποίος αποκηρύσσει την ίδια ιδιότητα και ζητά να νιώσει σημαντικός, κυρίαρχος όταν θα καταφέρει θανάσιμο χτύπημα στον αντίπαλο οπαδό. Κι αυτό επειδή δεν του παρέχεται η ίδια δυνατότητα αυτοεπιβεβαίωσης στο σχολείο, στην εργασία αλλά νωρίτερα-κυρίως στην οικογένεια που τον κοινωνικοποίησε (;) μέσω της δικής της παθογένειας.

Εκτόνωση! Η ανάγκη της, η καταφυγή σε αυτήν είναι το συμπέρασμα της ψυχολογικής προσέγγισης των μελών ανταγωνιστικών κοινωνιών, εντός των οποίων διεξάγονται και τα ποδοσφαιρικά πρωταθλήματα. Αλλιώς, οι θύτες του εγκλήματος, τώρα στη Θεσσαλονίκη, παλιότερα αλλού στην Ελλάδα, όταν καλούνται να εξηγήσουν «γιατί το έκανες;», ελάχιστα μιλούν για ποδόσφαιρο, ακόμη και για προκλητικές αποφάσεις αθλητικής Δικαιοσύνης, διαιτητών, προέδρων ομάδων, όσων κατά κόρον ξεπλένουν τον διάτρητο δημόσιο βίο τους μέσω της ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο. Ή άλλων που προκαλούν την κοινή λογική και αισθητική αλλά κανείς δεν τους πειράζει (πώς να συμβεί αυτό όταν σε όλες τις εποχές βασιλεύουν οι πελατειακές σχέσεις ποδοσφαιρικών παραγόντων-πολιτικών) και καθορίζουν τις τύχες της μπάλας στο νυν και αεί βρόμικο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο.

Οι αιτίες της βίας δεν είναι αυτές! Αν οι θύτες συνειδητά διαφωνούσαν θα γυρνούσαν την πλάτη στο ποδόσφαιρο (όπως ήδη πολλοί άλλοι), δεν θα πατούσαν το πόδι τους σε γήπεδο και θα έθεταν ως προϋπόθεση επανόδου τους το… παλλαϊκό αίτημα για εξαγνισμό της επιχείρησης μπάλα. Αίτημα που η εμπειρία αποδεικνύει πως κανείς δεν εννοεί, ακόμη και από τις αδικημένες ομάδες του πρωταθλήματος, όσες σκούζουν όχι επειδή θέλουν δικαιοσύνη, αλλά ζητούν να γίνουν χαλίφηδες στη θέση του δυνάστη-χαλίφη παράγοντα κάθε εποχής.

Συνένοχοι; Υπάρχουν! Το αθλητικό ρεπορτάζ σφύζει από συνειδητή παροχή ερεθισμάτων βίας, αν υπήρχε «δημοσιογραφική αστυνομία» κάποιοι από όσους φέρουν αλλά δεν τιμούν (το αντίθετο) τον επαγγελματικό τίτλο τιμής του δημοσιογράφου, θα έπρεπε να δοκιμάζουν την αυστηρότητα του νόμου ως ηθικοί αυτουργοί παρόμοιων φονικών πράξεων.

Η βασική ευθύνη παραμένει, όμως, στην απουσία συγκρότησης των φυσικών αυτουργών, όλων όσοι άγονται και φέρονται από την ιδιοτέλεια των καιρών. Οχι μόνο γόνοι (κάθε ηλικίας) φτωχών αλλά και εύπορων οικογενειών, όσοι -ανακαλύπτουν πως- μάχονται γι’ αυτές και ίσως ικανοποιούν επίκτητες-περιττές ανάγκες, όσες επιβάλλει η στυγνή καθημερινότητα, υπερπροσπάθεια κερδοφορίας σε κάθε επίπεδο. Η ίδια γεννά λανθάνουσα ανάγκη αυτοεπιβεβαίωσης, ναι, και μέσω της βίας.

Η πρόληψη της αιματηρής βίας των γηπέδων έχει αποτύχει τόσο επειδή, παρά τις μεγαλοστομίες για λαϊκή κατανάλωση, δεν εννοεί τα λόγια της για «αναδιάταξη προτεραιοτήτων στην καθημερινότητα». Το κράτος, όποιο κομματικό μανδύα και αν φέρει, νοιάζεται πρωτίστως για την τάξη-δεξαμενή ψηφοφόρων που εκπροσωπεί και το μαχαίρι ποτέ δεν φτάνει στο κόκαλο!

Αυτό μπορεί να το καταφέρει μόνο η Δικαιοσύνη. Ο ίδιος κατήφορος καλεί την καταστολή, η, αποτυχημένη μέχρι στιγμής, πρόληψη μπορεί να περιμένει. Η Θάτσερ γέμισε τις αγγλικές φυλακές με χούλιγκαν-φυσικούς αυτουργούς για παραδειγματισμό των υπολοίπων στη γη-μητέρα της οπαδικής βίας και σπάνια από τότε η ίδια πραγματικότητα απασχολεί την κοινή γνώμη. Καταστολή, λοιπόν, κι εδώ αφού δεκάδες χρόνια τώρα εκκολάπτεται το αυγό του φιδιού. Με το πολιτικό κόστος στη θέση του: στα σκουπίδια! Μόνο έτσι…