Τςςον «πράσινο θυρεό» που, σύμφωνα με τους στίχους του Φραγκίσκου Σούρπη, αμυντικού της χρυσής ομάδας του Πούσκας, στο γνωστό τραγούδι ήθελε να «κρεμάσει στα ανάκτορα του Μπάκιγχαμ» ο Παναθηναϊκός δεν κατάφερε να τον κρεμάσει.
Ηταν δύσκολο απέναντι στον Αγιαξ του Κρόιφ, ομάδα που άλλαξε το ποδόσφαιρο μέσω του δικού του «ολοκληρωτικού ποδοσφαίρου» με τα τρία (1971-73) συνεχή Κύπελλα Πρωταθλητριών. Ούτε «πράσινο τον Τάμεση» είδε, όπως ονειρεύτηκε άλλος στίχος του γιατρού και παρόντα στο κέντρο της άμυνας, Σούρπη. Η ήττα, σαν σήμερα το 1971, φάνταζε μοιραία.
Εκείνον τον τελικό, ο υπογράφων, παιδί πέντε ετών τότε (σ.σ: αν και, όπως διηγούνται οι γονείς, ήξερα απέξω τους στίχους τραγουδιών του Ουέμπλεϊ) δεν τον θυμάμαι. Ως δημοσιογράφος-απεσταλμένος της «Ελευθεροτυπίας» το 2000, έζησα την αναβίωσή του στο Αμστερνταμ, δίπλα στους 60άρηδες τότε τής, υπό τον «στρατηγό» Μίμη Δομάζο, μοναδικής ελληνικής ομάδας που έχει φτάσει τόσο ψηλά στα Κύπελλα Ευρώπης.
Πριν από 20 χρόνια ο Αγιαξ, με αφορμή τη συμπλήρωση ενός αιώνα ζωής, είχε καλέσει τους παλαίμαχους του Παναθηναϊκού για να παίξουν πάλι στο Ολυμπιακό Στάδιο του Αμστερνταμ. Δυο μέρες μαζί με τους «πράσινους» παλαίμαχους που “πιστέψτε το” ξαναζούσαν τον τελικό, ζητούσαν ρεβάνς για την ήττα του 1971: το πρωί του παιχνιδιού ο Δομάζος εξαφανίστηκε εντός του ξενοδοχείου και εμφανίστηκε μισή ώρα πριν φύγουμε για το γήπεδο.
Ο Κώστας Ελευθεράκης κούνησε το κεφάλι, μας είπε συνωμοτικά: «Ο “κοντός” δεν αλλάζει, αυτοσυγκεντρώνεται, τα ίδια έκανε και τότε, σχεδιάζει το παιχνίδι στο μυαλό του!». «Παλιόγερε, έτοιμος;» του φώναξε ο Καμάρας, «Καμάρα, εσένα να δω… Πάμε!» του απάντησε ο Δομάζος. Πριν αρχίσει το παιχνίδι, όλοι αυτοσυγκεντρωμένοι, το νέο «Πάμε!» του Δομάζου πριν βγουν στο γήπεδο οδήγησε τον σταθερό βηματισμό τους, ενώ η συγκίνησή τους περίσσευε.
Τελικό αποτέλεσμα, Αγιαξ – Παναθηναϊκός 0-1, με διαγώνιο, φαλτσαριστό σουτ του Δομάζου από τη γωνία της μεγάλης περιοχής στο απέναντι «παραθυράκι». Επιφωνήματα θαυμασμού και χειροκροτήματα είχαν ακουστεί από τις εξέδρες. Ο Λουίς φαν Χάαλ, κεντρική φυσιογνωμία της εποχής, αναφώνησε «Απίστευτο, τι γκολ!» και ρώτησε αν αυτός ήταν τότε ο αρχηγός του Παναθηναϊκού. Αυτός!
