Ισως γιατί ο υποβλητικός περίγυρος του Γκντανσκ εμπνέει τη διατύπωση αντισυμβατικών προτάσεων, σίγουρα επειδή στοιχειώδης ευγένεια ωθεί να δείξεις πως, ακόμη κι αν διαφωνείς, τις λαμβάνεις σοβαρά υπόψη όταν οι ίδιες σκέψεις ακούγονται από κυρία με το κύρος και την κομψότητα της Αλεξάντρα Ντούλκιεβιτς. Οποια κι αν είναι η αιτία, η συνύπαρξη εκπροσώπων των δύο υποψήφιων κατόχων μιας από τις ευρωπαϊκές ποδοσφαιρικές κορυφές με τη 43χρονη δήμαρχο του λιμανιού της Βαλτικής γέννησε ενδιαφέρουσες στιχομυθίες. Αμφίβολο είναι βέβαια, εντός της στυγνής εποχής μας, αν κανείς θα τις θυμάται μελλοντικά. Αυτό, όμως, δεν αναιρεί τη σημασία τους.
Το απόγευμα της Τρίτης, με επικεφαλής τη δικηγόρο και δήμαρχο, η δημοτική αρχή της πολωνικής πόλης, σύμφωνα με το πρωτόκολλο φιλοξενίας, ξενάγησε αντιπροσωπείες των Βιγιαρεάλ, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πριν από το επίσημο δείπνο. Μα και βέβαια, όπως επιβάλλει ένα από τα βασανιστικά στερεότυπα της εποχής του κορονοϊού, τηρήθηκαν οι αποστάσεις στη σύντομη περιηγητική συνύπαρξη, θαρρείς όμως πως έθρεψαν και την ανάγκη ουσιαστικού διαλόγου που παραπέμπει σε… δημιουργική συνύπαρξη. Στελέχη των δύο διοικήσεων ακολούθησαν την ξενάγηση, αρχής γενομένης από το σύμβολο του Γκντανσκ, το σιντριβάνι του Ποσειδώνα.
Η επιβλητική μορφή της αρχαίας θεότητας υποδηλώνει τη σχέση της θάλασσας με την πόλη στο σιντριβάνι που δημιουργήθηκε το 1615: «Χρειάζεται σύγχρονος υπεύθυνος και της ποδοσφαιρικής οικογένειας με την πυγμή του Ποσειδώνα, συμφωνείτε;» ρώτησε η δήμαρχος, καταφατικά έγνευσαν Ισπανοί και Αγγλοι πριν επαναλάβουν την ίδια αντίδραση στο παλάτι του Αρτους. Εκεί, ενώπιον του μεγάλου τζακιού ανοίγματος 12 μέτρων, έργου της Αναγέννησης (16ος αιώνας), η ευχή για «συνύπαρξη χωρίς περιορισμούς γύρω από τα τζάκια τον επόμενο χειμώνα» συνάντησε τη -«διά βοής» όπως μετέδωσε Πολωνός δημοσιογράφος, αποδοχή.
Γυναικείο ψέλλισμα-προτροπή
Αρκετά με την… ομοφωνία. Ελαβε, πάντα σε ειρηνικό κλίμα, τέλος στη «Χρυσή Πύλη» του Γκντανσκ. Ετσι ονομάζεται η ιδιαίτερης αισθητικής πολυκατοικία, κατασκευής του 1609. Διατηρεί τον φυσικό ρυθμό της και την αναγεννησιακή διακόσμησή της. Σύμφωνα με τον μύθο, στους μεγάλους διαδρόμους της εμφανίζεται φάντασμα όμορφης γυναίκας που ψελλίζει «Ζήσε δίκαια, μη φοβάσαι…». Η δήμαρχος-νομικός στράφηκε προς τους συνοδούς, είπε «εύχομαι στον τελικό να παίξετε και οι δυο δίκαια και να μη φοβάστε» και υπερθεμάτισε «έτσι, επίσης εύχομαι, όλοι να σκέπτεστε και ως μέλη της παγκόσμιας ποδοσφαιρικής οικογένειας». Ελαβε απαντήσεις όπως του Iσπανού αντιπροέδρου: «Πρέπει κάθε ένας και στην ποδοσφαιρική οικογένεια να απολαμβάνει αντίστοιχα με προθέσεις και πράξεις».
Ο ευσεβής πόθος του (περί αυτού πρόκειται) προσγειώθηκε από την έξαρση Αγγλου παράγοντα, μέλους της αποστολής των «μπέμπηδων»: «Μακάρι αλλά η πολλή δικαιοσύνη, ξέρετε, δεν αντέχεται». Η… ενοχλητική «Εφ.Συν.», ενώ το επόμενο πρωί όλοι ήδη ζούσαν για τον βραδινό τελικό, έστειλε, μάλλον φιλικό και όχι δημοσιογραφικό, ερέθισμα στον ιστότοπο της δημοτικής αρχής: «Αποδεικνύεται και χαμένη ευκαιρία η πιεστική περίοδος της πανδημίας;».
Από το γραφείο της Αλεξάντρα Ντούλκιεβιτς, ουσιαστικά η ίδια ανταποκρίθηκε ως δικηγόρος που σέβεται τον εαυτό της και λιγότερο ως δήμαρχος: «Το ποδόσφαιρο συντηρεί τη φυσική αθωότητά του ακόμη και σε καιρούς επαγγελματισμού, έτσι η Δικαιοσύνη λαμβάνει τη βοήθεια που πρέπει για να κάνει το έργο της».
Προσδοκία κόσμου αγγελικά πλασμένου; Πριν από δύο χρόνια η Ντούλκιεβιτς αντικατέστησε τον δολοφονηθέντα δήμαρχο της πόλης όπου το 1980, στα ναυπηγεία της, γεννήθηκε το συνδικάτο-υπόσχεση συνεργασίας, η «Αλληλεγγύη» του Λεχ Βαλέσα. Υποχρεωμένη, λοιπόν, να αισιοδοξεί!
-320x213.jpg)
