Δημιουργική εμμονή αναγνωρίζουν -ή αντίθετα άλλοι καταλογίζουν στην Κύπρο- στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς (ηχεί αλλά, υπό προϋποθέσεις, εντός γηπέδου δεν είναι κατ’ ανάγκη προβληματική οπτική γωνία ενός προπονητή). Αλλιώς, δύσκολα αλλάζει σύστημα και λογική παιχνιδιού. Αταλάντευτος στο 4-2-3-1, αλήθεια όπου κι αν εργάστηκε από το 2002 (στον πάγκο του Ηρακλή) ώς σήμερα.
Η πενταετία του (2008-2013) στον ΑΠΟΕΛ υπεγράφη με διεθνή αναγνώριση, η ίδια πορεία χρησιμεύει στον Σέρβο ως επιχείρημα δοκιμασμένης μεθόδου. Χαρακτηριστική είναι η αντίδρασή του όταν στην κορύφωση της «ευρωπαϊκής παρέμβασης», όπως εύστοχα χαρακτηρίστηκε στην Κύπρο η ίδια διάκριση της ομάδας από τη Λευκωσία, είχε ρωτηθεί γιατί επιμένει στο 4-2-3-1:
«Επειδή είμαι Σέρβος» είχε απαντήσει. Τι σημαίνει αυτό; Πως επειδή ως Σέρβος (δηλαδή «Βραζιλιάνος της Ευρώπης») όποιος κι αν είναι ο στόχος της ομάδας σ’ ένα παιχνίδι δεν παύω να αναζητώ τον κενό χώρο για την ανάπτυξη του παιχνιδιού, το 4-2-3-1 παρέχει ευελιξία.
Ο Μαρίνος Αντωνιάδης, αμυντικός του ΑΠΟΕΛ την ιστορική περίοδο 2011-12 (υπό τον Γιοβάνοβιτς ήταν η πρώτη κυπριακή ομάδα που προκρίθηκε στους «16» του Τσάμπιονς Λιγκ), τον… ξεπροβόδισε για την Αθήνα με χαρακτηριστικές λέξεις: «Ποτέ μην ξεχνάς, όποια κι αν είναι η τακτική της ομάδας, ότι στόχος είναι να γεννήσεις φάσεις για γκολ, είναι η λογική του Γιοβάνοβις. Σκέψη που εμπνέει τους παίκτες».
Αρκεί βέβαια να υπάρχουν οι κατάλληλοι παίκτες. Στον Παναθηναϊκό;
