Πολύπειρος. Με ωριμότητα ενισχυμένη… Εκτός από την ιδιοσυγκρασία που υπαγορεύει η νοτιοαμερικανική καταγωγή του, αυτήν του «τολμηρού-ονειροπόλου χαρακτήρα» όπως έχει αυτοπροσδιοριστεί, πρόσθετα ενισχυμένος λοιπόν και «από τις ανάγκες που γεννούν τα προβλήματα»… Ο 30χρονος Κολομβιανός επιθετικός της Αταλάντα Λουίς Μουριέλ ανάγκασε και πάλι τους Ιταλούς ν’ ασχοληθούν μαζί του, εντός γηπέδου ως χρυσής εφεδρείας από τον πάγκο (όπως, πλέον, συνηθίζει άλλωστε!) αλλά και εκτός αγωνιστικού χώρου με την αλληγορία της απόδοσής του.
Κάλιαρι-Αταλάντα 0-1 την προηγούμενη Κυριακή, μπήκε ως αλλαγή στο 69’, πέτυχε το νικητήριο γκολ στην εκπνοή (90’) μ’ εντυπωσιακό σουτ. Εχει καθιερωθεί πλέον να μην ξεκινά βασικός αλλά να έρχεται από τον πάγκο, είτε για να στηρίξει το προβάδισμα της ομάδας του είτε για ν’ ανατρέψει το εις βάρος της αποτέλεσμα. Η Αταλάντα, μετά τη νίκη στη Σαρδηνία, βρίσκεται στην έκτη θέση της βαθμολογίας, σε απόσταση βολής απ’ την εξασφάλιση της συμμετοχής σ’ ευρωπαϊκή διοργάνωση. Χρωστά πολλά στο κρυφό, μα και…απροκάλυπτο, όπλο της από τον πάγκο, αυτός είναι ο Λουίς Μουριέλ!
Εχει σημαντική πορεία στα ιταλικά και ισπανικά γήπεδα. Αρχικά ως παίκτης της Ουντινέζε, όταν (2010) άφησε την Ντεπορτίβο Κάλι και ήρθε στην Ευρώπη. Ακολούθησε η μονοετής ένταξή του στις Γρανάδα, Λέτσε, η επιστροφή στην Ουντινέζε (2012), τότε βραβεύθηκε ως «παίκτης-αποκάλυψη» του ιταλικού πρωταθλήματος.
Ακολούθησαν τρία χρόνια στη Γένοβα με τη φανέλα της Σαμπντόρια (2014-2017), το πέρασμα από την Ανδαλουσία (Σεβίλη, 2017-2019) και την Τοσκάνη (Φιορεντίνα, Ιανουάριος 2019-καλοκαίρι 2020) πριν πάει στην Αταλάντα το περασμένο καλοκαίρι. «Ηρθα εδώ για να εμπνεύσω τους κατοίκους και οπαδούς μας να χαμογελάσουν», ήταν τα πρώτα λόγια του μόλις πάτησε το πόδι του στη Λομβαρδία, αναπόφευκτα έτυχε θερμής υποδοχής στη Βόρεια Ιταλία εντός της αρχικής δίνης του κορονοϊού…
Συνυπολογίστε πως με την Εθνική Κολομβίας (32 συμμετοχές) έχει παίξει σ’ ένα Παγκόσμιο Κύπελλο (2018) και δύο Κόπα Αμέρικα (2015, 2019). Με παρόμοια πορεία φαντάζει αλλά δεν είναι αποδοχή παρακμής η διάθεσή του να μη διαμαρτύρεται τώρα για τη συχνή παρουσία του στον πάγκο και όχι στην αρχική ενδεκάδα.
«Ευκαιρία υπευθυνότητας»
Τότε, τι; «Δεν έχω ν’ αποδείξω τίποτα… Αν είμαι, όπως αποδεικνύεται, χρήσιμος στον προπονητή μου με αυτόν τον τρόπο για να υπηρετώ το σύνολο, το σέβομαι!». Κι έχει αποδείξει πως εννοεί τα λόγια του.
Το προηγούμενο καλοκαίρι είχαμε μιλήσει μαζί του, στο ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.» για τη λεηλασία (ακριβής η έκφραση!) της πόλης-έδρας της Αταλάντα, του Μπέργκαμο, από την επέλαση του κορονοϊού… Μια από τις ιταλικές πόλεις που θρήνησαν σπαρακτικά στην πρώτη περίοδο της επέλασης του ύπουλου εχθρού… Τότε μας είχε πει «ευκαιρία, εννοώ τη λέξη, να συμπεριφερόμαστε όλοι μας πιο υπεύθυνα μετά τη λήξη της πανδημίας». Τώρα, ευγενικά, αρνήθηκε να μιλήσει για τη νέα καθοριστική συμμετοχή του στη νίκη της ομάδας του. Χαιρέτησε «την Ελλάδα», διευκρίνισε «δεν είναι ώρα για περισσότερα λόγια τώρα, μετρούν οι πράξεις απ’ όλους μας… Χαίρομαι, με τον ρόλο που ταιριάζει στην ομάδα, να προσφέρω στην κοινή προσπάθεια»…
Σε πόσους, αλήθεια, πολιτικούς και πολίτες (μη βγάζουμε κι εμείς την ουρά μας απ’ έξω…) θα θέλαμε να καρφιτσώσουμε χαρτί με τα ίδια λόγια του δίπλα στο προσκεφάλι τους… Να τα βλέπουν μόλις ξυπνούν κι ετοιμάζονται να ξεκινήσουν τη μέρα τους.
