Ντουμπάι, ποτά, ανθρωποφαγία

Με εννέα συνεχόμενα πρωταθλήματα η Σέλτικ εδραίωσε τη θέση της ως κορυφαίας ομάδας της Σκοτίας αυτή τη δεκαετία. Ουσιαστικά δεν είχε αντίπαλο, καθώς η αιώνια εχθρός, η ομάδα των Ρέιντζερς, είχε οικονομικά προβλήματα, χρεοκόπησε, υποβιβάστηκε και της πήρε καιρό μέχρι να συνέλθει.

Οι «καθολικοί» της Γλασκόβης είχαν συνηθίσει στις ξεκούραστες εγχώριες επιτυχίες, μέχρι που φέτος οι «προτεστάντες» της πόλης πήραν τα ηνία. Με προπονητή τον Στίβεν Τζέραρντ κάνουν μια εξαιρετική σεζόν, που τους έχει φέρει στο +21 από τη Σέλτικ (έχει τρία ματς λιγότερα) στη βαθμολογία. Οπως είναι λογικό, υπάρχει μεγάλη γκρίνια στο πράσινο κομμάτι της πόλης.

Για τις μεταγραφές που έγιναν (σαν του Βασίλη Μπάρκα) και κυρίως για τον προπονητή Νιλ Λένον. Ο 49χρονος Βορειοϊρλανδός κρατά τη θέση του στον πάγκο, αν και οι περισσότεροι οπαδοί δεν τον θέλουν πια. Η διοίκηση εκτιμά τα επτά χρόνια που πέρασε ως παίκτης και τους πέντε τίτλους ως προπονητής με τον σύλλογο.

Τόσο καιρό ο Λένον προσπαθούσε να υπερασπιστεί την ομάδα και τον εαυτό του, αλλά δεν έπειθε. Χθες ξαφνικά απασφάλισε. Η Σέλτικ έφερε δύο σερί ισοπαλίες για το πρωτάθλημα κι αυτό συνέβη διότι 13 παίκτες και το μισό τεχνικό τιμ (ανάμεσά τους και ο Λένον) τέθηκαν εκτός λόγω κορονοϊού. Ολοι αυτοί βρέθηκαν θετικοί μετά το ταξίδι που έκανε η ομάδα στο Ντουμπάι. Εκμεταλλεύτηκε ένα κενό στους αγώνες και πήγε εκεί για προπονήσεις. Οπως παραδέχτηκε ο κόουτς, «ήπιαμε και μερικά ποτά εκεί» και το κακό δεν άργησε να γίνει.

Η κριτική σε Τύπο και social media ήταν κάτι παραπάνω από έντονη, ειδικά αφού βρέθηκαν δύο νέα κρούσματα χθες. Ο Λένον, σε μια προσπάθεια να σώσει ό,τι σώζεται, είπε: «Μόλις κάνουμε κάτι λάθος, όλοι θέλετε το κεφάλι μας. Διψάτε για αίμα. Στην Αγγλία η Αστον Βίλα και στη Σκοτία η Ρέιθ έχουν πολλά κρούσματα. Δεν πήγαν ταξίδι και όμως κόλλησαν. Απολογούμαι μόνο στους οπαδούς μας για τα δύο άσχημα αποτελέσματα και σε κανέναν άλλον». Φαίνεται πως ο προπονητής της Σέλτικ έχει χάσει τον έλεγχο γενικά, όμως στο κομμάτι της «ανθρωποφαγίας» δεν έχει και τόσο άδικο. Τα ζούμε και εδώ καθημερινά…