Εζησε ως θνητός, λατρεύτηκε σαν Θεός!

Από δω και στο εξής, η 25η Νοεμβρίου θα πρέπει να χαρακτηριστεί ως η μέρα που η ανθρωπότητα χάνει τους ασυμβίβαστους και τους επαναστάτες της. Το 2005 έφυγε από τη ζωή ο πλέον ασυμβίβαστος ποδοσφαιριστής, ο Τζορτζ Μπεστ, ο παίκτης που εναντιώθηκε σε οτιδήποτε «καθώς πρέπει». Το 2016, αποχαιρέτησε τα εγκόσμια ο μεγάλος επαναστάτης, ο Φιντέλ Κάστρο. Και χθες ο πλανήτης θρηνεί για τον άνθρωπο που συνδύασε και τα δυο: τον Ντιέγο Αρμάντο Μαραντόνα.

Προδομένος από τα πάθη του και –εν τέλει– την καρδιά του, έφυγε χθες το μεσημέρι από τη ζωή σε ηλικία 60 ετών. Λατρεύτηκε από πολλούς σαν θεός, από κάποιους ως ο ίδιος ο Θεός. Ομως, ουδείς βρέθηκε να μην υποκλιθεί στο τεράστιο ποδοσφαιρικό του ταλέντο. Ακόμη κι αυτοί που τον αντιπαθούσαν. Ηταν άνθρωπος που αγαπήθηκε σχεδόν από όλους, αλλά δεν αγάπησε τον ίδιο του τον εαυτό…

Ο Ντιέγο ήταν χαρισματικός παίκτης, αντισυμβατικός άνθρωπος. Και τα δυο αυτά στοιχεία φανερώθηκαν σε όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Στον πρώτο επαγγελματικό του αγώνα, το 1976, ο 16χρονος Μαραντόνα έκανε ντρίμπλα κάτω από τα πόδια σε έναν αντίπαλο. Αμέσως όλοι κατάλαβαν πως δεν έχουν να κάνουν με ένα ακόμη ταλέντο.

Οταν το 1982 αποφάσισε να έρθει να παίξει μπάλα στην Ευρώπη, προτίμησε την Μπαρτσελόνα, την ομάδα-σύμβολο της Καταλονίας, που τότε δεν είχε καμία σχέση με τον εμπορευματοποιημένο σύλλογο που όλοι γνωρίζουμε σήμερα. Δυο χρόνια αργότερα, «σακατεμένος» από τραυματισμούς, αποφάσισε να αποχωρήσει. Δεν διάλεξε κάποιο μεγαθήριο του ποδοσφαίρου, ούτε κάποια πλούσια ομάδα της Ιταλίας. Πήγε στη Νάπολι, του φτωχού Νότου και δεν σκέφτηκε ποτέ να φύγει από εκεί. Ούτε καν το 1986, όταν (ουσιαστικά μόνος του) οδήγησε την Αργεντινή στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου.

Ποτέ άλλοτε μια εθνική ομάδα δεν στηρίχθηκε τόσο πολύ σε έναν παίκτη και κατέκτησε τα πάντα. Με τη Νάπολι πήρε δύο πρωταθλήματα, Κύπελλο UEFA και στη συγκεκριμένη πόλη λατρεύεται ακόμη και σήμερα. Αυτό φάνηκε περίτρανα το 1990, όταν η μοίρα τα έφερε έτσι και ο ημιτελικός Μουντιάλ μεταξύ της Ιταλίας και της Αργεντινής, διεξήχθη στο «Σαν Πάολο» της Νάπολης. Οι περισσότεροι Ιταλοί θεατές υποστήριξαν την Αργεντινή και στο τέλος πανηγύρισαν στους δρόμους την πρόκριση στον τελικό ενάντια στη χώρα τους! Είναι οι ίδιοι που έκλαψαν μαζί του το βράδυ του τελικού, όταν η διαιτησία στέρησε ένα δεύτερο σερί τρόπαιο από τους Λατίνους, για χάρη της Γερμανίας.

Και στα 60 χρόνια της ζωής του, ο Ντιέγο είχε πάντοτε πάνω από το κεφάλι του, ένα αγγελάκι και ένα διαβολάκι. Ο Αγγελος που του έδινε δύναμη, ταλέντο, χαρίσματα και ο Διάβολος που τον ωθούσε σε πάμπολλες λάθος επιλογές στην προσωπική του ζωή.

Τη στιγμή που ο Μαραντόνα μάγευε τον κόσμο με τις απαράμιλλες ποδοσφαιρικές του ενέργειες, τα τρομερά γκολ και τις φοβερές ντρίμπλες, παράλληλα πάλευε με τους προσωπικούς του δαίμονες. Ο ίδιος παραδέχτηκε ότι από το 1983 έκανε χρήση κοκαΐνης. Μια κακή συνήθεια που τον συνόδευσε για πολλά χρόνια, ταυτόχρονα με την (κατά)χρηση αλκοόλ.

Ειδικά τα τελευταία 23 χρόνια που είχε σταματήσει το ποδόσφαιρο, έφτανε συχνά-πυκνά στα άκρα, λίγο πριν από το χείλος του γκρεμού. Ηταν, όμως, τόσο αγαπητός, που πάντοτε υπήρχε μια χείρα βοηθείας για να τον σώσει. Φίλοι, γνωστοί, γιατροί, έκαναν τα πάντα για να κρατούν τον Ντιέγο κοντά μας. Ακόμη και ο Φιντέλ Κάστρο. Που τον προσκάλεσε σε κλινική αποτοξίνωσης στην Κούβα, τον κράτησε κοντά του για μήνες και του έδωσε μεγάλη παράταση ζωής. «Ο Φιντέλ είναι φίλος μου και το απέδειξε. Μου άνοιξε την αγκαλιά και τις πύλες της πατρίδας του, όταν στην Αργεντινή οι πόρτες ήταν κλειστές για μένα».

Η γνωριμία τους ξεκίνησε το 1986 μετά το Μουντιάλ και εξελίχθηκε σε μια σχέση ζωής τις επόμενες δεκαετίες. «Ηταν για μένα σαν δεύτερος πατέρας» είπε ο Μαραντόνα τη μέρα που έδειξε από κοντά στον ίδιο τον Φιντέλ το τατουάζ που είχε χτυπήσει στο πόδι του με αυτόν. Ακριβώς τέσσερα χρόνια μετά την «αναχώρηση» του Κουβανού ηγέτη, ο Ντιεγίτο πάει για να τον συναντήσει.

Πιο γνωστό, πάντως, είναι το tattoo του Ντιέγο με τον Τσε. Ο Ντιέγο δεν δήλωνε φανατικά αριστερός, όμως είχε ανάλογες απόψεις που θα μπορούσαν να τον χαρακτηρίσουν έτσι. Ηταν φίλος με τον Τσάβες, στήριξε τον Μαδούρο σε προεκλογική εκστρατεία, όμως πάνω απ’ όλα δεν άντεχε το άδικο.

Το 1987 συνάντησε τον πάπα Ιωάννη-Παύλο στο Βατικανό και το πρώτο πράγμα που του είπε ήταν η αντίθεσή του για την πολυτέλεια και το χρυσάφι που υπήρχε εκεί. «Τον έχω ακούσει να λέει ότι η Καθολική Εκκλησία ανησυχεί για τους φτωχούς. Τότε του είπα να πουλήσει τα είδη πολυτελείας του οίκου του και να βοηθήσει κι αυτός από τη μεριά του».

Για πολλά χρόνια ο Ντιέγο αρνήθηκε τη θρησκεία, μέχρι που τον ενέπνευσε ξανά ο τωρινός Πάπας, Φραγκίσκος. Αργεντινός κι αυτός, αρκετά ανοιχτόμυαλος και φανατικά ποδοσφαιρόφιλος.

Το 1986 βιώσαμε όλοι το χαρακτηριστικό παράδειγμα «επιρροής» του Αγγελου και του Διάβολου πάνω από το κεφάλι του. Στον προημιτελικό Μουντιάλ, Αργεντινή-Αγγλία 2-1, ο Μαραντόνα σκόραρε πρώτα με το χέρι και λίγα λεπτά μετά πέρασε τη μισή αντίπαλη ομάδα για το δεύτερο προσωπικό του γκολ. Ο Ντιέγο δεν αρνήθηκε ότι σκόραρε με το χέρι. «Ηταν το χέρι του Θεού» δήλωσε μετά το ματς ο ίδιος, στην πιο περίφημη φράση που εκστόμισε ποτέ. Τότε τον βοήθησε το χέρι του Θεού, χθες τον τράβηξε κοντά Του για πάντα. Τόσο ξαφνικά, μα και τόσο αναμενόμενα…