Δεν του άξιζε να χάσει, κέρδος οι δύο μικροί

Μαχόμενος «έπεσε» ο Παναθηναϊκός στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο Φάληρο, πληρώνοντας πολύ ακριβά τον αδικαιολόγητο φόβο του στο πρώτο ημίχρονο, αλλά και τις χαμένες ευκαιρίες που δημιούργησε στο δεύτερο, όπου κυριάρχησε από πάσα άποψη απέναντι στον «αιώνιο» αντίπαλό του.

Το «τριφύλλι» δεν άξιζε την ήττα με βάση τη συνολική εικόνα στη σαββατιάτικη «μητέρα των μαχών» του ελληνικού ποδοσφαίρου, πλην όμως το αποτέλεσμα ήταν αρνητικό και διατήρησε την ομάδα στα μεσαία στρώματα του βαθμολογικού πίνακα και έφτασε τα οκτώ ντέρμπι δίχως νίκη.

Παρά ταύτα, ο Παναθηναϊκός επιβάλλεται να επενδύσει πάνω στην αγωνιστική εικόνα του δεύτερου ημιχρόνου κι αν το κάνει θα έχει βάσιμες ελπίδες για να επανέλθει και να διεκδικήσει μέσω των πλέι οφ του πρωταθλήματος και του Κυπέλλου την επάνοδό του στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις. Προφανώς δεν είναι εύκολο, από τη στιγμή που πέταξε πολύτιμους βαθμούς, πληρώνοντας τα χοντρά λάθη της διοίκησής του το καλοκαίρι που μας πέρασε, αλλά δεν είναι και ακατόρθωτο εάν και εφόσον έχει συνέχεια το εξαιρετικό δεύτερο ημίχρονο στο Φάληρο.

Στο συγκεκριμένο διάστημα, με πρωτεργάτες τον 18χρονο Σωτήρη Αλεξανδρόπουλο και τον 19χρονο Βασίλη Ζαγαρίτη που ήταν οι κορυφαίοι παίκτες του γηπέδου από πλευράς «πράσινων», ο Παναθηναϊκός θύμιζε τον παλιό καλό Παναθηναϊκό. Ανέβασε τις γραμμές του, πρέσαρε ψηλά τους «ερυθρόλευκους», είχε πάθος και αυταπάρνηση και εμφάνισε έπαιτα από πολλά χρόνια κυριαρχική εικόνα ανωτερότητας μέσα στο Φάληρο. Δεν την εξαργύρωσε, επειδή σπατάλησε τουλάχιστον τέσσερις κραυγαλέες ευκαιρίες (59΄ Χατζηγιοβάνης, 77΄ Μακέντα, 85΄ Μαουρίσιο, 90+4΄ Καρλίτος) ελέω Σα και επιπολαιότητας, συν μία ακόμη στο (τραγικό του) πρώτο ημίχρονο από εκτέλεση κόρνερ και κεφαλιά του Κουρμπέλη που «έγλειψε» το δοκάρι (33΄). Αντιθέτως, ο Ολυμπιακός, αν και για 45 λεπτά είχε τον απόλυτο έλεγχο και την κατοχή της μπάλας συντριπτικά υπέρ του, πέραν του γκολ που σημείωσε, δεν δημιούργησε καμία άλλη κλασική ευκαιρία μέχρι το φινάλε του ματς και δη στο κυριαρχικό διάστημα του πρώτου ημιχρόνου.

Μια και ο λόγος για το πρώτο ημίχρονο, η τακτική προσέγγιση του Μπόλονι ήταν κακή (ειδικά η επιλογή του Χουάνκαρ σε θέση εξτρέμ, όπως και η ψυχολογική προετοιμασία της ομάδας), σε πλήρη αντίθεση με τη διαχείριση που έκανε στο δεύτερο ημίχρονο, η οποία ήταν εξαιρετική και έπαιξε σημαίνοντα ρόλο στην αλλαγή των δεδομένων του ντέρμπι.

Η χρησιμοποίηση του Φορτούνη ως «ψεύτικο» 9άρι και οι επιθέσεις από τα άκρα στην πλάτη των πλάγιων αμυντικών του «τριφυλλιού» από τον Μαρτίνς μπέρδεψε το αμυντικό πλάνο του Παναθηναϊκού στο πρώτο μισό του ματς. Το γεγονός αυτό σε συνδυασμό με τον υπερβολικό όσο και αναίτιο… τρόμο των «πράσινων» που έχαναν εύκολα κοντρόλ, τους έφευγε η μπάλα, έκαναν λάθη σε πάσες στο ένα μέτρο και επιπλέον έδιναν την εντύπωση ότι είχαν το μυαλό τους μόνο στην άμυνα, μοιάζοντας με ομάδα ερασιτεχνικής κατηγορίας, έφεραν το πανέμορφο γκολ του Φορτούνη (21΄) που εν τέλει έκρινε το αποτέλεσμα.

Στο δεύτερο ημίχρονο, ωστόσο, όλα άλλαξαν άρδην. Ο Φορτούνης που ήταν μόνιμη πηγή κινδύνων μετατοπίστηκε δεξιά και απενεργοποιήθηκε από τον εξαιρετικό Ζαγαρίτη, ενώ ο Μπόλονι έβαλε άμεσα στο γήπεδο τους Σαβιέρ, Αλεξανδρόπουλο (46΄) και Βιαγιαφάνιες (63΄), πέρασε τον Κουρμπέλη στόπερ και ο Παναθηναϊκός ήταν το απόλυτο αφεντικό. Οι συγκυρίες δεν τον ευνόησαν για να μη χάσει, η ανάγκη για βαθμούς έγινε ακόμα μεγαλύτερη, αλλά με παρόμοια ημίχρονα μπορεί να… γυρίσει τον διακόπτη.