Τελειωμό δεν έχει τις τελευταίες μέρες ο παγκόσμιος απόηχος επανόδου της Λιντς στην πρώτη κατηγορία. Δικαιολογημένα μετά από 16 χρόνια απουσίας της από την Premier League, βεβαίως. Αλλωστε έχει οπαδούς παντού στον πλανήτη, κυρίως λόγω εκείνης της ομάδας-σύμβολο, των Λόριμερ, Κλαρκ, Μπρέμνερ από τα χρόνια του 1970. Αλλά… υπάρχουμε κι εμείς! Μαζί της, απευθείας, από την Τσάμπιονσιπ επανήλθε η Ουέστ Μπρόμιτς Αλμπιον. Αλλιώς, πέταξαν όχι μόνο οι «κουκουβάγιες», όπως είναι το προσωνύμιο της Λιντς (το πουλί-σύμβολο σοφίας βρίσκεται στον θυρεό της ομώνυμης πόλης), αλλά και οι «τσίχλες», ένα από τα δύο δημοφιλή παρατσούκλια (αγγλιστί: nicknames) της Ουέστ Μπρομ. Εδώ και λίγες μέρες, λοιπόν, και πάλι «pride of the Midlands» («περηφάνια-καμάρι της κεντρικής Αγγλίας»), όπως φωνάζουν/-με οι οπαδοί της στην έδρα της, το «Χόθορνς»! Ισοπαλία (2-2) εντός έδρας με την Κουίνς Παρκ Ρέιτζερς, αλλά η ήττα (2-1) της Μπρέντφορντ από την Μπάρνσλεϊ την ίδια ώρα χάρισε την άνοδο.
Επικοινωνήσαμε με το Ουέστ Μπρόμιτς, μικρό αστικό κέντρο στην κεντρική Αγγλία ή, αλλιώς, στην «Black Country», όπως ονομάζουν οι Αγγλοι την ίδια ευρύτερη περιοχή της ηπειρωτικής γης τους. Γιατί έτσι; Τον Μάιο του 2005, όταν ο υπογράφων είχα βρεθεί εκεί, την τελευταία αγωνιστική απέναντι στην Οξφορντ, παιχνίδι και τότε όπως και προ ημερών με αντίπαλο την Κουϊνς Παρκ Ρέιτζερς που έδωσε τελικά την άνοδο στην υψηλή κοινωνία του αγγλικού ποδοσφαίρου, η επίσκεψη στο δημαρχείο της πόλης είχε απαντήσει στο ίδιο ερώτημα: «Ονομάζεται “Black country” τόσο λόγω του μαύρου χρώματος που κυριαρχεί στους ορεινούς όγκους της κεντρικής Αγγλίας αλλά κυρίως λόγω του πλούσιου σε μεταλλεύματα υπεδάφους… Και της σκληρής δουλειάς που υποχρέωνε κυρίως τους γονείς και τους παππούδες μας στα ορυχεία… Και εμάς τους σύγχρονους, αν και στην εποχή μας τα βοηθητικά για τον εργάτη μέσα είναι περισσότερα…». Αυτά είχαμε ακούσει από τον, 60χρονο πλέον, αντιδήμαρχο τότε Μάθιου Σέραν. Οπαδός κι εκείνος των «Throstles» ή «Βaggies» («Tσίχλες» ή, σε ελεύθερη μετάφραση, «εργατικές σακούλες»).
«Τσίχλες» επειδή τη δεκαετία του 1920, στις εργασίες ενίσχυσης των γηπεδικών εγκαταστάσεων, οι εργάτες και ο πρόεδρος της ομάδας έβλεπαν «κάθε μέρα» το ίδιο πουλί, μια τσίχλα, καθισμένη στη μεγάλη ράμπα του εργοταξίου να τους περιμένει το πρωί και παρακολουθούσε, ατάραχη, καθισμένη συνέχεια εκεί, τις περισσότερες ώρες των εργασιών. «Την τάιζαν, της έδιναν νερό, θεώρησαν συμβολική τη συνεχή παρουσία της και από τότε “τσίχλες” είναι το άλλο όνομα της ομάδας μας. Οπως θυμάμαι τη διήγηση του πατέρα μου, από τη δεκαετία του 1930 η διοίκηση άφηνε μια τσίχλα πίσω από τη εστία· ο μύθος έλεγε πως “η τσίχλα θα κελαηδήσει μόνο αν η Μπρόμιτς νικήσει!”». Είχαμε ακούσει το βράδυ της ανόδου, το 2005, από γιαγιά(!)-οπαδό σε παμπ της πόλης για τα επινίκια. Μα γιατί, αλήθεια, να βάλουμε στην προηγούμενη πρόταση θαυμαστικό δίπλα στη λέξη «γιαγιά»; Κυρίως στη χαμηλή εξέδρα, πίσω από το ένα τέρμα του «Χόθορνς», απέναντι από τους οργανωμένους οπαδούς αλλά και αλλού στις εξέδρες, οικογένειες-κάτοικοι του Ουέστ Μπρόμιτς, ηλικιωμένα ζευγάρια αγκαζέ, άνδρες, γυναίκες και παιδιά κατά το κοινώς λεγόμενο, παρακολούθησαν και πανηγύρισαν εντός γηπέδου, όπως και προ ημερών «έστω και σε απόσταση λόγω του ιού», όπως επιβεβαιώσαμε, την άνοδο! Μελαγχολήσαμε για ευνόητους, άκρως… νεοελληνικούς, λόγους.
Και «baggies», αυτό ήταν το πρώτο προσωνύμιο, επειδή από τη χρονιά ίδρυσής της (1878, μία από τις δώδεκα ομάδες-ιδρύτριες του αγγλικού πρωταθλήματος), οι εργάτες, συχνά, αμέσως μετά τη δουλειά σε μεταλλεία, ορυχεία της περιοχής, πήγαιναν στο γήπεδο και κρατούσαν στα χέρια τη σακούλα («bag») που περιείχε τα εργαλεία τους… Ενώ φορούσαν παντελόνια της δουλειάς, τα γνωστά με τις φαρδιές τσέπες, όπου επίσης χωρούσαν εργαλεία, τα γνωστά παντελόνια με τη… διεθνή ονομασία «μπιτς μπάγκι», ιδού η δεύτερη αιτία της γέννησης του ίδιου προσωνύμιου («Τhe baggies») λοιπόν. Υπάρχει και το παραδοσιακό ντέρμπι της «Black Country»… Οσο κι αν, λόγω εντοπιότητας, η αντιπαλότητα με τις ομάδες του γειτονικού Μπέρμιγχαμ, Αστον Βίλα και Μπέρμπιγχαμ, διαρκεί και αυτή πάνω από έναν αιώνα, το ιστορικό ντέρμπι-αυτοσκοπός είναι πάντα εκείνο με την… έσχατη φίλη του Ολυμπιακού Γουλβς.
Το 2005 «ανέβηκε» στην καλή κοινωνία του αγγλικού ποδοσφαίρου, το 2006 υποβιβάστηκε, προ ημερών άνοδος και πάλι κι επειδή η αστάθεια χαρακτηρίζει την ιστορική ομάδα και πετυχημένη σε μακρινές εποχές [πρωταθλήτρια (1919-20), κυπελλούχος (1888, 1892, 1931, 1954, 1968), κάτοχος του Λιγκ Καπ (1966)], κανείς δεν θα απορήσει αν οι παίκτες του Κροάτη προπονητή Σλάβεν Μπίλιτς γκρεμιστούν και πάλι το 2021 στη δεύτερη κατηγορία… Εκτός κι αν ο Κινέζος Λάι Γκοτσουάν, επενδυτής και ιδιοκτήτης της από το 2016, ενισχύσει τώρα εντυπωσιακά το έμψυχο δυναμικό.
Μικρό το κακό, συνηθισμένοι οι οπαδοί της, την αγαπούν/-με πάντα! Νοσταλγούν/-με τη μεγάλη ομάδα της αυγής του 1980 (Μπράιαν Ρόμπσον, Σίριλ Ρίτζες, Λόρι Κάνιγχαμ, Ρέμι Μόουζες, Γκάρι Οουεν), τραγουδάμε με ή χωρίς μπίρα στο χέρι (πίνουν πολύ στην «Black Country»…), «Proud to be a baggie» και βέβαια το ρέγκε τραγούδι του Ρέι Κινγκ… Ο τίτλος του; Το πλήρες όνομα της ομάδας: «West Bromwich Albion»!
