Αν δεν είχε προκύψει στην υφήλιο η πανδημία του κορονοϊού, χθες θα γινόταν η απονομή του τροπαίου στον πρωταθλητή της 57ης σεζόν της Μπουντεσλίγκα. Θα έρεε η μπίρα στα κεφάλια των παικτών και του προπονητή, ενώ δεν θα έλειπαν και τα δάκρυα για τις ομάδες που θα υποβιβάζονταν.
Τα ’φερε όμως έτσι η ζωή ώστε, ύστερα από 9 εβδομάδες διακοπής, προχθές και χθες να επανεκκινήσει το πρωτάθλημα. Με πολύ αυστηρά υγειονομικά μέτρα και τα άδεια γήπεδα να μοιάζουν σαν τεράστια ιατρικά εργαστήρια, στα οποία η πρόσβαση γινόταν μόνο με μάσκες, γάντια και αντισηπτικά. Δεν μπορούσε κανείς να αποτινάξει την αίσθηση ότι έβλεπε ένα πείραμα, το αποτέλεσμα του οποίου δεν ήταν το σκορ στον φωτεινό πίνακα, αλλά ό,τι θα δείξουν τα τεστ κορονοϊού που θα γίνουν την τρέχουσα εβδομάδα σε όσους βρέθηκαν στα γερμανικά γήπεδα αυτό το Σαββατοκύριακο. Και από τα αποτελέσματα των ελέγχων θα εξαρτάται κάθε εβδομάδα η πορεία του πειράματος.
Εκαναν αίσθηση τα άδεια γήπεδα και η σιωπή, ειδικά στο περιβάλλον της Μπουντεσλίγκα όπου, υπό κανονικές συνθήκες, δεν υπάρχει ούτε εισιτήριο αδιάθετο. Σε μερικά γκολ, ακουγόταν μέχρι και ο ήχος της μπάλας όταν έμπαινε στα δίχτυα και χτυπούσε στο πίσω δοκάρι! Χωρίς ιαχές, με τα αναιμικά χειροκροτήματα των πάγκων και των διαπιστευμένων ατόμων στις εξέδρες. Ο αγκώνας, η χρήση του οποίου τιμωρείται στο ποδόσφαιρο, παίρνει άφεση αμαρτιών όταν πρόκειται για πανηγυρισμό. Αφού η χειραψία και ο εναγκαλισμός θεωρούνται πλέον θανάσιμα αμαρτήματα!
Οι οπαδοί υπάκουσαν στις παραινέσεις των συλλόγων και δεν επιδόθηκαν σε αυτοσχέδιες συγκεντρώσεις έξω από τα γήπεδα. Αντίθετα, βρίσκονταν στα σπίτια τους και παρακολουθούσαν τους αγώνες σε free-to-air κανάλι. Η Στρομπελαλέε, ο δρόμος μπροστά από την έδρα της Ντόρτμουντ, βουλιάζει από κόσμο κάθε φορά που επισκέπτεται τον χώρο η Σάλκε για το ντέρμπι της Κοιλάδας του Ρουρ, με τις μπίρες και τα bratwurst να πωλούνται κατά χιλιάδες. Προχθές ήταν σχεδόν άδεια. Πριν και στη διάρκεια του αγώνα, απλά περνούσαν σποραδικά άτομα που έκαναν τζόγκινγκ ή ποδήλατο…
Η πειθαρχία στα μέτρα της Μπουντεσλίγκα ήταν σχεδόν απόλυτη. Ελάχιστες οι εξαιρέσεις. Οπως του Ντέντρικ Μπογιατά της Χέρτα, που φίλησε στο μάγουλο τον συμπαίκτη του Μάρκο Γκρούγιτς (φωτ.) στη διάρκεια πανηγυρισμών στο εκτός έδρας 3-0 των Βερολινέζων επί της Χοφενχάιμ. Aλλά και του Μάρκους Τιράμ, γιου του Λιλιάν, που πέτυχε το τρίτο γκολ της Γκλάντμπαχ στο 3-1 επί της Αϊντραχτ και φίλησε τον Ραμί Μπενσεμπαϊνί στα πανηγύρια. Για να είμαστε απόλυτα ακριβείς όμως, δεν υπάρχει συγκεκριμένη απαγόρευση στο πρωτόκολλο για τα φιλιά και τις αγκαλιές, αλλά γίνονται έντονες συστάσεις από τη λίγκα στους συλλόγους. Αντίθετα, τιμωρείται πλέον με κίτρινη κάρτα το φτύσιμο στον αγωνιστικό χώρο – παράβαση που δεν παρατηρήθηκε στην επανέναρξη της δράσης.
Αυτό λοιπόν είναι το κορονο-ποδόσφαιρο. Χωρίς θεατές, χωρίς φτύσιμο, χωρίς αγκαλιές, χωρίς φιλιά, χωρίς συνθήματα, παρά μόνο με τις φωνές των προπονητών…
Το πρώτο βήμα όμως ουσιαστικά έχει γίνει. Το ποδόσφαιρο είναι ξανά σε λειτουργία. Οι αγώνες στη Γερμανία γίνονται, η τηλεόραση μεταδίδει και πληρώνει, οι διαφημίσεις επανεμφανίζονται. Ηταν εμφανές αυτό το Σαββατοκύριακο πως, όταν οι παίκτες έβγαιναν από τα αποδυτήρια και έμπαιναν –χωρίς μάσκες πια– στον αγωνιστικό χώρο, εκεί το σώμα τους επέστρεφε στις παλιές καλές μέρες, βοηθώντας τους να ξεχάσουν ότι είναι ουσιαστικά πειραματόζωα σε μια πρωτόγνωρη κατάσταση. Λειτουργούσε η μνήμη του ποδοσφαίρου, η συνήθεια. Για 90 λεπτά, σε πείσμα της αποστασιοποίησης που επιβάλλει ο κορονοϊός, αυτοί έκαναν αυτό που έχουν μάθει από τις πρώτες μέρες τους στα τσικό: να τρέχουν και να κλείνουν τους χώρους, γνωρίζοντας ότι στο ποδόσφαιρο, οι μεγάλες αποστάσεις συνήθως οδηγούν σε γκολ…
