Σαν σήμερα, στις 10 Απριλίου 1910 γεννήθηκε στο Μπουένος Αϊρες από Ισπανούς γονείς ο Ελένιο Ερέρα. Ηταν 10 χρόνων όταν η οικογένειά του μετακόμισε στη (γαλλική τότε) Καζαμπλάνκα. Εκεί ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα, χωρίς ιδιαίτερες διακρίσεις.
Το 1945 στράφηκε στην προπονητική. Ξεκίνησε από τη Σταντ Φρανσέ και το 1948 πήγε στην Ισπανία, όπου ανέλαβε τη Βαγιαδολίδ. Σειρά είχαν οι Ατλέτικο Μαδρίτης, Μάλαγα, Λα Κορούνια, Σεβίλη και η πορτογαλική Μπελενένσες. Το 1958 πήρε τα ηνία της Μπαρτσελόνα, όμως η κόντρα του με τον σταρ Λαντισλάο Κουμπάλα τον ανάγκασε να φύγει το 1960. Τότε ανέλαβε την Ιντερ, όπου έμεινε έως το 1968.
Μολονότι η δική του Μπαρτσελόνα ήταν μια αφελής αμυντικά ομάδα, στην Ιντερ εφάρμοσε το υπεραμυντικό κατενάτσιο. Ετσι οδήγησε την ομάδα του Μιλάνου σε δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών (1964, 1965).
Αντίθετα με τη διαδεδομένη αντίληψη, δεν είναι ο «πατέρας» του συστήματος αυτού, αλλά το δανείστηκε από τον Νερέο Ρόκο που το είχε εφεύρει στην Πάντοβα στη δεκαετία του ’50. Μέχρι να εμφανιστεί ο Ερέρα, οι μεγάλες ομάδες της Ευρώπης ήταν γνωστές για τους μεγάλους ποδοσφαιριστές τους, ενώ οι προπονητές ήταν μάλλον περιθωριακές φιγούρες. Οι «νερατζούρι» της δεκαετίας του ’60 όμως έμειναν στην Ιστορία ως η «Ιντερ του Ερέρα».
