Το 42ο πρωτάθλημα στην ιστορία του κατακτά και τυπικά αύριο ο Ολυμπιακός και προφανώς είναι έτοιμος να αξιολογήσει με πιο διεισδυτικό μάτι τη χρονιά που αφήνει πίσω του, καθώς τα διδάγματα δεν ήταν και λίγα!
Και μόνο το γεγονός ότι ο Βαγγέλης Μαρινάκης υποχρεώθηκε να αλλάξει προπονητή -κάτι που δεν το συνηθίζει- καταμεσής της περιόδου (Περέιρα στη θέση του Μίτσελ), πιστοποιεί το γεγονός ότι αρκετά πράγματα δεν πήγαν καλά σ’ αυτή τη διαδρομή. Ο ίδιος ο πρόεδρος του Ολυμπιακού, άλλωστε, όπως και κάποια στελέχη της πειραϊκής εταιρείας, σαν τον Σάββα Θεοδωρίδη ή τον Πιερ Ισά, έχουν ομολογήσει ότι έγιναν λάθη τα οποία δεν μπορεί να μείνουν απαρατήρητα.
Σε σχέση με την προηγούμενη χρονιά, όταν ο Ολυμπιακός πήρε το πρωτάθλημα με 20 βαθμούς διαφορά, έφτασε μέχρι τους 16 του Τσάμπιονς Λιγκ νικώντας στο πρώτο ραντεβού τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και έπαιξε και καλύτερη μπάλα, τούτη τη φορά βρέθηκε ακόμη και πέντε βαθμούς πίσω από τον ΠΑΟΚ στη δύση του πρώτου γύρου, ενώ αποκλείστηκε με κάτω τα χέρια από μία ομάδα του (μέτριου) βεληνεκούς της Ντνίπρο και πήρε την πρόκριση στο Κύπελλο από την ΑΕΚ της Β’ Κατηγορίας με το γκολ του Χάρα στο 89΄!
Τι δεν πήγε καλά; Ισως το περασμένο καλοκαίρι να δημιουργήθηκε η πλάνη στους υπεύθυνους ότι το πρωτάθλημα είναι δεδομένο, καθώς δεν υπήρχε αντίπαλος. Κάπως έτσι η ΠΑΕ προχώρησε στο εγχείρημα των σαρωτικών αλλαγών πραγματοποιώντας μεταγραφές αλλά και αποδεσμεύσεις ακόμη και στο τέλος του Αυγούστου, μετά το ταξίδι και τα φιλικά στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Δεν έχουμε την αίσθηση ότι ο Ολυμπιακός δεν πήρε καλούς παίκτες μετά τις πωλήσεις του Μανωλά, του Σάμαρη και Χολέμπας. Ομως αποδείχθηκε προβληματικό το γεγονός ότι πήρε πολλούς (περίπου 15), αφού το αποτέλεσμα ήταν να διαλυθεί ο περσινός κορμός της ομάδας.
Ο Αμπιντάλ, αν και πιο έμπειρος, απέτυχε. Κοντά του ναυάγησε ο Μποτία, αφού δεν φαίνεται τυχαίο που τώρα με τον Σιόβα δίπλα του είναι κατά πολύ βελτιωμένος. Οι καλύτερες μεταγραφές ήταν αυτές των πλάγιων μπακ, Ελαμπντελαουί και Μαζουακού. Ο Μιλιβόγεβιτς είναι ένας χαφ που δίνει λύσεις, ο Κασάμι ξεκίνησε καλά αλλά ξεφούσκωσε στην πορεία, ο Αφελάι και ο Ντουρμάζ ανήκουν στην κατηγορία των «προβληματικών», ενώ οι Ντοσεβί και Μπενίτες ήθελαν χρόνο προσαρμογής. Αυτή είναι η κατάσταση.
Κοντά σε όλα αυτά, ο Μίτσελ άλλαξε και τον βοηθό του, φέρνοντας τον Αλκόρτα αντί του Βίκτορ, κίνηση που για όσους ξέρουν από Ρέντη λειτούργησε ανασταλτικά. Επίσης με την αποχώρηση κάποιων παικτών έχασαν τη συνοχή τους και τα αποδυτήρια, κάτι που τελικά το πλήρωσε ο Ισπανός τεχνικός με την απόλυσή του.
Ο Ολυμπιακός φτάνει σε μία ακόμη στέψη, κυρίως επειδή ο ΠΑΟΚ δεν άντεξε το βάρος της ευθύνης του πρωταθλητισμού και ο Παναθηναϊκός δεν μπόρεσε να μπει ποτέ στο παιχνίδι. Εχασε έδαφος από το ξεκίνημα όταν είχε και τις υποχρεώσεις του στην Ευρώπη και τώρα πια είναι υποχρεωμένος να πάει σε μία άλλη εκδοχή που θα παρουσιάζει πιο ελκυστικό ποδόσφαιρο και θα συγκινήσει ξανά το πάντα απαιτητικό κοινό του.
Ποιο είναι το επόμενο σχέδιο στο λιμάνι; Να φέρουν στου Ρέντη τους καλύτερους Ελληνες παίκτες και να προσθέσουν στην ομάδα ξένων που θα την ανεβάσουν σε επίπεδο.
Απλό και κατανοητό στη θεωρία. Αρκεί να υλοποιηθεί στην πράξη.
