Δεκτό έγινε το αίτημα ΠΑΟΚ και Ξάνθης για αναβολή της δίκης που αφορά την πολυϊδιοκτησία και η απόφαση γέννησε επιμέρους διαλόγους για νέα δεδομένα, δυνατότητες αλλαγής στοιχείων που έχουν την ιδιότητα βαρόμετρου της τελικής έκβασης και όχι μόνο…
Εν γνώσει μας είναι πως όσα θα διαβάσετε μοιάζουν πρόταση καθωσπρεπισμού, ενώ γύρω μας στο ελληνικό ποδόσφαιρο ηχούν και πάλι κανόνια που, μεταξύ άλλων, υπενθυμίζουν παρακμή… Αλλά είναι εύλογη σκέψη.
Να αναλογίζεσαι πως οι πολυϊδιόκτητες, οι τωρινοί κατηγορούμενοι, όπως κι εκείνοι που ουσιαστικά κατηγορήθηκαν για πολυϊδιοκτησία μέσω της δημιουργίας παρασκηνίου στην τελευταία εικοσαετία, τη γνωστή για την «παράγκα» της ή, άλλοι, το ιστορικό αντίπαλον δέος, παλιότερα όταν βοούσαν οι εξέδρες για «τσάτσους», όλοι τους λοιπόν, αυτοί οι κυνηγοί πλάγιας οδού και αμφισβητούμενων διακρίσεων, είναι, επίσημα ή, μη, λοιπόν πολυϊδιοκτήτες αντί, δημιουργικά, να είναι πολυμήχανοι!
Δηλαδή, να επιδιώκουν τη βιωσιμότητα των ποδοσφαιρικών εταιρειών τους μέσω σύγχρονης ανάπτυξης τόσο με αμιγώς αγωνιστικό όσο και επιχειρηματικό πλάνο που θα απέδιδε σε βάθος χρόνου και μεταξύ άλλων θα εξασφάλιζε υστεροφημία σε αφεντικά ομάδων και στελέχη! Μαθημένοι όμως να κινούνται στο σκοτάδι και να μένουν ατιμώρητοι, φοβούνται το φως…
Κι όλοι τρέμουμε για την έκρυθμη κατάσταση που εγκυμονούν οι πτυχές της υπόθεσης «πολυϊδιοκτησία» εν όψει του ντέρμπι ΠΑΟΚ-Ολυμπιακός στην Τούμπα, όπως θα συνέβαινε και αν το παιχνίδι ήταν προγραμματισμένο να γίνει στο «Καραϊσκάκη» με τους ρόλους στην ίδια δικαστική διαμάχη ανεστραμμένους…
Ακριβή πολυτέλεια όλα τούτα γενικότερα για την ελληνική κοινωνία, που επιχειρεί ασθμαίνουσα να βγάλει το κεφάλι από τον βούρκο πολυετούς πιεστικής πραγματικότητας… Η ασυλία που απολαμβάνει το, τύποις επαγγελματικό, ποδόσφαιρό μας, καλά κρατεί!
