Ειρηνικός επαναστάτης!

Με κριτήριο τη στυγνή εποχή μας; Αιρετική η άποψή του. Ειρηνικός επαναστάτης! Και τι δεν είπαμε, αυθόρμητα, όταν βρεθήκαμε μπροστά στα λόγια του Λαουτάρο Μαρτίνες. Αντανακλαστικά περιορίσαμε τον… ενθουσιασμό μας, σκεπτόμενοι (καχύποπτα;), μάλλον ρεαλιστικά, μήπως δεν εννοεί τα λόγια του ή μήπως υπήρξε υποβολέας-μάνατζερ ή άλλος που του σύστησε να πει τις ίδιες λέξεις (με το αζημίωτο πάντοτε) ώστε να «πουλάει», τώρα και μελλοντικά, περισσότερο η παρουσία του; Δεν επικράτησε καμία από τις δύο σκέψεις – ενδεχομένως. Και αποφασίσαμε –και για να τις… εκτονώσουμε– να ασχοληθούμε με το προφανές, χωρίς περαιτέρω σκέψεις.

Οπου «προφανές», τα λόγια του παίκτη της Ιντερ, όσα παραπέμπουν σε εξαγνισμένη συμπεριφορά. Πρωταγωνιστής στην πρόσφατη νίκη (3–1) επί της Νάπολι, σκόρερ του τρίτου γκολ, την επόμενη της επιτυχίας είπε λόγια που προσδοκούσαν οι οπαδοί της ομάδας του Μιλάνου, με τρόπο όμως που συντάσσεται με τη… φαντασίωση των οπαδών επειδή, ως γνωστόν, ζητούν ταύτιση με τις ομάδες τους:

«Είμαι χαρούμενος στην Ιντερ, δεν θέλω να αποχωρήσω, γιατί όχι να τελειώσω εδώ την καριέρα μου. Αν το μυαλό σας πηγαίνει σε χρήματα που ίσως να με δελεάζουν ώστε να μιλώ έτσι, λέω “όχι”. Δεν έχω μιλήσει με τη διοίκηση, απλά λέω πως θέλω να παραμείνω στην Ιντερ επειδή σέβομαι την ιστορία της, ελκύομαι από την ιδιοσυγκρασία της ιστορικής ομάδας όπου ανήκω, άρα έχω εδώ ισχυρά κίνητρα να βελτιώνομαι. Ναι, ζω από το ποδόσφαιρο, αλλά υπάρχουν πιο σημαντικά πράγματα από τα κέρδη, ακόμη και από τα υψηλά κέρδη, ώστε να ζεις, να νιώθεις όμορφα. Και στην Ιντερ ζω όμορφα».

Κινήσαμε… γη της Βόρειας Ιταλίας και –τον βροχερό όπως μάθαμε την Τετάρτη– ουρανό της για να τον βρούμε. Δεν θέλαμε, όπως αποδείχθηκε, μόνο εμείς να αναπαραγάγουμε τη σκέψη του. Ενθουσιάστηκε και ο ίδιος. «Χρήσιμος παίκτης μα και ισχυρή προσωπικότητα σε κάθε παρουσία του, εντός κι εκτός γηπέδων», ακούσαμε από τον Γκαετάνο Σόμπρι, στέλεχος του τομέα διεθνών σχέσεων των «νερατζούρι». Ο Μαρτίνες καλωσόρισε τη διάθεσή μας, ευχαρίστησε με υποδειγματική ευγένεια στο μήνυμά του για την εκ μέρους μας ανάδειξη των δηλώσεων που παραπέμπουν ίσως σε εναλλακτική, πάντως όχι σε κοινή παρουσία:

«Κακώς νομίζετε πως ο επαγγελματισμός έχει αλλοιώσει τα πάντα. Οσο καλός επαγγελματίας οφείλεις να είσαι τόσο οφείλεις και να τρέφεσαι, να συντηρείς μέσα σου την αγάπη γι’ αυτό που κάνεις, δηλαδή αυτήν που σε κάλεσε από παιδί να κλοτσήσεις μπάλα. Προσωπικά, η αγάπη του κόσμου με υποχρεώνει να σκέπτομαι έτσι, ειδικά η αγάπη των οπαδών – γενικότερα η αγάπη. Και βέβαια με ενδιαφέρει η αμοιβή μου σε χρήματα, αλλά πώς μπορώ να τα διαθέσω σωστά αν δεν νιώθω όμορφα στο περιβάλλον όπου βρίσκομαι; Αυτός, λοιπόν, είναι ο μεγαλύτερος μισθός μου, και η Ιντερ μού τον πληρώνει απλόχερα. Αναγνωρίζω πως αυτές οι λέξεις, στην εποχή μας που τρέχει με ρυθμούς επαγγελματικούς παντού, ακούγονται ρομαντικά ή κάπως έτσι. Αυτή, όμως, είναι η αλήθεια μου».

«Ούτε πρόταση…»

Εχει και άλλες αλήθειες με κοινή αφετηρία. Μάθαμε, λοιπόν, ότι μόλις στην αρχή της φετινής περιόδου ο ίδιος, με αφορμή ρατσιστικά κρούσματα εναντίον τού, εκ των μονίμων θυμάτων παρόμοιων άρρωστων συμπεριφορών, συμπαίκτη του Ρομέλου Λουκάκου, επίσης πήγε τη σκέψη του μακρύτερα από την ορατή πραγματικότητα. Του ζητήθηκε τότε να σχολιάσει τους ήχους μαϊμούς που έστελναν από την εξέδρα οι αντίπαλοι οπαδοί στον μαύρο Λουκάκου. Τους κατακεραύνωσε και τους πρότεινε δημιουργική δράση:

«Δεν νομίζω ότι αν τους ρωτήσω “γιατί συμπεριφέρεστε ρατσιστικά;” θα απαντήσουν με μια ολοκληρωμένη πρόταση. Θεωρώ παρόμοιες συμπεριφορές σπατάλη ενέργειας που θα ήταν πολύτιμη αν οι ίδιοι οπαδοί και παράλληλα πολίτες του κόσμου τη διοχέτευαν δημιουργικά».

«Τι εννοείς; Παράδειγμα», ρωτήθηκε και η απάντησή του γέννησε νεύματα κατάφασης στη δημοσιογραφική παρέα που τον είχε κυκλώσει: «Η σύγχρονη ζωή και τα αδιέξοδά της χρειάζονται γενναίες αποφάσεις.

»Και αυτές, με τη σειρά τους, χρειάζονται ενέργεια, συνεργασίες. Αν, λοιπόν, όλοι αυτοί μπορούσαν να σκεφτούν πως η σοβαρότητα, η συνύπαρξη με κάθε άλλον συμπολίτη είναι από τις προϋποθέσεις ώστε να κάνουμε πιο ανθρώπινες τις πόλεις όπου ζούμε, δεν θα κατέφευγαν σε παρόμοιες συμπεριφορές» είπε, και Ιταλός συνάδελφος, σωστά, στιγμιαία αγνόησε τη δημοσιογραφική ιδιότητα και τον χειροκρότησε.

«Τι εννοείς, υπάρχουν πόλεις–παραδείγματα που έχεις στο μυαλό σου;» ρωτήθηκε μια μέρα μετά και απέδειξε πως είναι ενημερωμένος πολίτης του κόσμου:

«Εχω επισκεφθεί το Μπιλμπάο, την Αλεξάνδρεια, γνωρίζετε κι εσείς πως τα ποσά είναι ανάλογα στη Βενετία. Ο αστικός σχεδιασμός της προηγούμενης δεκαετίας έκανε τις ίδιες πόλεις, προσέξτε: με τη σύμπραξη κατοίκων άρα και οπαδών όπως αυτοί για τους οποίους μιλάμε, να προσφέρουν σε όλους όσοι ζουν εκεί καλύτερη καθημερινότητα».

Αισθάνεσαι την ανάγκη να… απλώσεις το χέρι σου ώς το Μιλάνο για να σφίξεις το δικό του!