Εφτασε η ώρα για τη στέψη της πρωταθλήτριας στη Νότια Αμερική. Εναν χρόνο μετά τον πολύπαθο δεύτερο τελικό του Κόπα Λιμπερταδόρες 2018, που μεταφέρθηκε στην Ευρώπη, και τον θρίαμβο της Ρίβερ Πλέιτ επί της «αιώνιας» αντιπάλου της, Μπόκα Τζούνιορς, στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου»…
Τώρα, ο τελικός είναι μονός και διεξάγεται σε ουδέτερο γήπεδο – για πρώτη φορά από το 1988. Αντίπαλοι είναι η Ρίβερ Πλέιτ, που υπερασπίζεται το στέμμα της, και η εντυπωσιακά αναζωογονημένη Φλαμένγκο. Μια παραδοσιακή αργεντινο-βραζιλιάνικη μονομαχία που φιλοξενείται στο «Μονουμεντάλ» της Λίμα, χωρητικότητας 80.000 θεατών και έδρα της Ουνιβερσιτάριο.
Αρχικά η Conmebol είχε ορίσει ως πόλη του τελικού το Σαντιάγο της Χιλής. Ομως οι πρόσφατες κοινωνικές αναταραχές και το εκρηκτικό σκηνικό στη χώρα ανάγκασαν την ποδοσφαιρική συνομοσπονδία της Νότιας Αμερικής να επιλέξει το Περού. Εκεί λοιπόν η Ρίβερ Πλέιτ θα επιχειρήσει να γίνει η πρώτη ομάδα που θα κατακτήσει τον τίτλο για δεύτερη διαδοχική χρονιά, μετά την Μπόκα Τζούνιορς το 2001, και για πέμπτη φορά συνολικά. Από την άλλη, η Φλαμένγκο ονειρεύεται το δεύτερο Λιμπερταδόρες της ιστορίας της – το πρώτο (και μοναδικό μέχρι στιγμής) το είχε κατακτήσει για λογαριασμό των «πορφυρόμαυρων» η παρέα του Ζίκο, ύστερα από τρία παιχνίδια απέναντι στη χιλιάνικη Κομπρελόα. Να θυμίσουμε πως, όποια από τις δύο αποψινές φιναλίστ κερδίσει το τρόπαιο, θα αποκτήσει το δικαίωμα να αγωνιστεί στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων στο Κατάρ, σε μερικές εβδομάδες. Ιδανικά, μάλιστα, να κοντραριστεί με τη Λίβερπουλ στον τελικό της 21ης Δεκεμβρίου…
Για να φτάσουν έως το σημερινό παιχνίδι, οι δύο ομάδες πέρασαν μέσα από ημιτελικούς «εμφύλιους». Η Ρίβερ Πλέιτ απέκλεισε την Μπόκα Τζούνιορς, κερδίζοντας 2-0 στο «Μονουμεντάλ» του Μπουένος Αϊρες και πανηγυρίζοντας παρά την ήττα με 1-0 στη «Λα Μπομπονέρα». Στη Βραζιλία, το ματς στο Πόρτο Αλέγρε έληξε με ισοπαλία 1-1 μεταξύ της Γκρέμιο και της Φλαμένγκο. Στον 2ο ημιτελικό όμως, η «Φλα» αφηνίασε και διέλυσε με 5-0 στο «Μαρακανά» την αντίπαλό της, που μέχρι τότε φημιζόταν για τις αμυντικές αρετές της.
Βασισμένοι σε αυτή την… καταιγίδα, αλλά και στην εν γένει φετινή παρουσία της Φλαμένγκο στο πρωτάθλημά της, όπου έχει αγκαλιάσει ήδη τον τίτλο, αρκετοί παρατηρητές τής δίνουν τον πρώτο λόγο για τη νίκη απόψε. Η πιο δημοφιλής ομάδα της Βραζιλίας είχε τη φήμη της λούζερ στις τελευταίες δεκαετίες. Ακόμα και στη διάρκεια της φάσης των ομίλων στη φετινή διοργάνωση, την περασμένη άνοιξη, τίποτε δεν έδειχνε ότι θα μπορέσει να βάλει τέλος στην 38χρονη απουσία της από τον τελικό του Λιμπερταδόρες. Ομως τον Ιούνιο, η διοίκησή της έκανε την κίνηση-ματ, αναθέτοντας τα ηνία της ομάδας στον Πορτογάλο Ζόρζε Ζεσούς, που έχει κερδίσει 10 τρόπαια στη χώρα του με την Μπενφίκα και τη Σπόρτινγκ. Οι εντυπωσιακές μεταγραφές του καλοκαιριού (Φελίπε Λουίς, Ζέρσον, Ραφίνια), τα αποτελέσματα και το αγωνιστικό στιλ έκαμψαν τη δυσφορία αρκετών για την έλευση Ευρωπαίου προπονητή. Η Φλαμένγκο εγκατέλειψε τη μαζική άμυνα με αντεπιθέσεις και παίζει πλέον ποδόσφαιρο κατοχής και διαρκούς πίεσης στον αντίπαλο. Είναι ασταμάτητη –η καλύτερη βερσιόν της ομάδας μετά την ομάδα του Ζίκο το 1981– και ονειρεύεται να βγάλει νοκ άουτ την πρωταθλήτρια Νότιας Αμερικής. Αν τα καταφέρει ο 65χρονος Ζεσούς, θα γίνει ο πρώτος ξένος τεχνικός που οδηγεί βραζιλιάνικο σύλλογο στην κατάκτηση του Λιμπερταδόρες.
Πολλοί όμως είναι εκείνοι που ποντάρουν στη Ρίβερ Πλέιτ, την ομάδα που έχει κατακτήσει δύο φορές το τρόπαιο στα τελευταία τέσσερα χρόνια και διαθέτει απαράμιλλη πείρα και know-how σε τέτοια παιχνίδια. Από τότε που τους ανέλαβε ο Μαρσέλο Γκαγιάρδο τον Ιούνιο του 2014, οι «εκατομμυριούχοι» έχουν αναπτύξει νοοτροπία νικητή – εννέα από τους 11 που θα παρατάξει ο Αργεντινός προπονητής απόψε ήταν βασικοί στον περσινό θρίαμβο στη Μαδρίτη. Η ομάδα είναι ισορροπημένη, με επιθετικούς μπακ και τον Ενσο Πέρες «μετρονόμο» στο κέντρο, με τρεις επιθετικούς μέσους και δύο φορ, ενώ ο τακτικός νους του Γκαγιάρδο –μετρ της προσαρμογής– πάντα βγάζει «λαγούς από το καπέλο» στη διάρκεια των αγώνων. Ο 43χρονος τεχνικός, «θεός» για τους οπαδούς της Ρίβερ, εντυπωσιάζει κυρίως με την ικανότητά του να χτίζει και να ξαναχτίζει την ομάδα του, με δεδομένο ότι οι καλοί Αργεντίνοι παίκτες φεύγουν γρήγορα για την Ευρώπη. Ο Πεπ Γουαρδιόλα μάλιστα είχε εκφράσει ανοιχτά πέρσι την απορία: «Είναι ανεξήγητο γιατί ο Γκαγιάρδο δεν είναι υποψήφιος για τον τίτλο του καλύτερου προπονητή στον κόσμο. Αυτό που έχει πετύχει στη Ρίβερ Πλέιτ είναι εκπληκτικό, τα αποτελέσματα, η συνέπειά του…».
Το όνομα των δύο ομάδων, η κόντρα Αργεντινής-Βραζιλίας και οι άνθρωποι στην άκρη των πάγκων υπόσχονται έναν απολαυστικό τελικό. Σε αυτό στοχεύουν και τα αφεντικά του νοτιοαμερικανικού ποδοσφαίρου. Επέλεξαν τη λύση του μονού παιχνιδιού και της ουδέτερης έδρας για το Κόπα Λιμπερταδόρες ώστε να κάνουν τη διοργάνωση πιο ελκυστική για το διεθνές κοινό και πιο προσοδοφόρα, πατώντας στη συνταγή του Τσάμπιονς Λιγκ. Αν κρίνουμε από τις 169 χώρες που θα παρακολουθήσουν τον τελικό, βρίσκονται σε καλό δρόμο.
Ομως αυτό δεν μειώνει την απογοήτευση των Αργεντινών και Βραζιλιάνων οπαδών. Εκείνων που τόσα χρόνια τώρα δίνουν χρώμα, παλμό και πάθος στη διοργάνωση, αδημονώντας να στηρίξουν την ομάδα τους στον εντός έδρας τελικό. Αυτοί, οι απλοί φίλαθλοι, θα περιοριστούν στην τηλεόρασή τους. Από τη στιγμή που ανακοινώθηκε ότι το ματς θα διεξαχθεί τελικά στη Λίμα, η αισχροκέρδεια των αεροπορικών εταιρειών (έως και 3.000 δολάρια το εισιτήριο aller-retour για Περού!) έβαλε τέλος στα όνειρά τους. Και έτσι φαίνεται ότι θα κυλήσουν και τα επόμενα χρόνια. Με τις τεράστιες αποστάσεις στη Νότια Αμερική να επιτάσσουν (ακριβές) αεροπορικές μετακινήσεις και με τις οικονομικές δυνατότητες των κατοίκων περιορισμένες, ο τελικός του Κόπα Λιμπερταδόρες μετατρέπεται –και αυτός– σε υπόθεση του μάρκετινγκ και της ελίτ. Οπως τόσοι και τόσοι τελικοί, σε τόσα και τόσα αθλήματα σε όλο τον κόσμο. Ισως ήταν αναπόφευκτο…
