Πήγε να… μας ξεγελάσει η ΑΕΚ και τη θεωρήσαμε «τρίτο πόλο», μετά τη νίκη της στο Αγρίνιο, αλλά στις τέσσερις αγωνιστικές που ακολούθησαν η «τάξη», όπως την έχουν στο μυαλό τους μάλλον εύλογα οι περισσότεροι, αποκαταστάθηκε. Οπως και πέρυσι τέτοιο καιρό, μετά την εύκολη ήττα στο Φάληρο από τον Ολυμπιακό, η Ενωση είναι στους 8 βαθμούς από την κορυφή και βασικά είναι 5η.
Ο Νίκος Κωστένογλου κατάφερε να κρατήσει την ΑΕΚ όρθια στο πολύ δύσκολο πρώτο διάστημα αμέσως μετά την κατάρρευση του πλάνου με τον Καρντόσο, αλλά φανερά, όσο περνάει ο καιρός, φαίνεται πως αδυνατεί να διαχειριστεί τη δύσκολη κατάσταση στην οποία ούτως ή άλλως βρίσκεται η Ενωση.
Στην ΑΕΚ πάντως σαν να έφερε μια ανακούφιση η επιβεβαίωση πως δεν μπορούν αυτή την περίοδο να κοιτάξουν στα μάτια Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ. Δεν εξηγούνται αλλιώς οι δηλώσεις του προπονητή της μετά το ματς. Είδε την ομάδα του ανταγωνιστική, πιο επικίνδυνη και με καλύτερες ευκαιρίες από τον Ολυμπιακό. Και είπε πως δεν έχει παράπονο από τους παίκτες του. Η ανακούφιση για μια σχετικά ήσυχη Δευτέρα ήταν εμφανής. Κι αν δεν ήταν με αυτά, συμπλήρωσε πως δεν έχει και παράπονο από τους παίκτες του και όλα εντάξει.
Η ΑΕΚ βέβαια ούτε ανταγωνιστική υπήρξε ως σύνολο, ούτε επικίνδυνη, ούτε είχε τις περισσότερες ευκαιρίες. Είχε καλές στιγμές στο πρώτο ημίχρονο λόγω της ποιότητας και της προσωπικότητας του Ολιβέιρα και σε κάποιο βαθμό και του Λιβάγια. Μέχρι εκεί.
Προσπάθησε να αντιμετωπίσει ορθόδοξα τον Ολυμπιακό, αλλά το ελλειμματικό της δίδυμο κεντρικών χαφ, Σιμόες – Γαλανόπουλος, «πνίγηκε» από την τριάδα των χαφ του Μαρτίνς. Τα εξτρέμ ήταν οι Αλμπάνης και Ντέλετιτς και το μόνο που μένει από την παρουσία τους είναι το ερώτημα πόσα τραγικά σφάλματα έχουν γίνει στην ΑΕΚ, για να φτάσει σε αυτό το ματς να στηρίζεται στους συγκεκριμένους. Τίποτε περισσότερο.
Αυτά, σε συνδυασμό με τον απίστευτο φετινό Βράνιες, τον Λόπες που διανύει τη χειρότερη περίοδο της καριέρας του στην ΑΕΚ ώς τώρα, και τον «λίγο» Μπακάκη, στην πραγματικότητα δημιουργούσαν μια εικόνα, βάσει της οποίας αν ο Ολυμπιακός ήθελε να βγάλει περισσότερη ένταση και να μη μείνει σε τακτική διαχείριση μετά το γρήγορο γκολ, θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μεγάλο σκορ.
Ενας ακόμη λόγος που το απέφυγε αυτό η Ενωση, ήταν σίγουρα και το γεγονός πως ο Φωτιάς στο VAR είδε το χέρι του Γκιγέρμε και δεν μέτρησε το γκολ, στο οποίο Βράνιες και Τσιντώντας πήγαν να γράψουν ιστορία αντίστοιχη των Φερούζεμ και Χιώτη στο ματς-«τελικό» του πρωταθλήματος, το 2002.
Ο Κωστένογλου, που από ένα σημείο και μετά οδηγείται περισσότερο από κάποια προαισθήματα-οράματα που έχει για συγκεκριμένους παίκτες παρά από τα καθαρά ποδοσφαιρικά δεδομένα, σε ένα σημείο που ο Ολυμπιακός έδειχνε να αρχίζει να νιώθει κάπως πιο ανασφαλής, έβγαλε τον Γαλανόπουλο κι έβαλε τον Σιμάο ύστερα από δύο μήνες απραξίας.
Ο Πορτογάλος έδειξε πως είχε πράγματα να δώσει επιθετικά, αλλά όχι και ανασταλτικά, σαν μέλος διδύμου με τον κακό, αλλά και κουρασμένο πλέον Σιμόες. Εδειχνε πιο λογικό να αγωνιστεί ως τρίτο κεντρικό χαφ ο Σιμάο, με την ΑΕΚ άλλωστε ώς τότε να μην έχει επιχειρήσει τίποτε για να ματσάρει το πλεονέκτημα του αντιπάλου στον άξονα. Αποτέλεσμα;
Ανοιξε στα δύο η ΑΕΚ, ο Καμαρά έκανε… δύο δοκιμές με ελεύθερα σουτ από το ύψος της περιοχής και στην τρίτη προσπάθεια, εύκολα το 2-0. Με την ΑΕΚ να παίζει από τα μέσα του δεύτερου ημιχρόνου, 4-2-4, λες και ήταν απελπισμένη.
Βεβαίως ο Κωστένογλου είναι κι αυτός ένα σύμπτωμα της κατάστασης που βιώνει η ΑΕΚ από τις λάθος επιλογές εδώ και ενάμιση χρόνο. Η επόμενη μέρα, με την Ενωση να φτάνει στο ναδίρ της εκτίμησης του ποδοσφαιρικού κόσμου για την ανταγωνιστικότητα, μπορεί τελικά να μην έχει καμιά εξέλιξη. Αλλά θα έπρεπε να είχε μάλλον. Κάποια στιγμή πρέπει να ξεκινήσει, έστω και με αργό βήμα, μια διαδικασία πραγματικής ανασύνταξης.
-320x213.png)
