Βαυαρικός φιλελληνισμός… 

Χθες, μεσημέρι, στην οδό Μητροπόλεως, σε ώρα που το καυσαέριο στο κέντρο της Αθήνας θαρρείς πως…προαναγγέλλει την ώρα του θανάτου σου, βρεθήκαμε μπροστά σε τρεις ξανθομάλληδες με τα διακριτικά της Μπάγερν στα ρούχα τους, οι δυο με μια μπύρα στο χέρι, να ρωτούν «ποιος δρόμος οδηγεί στην Πλάκα;».

Ο υπογράφων είπα ψέμματα «κι εγώ εκεί πάω, ελάτε!», προσφέρθηκα να τους οδηγήσω στην συνοικία-απομεινάρι της Αθήνας που οι παλιότεροι νοσταλγούν και οι νεότεροι αγνοούμε… Ρεπορτάζ ενώπιον μας! Είκοσι λεπτά συμπορευθήκαμε με τον 30χρονο ιδιωτικό υπάλληλο Αϊλς Μπόντεν, τον 43χρονο νοσοκόμο Κάρλ Ζέχ και τον ξάδελφο του πρώτου, 20χρονο φοιτητή πληροφορικής Γκόϊντο Λέντφεν… Ολοι τους Βαυαροί, όλοι τους, κατά κοινή…ομολογία στην αρχή της παρέας, «χαρούμενοι που βρεθήκαμε στην Ελλάδα που τόσα έχει μας διδάξει από την παιδική ηλικία μας και τώρα είναι ώρα, το βράδυ, να την…διδάξουμε κι εμείς ποδόσφαιρο!».

Κοντά στην Ερμού, ο Κάρλ ,στην ερώτηση μας «τι πιστεύετε για το βράδι;» είπε «θέλουμε ως φαβορί να το αποδείξουμε με επιβολή(σ.σ:επί λέξη) και καλό ποδόσφαιρο επειδή φέτος η Μπάγερν είναι ασταθής ,δηλαδή δεν είναι…Μπάγερν!» και ο Αϊλς πρόσθεσε «το γήπεδο ξέρω πως είναι κοντά στη θάλασσα άρα το καυσαέριο ,η μόλυνση που αναπνέουμε τώρα μάλλον δεν θα…επηρεάζει τον αγωνιστικό χώρο…

Καλά νέα είναι αυτά για την ομάδα! Γιατί δεν κάνετε κάτι για την μόλυνση;». Αμήχανος ο υπογράφων απάντησα «όλο και κάτι γίνεται…»και γρήγορα-γρήγορα γύρισα την κουβέντα στο ποδόσφαιρο. Ακούστηκε ,λοιπόν, ο Κάρλ να λέει «Μπάγερν σημαίνει «απαίτηση από τον εαυτό μας!» για παίκτες ,διοικήσεις ,οπαδούς… Απαίτηση για κύρος στις συμπεριφορές και στην απόδοση στο γήπεδο».

Ο μικρός της παρέας τόνισε «ναι, αλλά αυτό δεν ταιριάζει σε πυρήνα των οπαδών μας που έχουν το μυαλό τους σε…φωτιά και βία!» και ξαφνικά άλλαξε κουβέντα: «Ήρθαμε πριν από δυο χρόνια με την σχολή μας στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου για παράσταση και ο δάσκαλος μας είπε πως «η γλώσσα που ακούσατε στο έργο δεν έχει καμία σχέση με το γνήσιο αρχαίο κείμενο!». «Οι Έλληνες στην εποχή μας» είπε «δεν τιμούν όπως πρέπει τους άξιους προγόνους τους» ,γιατί συμβαίνει αυτό;» απόρησε… Απλώς συμφωνήσαμε μαζί του, το ίδιο, άλλωστε, βασανίζει κι εμάς… 

Χαιρετηθήκαμε ,αλλάξαμε τηλέφωνα στην οδό Αδριανού της Πλάκας ,μπροστά σε συμπολίτη καθισμένο σε αναπηρικό αμαξίδιο που ,έκπληκτοι οι Γερμανοί ,ασυνήθιστοι σε παρόμοια προβλήματα στην πατρίδα τους, τον έβλεπαν να προσπαθεί να κατέβει πεζοδρόμιο που δεν είχε ράμπα για να πάει απέναντι ,σε πεζοδρόμιο με κακοφτιαγμένη-σπασμένη ράμπα ,υποτίθεται για συμπολίτες με κινητικό πρόβλημα: «Ανεπίτρεπτο! Γιατί;» απόρησαν! Ευχήθηκα «καλά να περάσετε», δραπέτευσα ντροπιασμένος…