Ως αιχμή για τη διαχείριση που του έγινε στην ΑΕΚ ερμηνεύθηκε η τοποθέτηση του Τάσου Μπακασέτα, για τα τρία χρόνια που δεν έπαιζε στη θέση του. Θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, αν ο διεθνής επιθετικός δεν έλεγε το ίδιο δημόσια και στο διάστημα που ήταν στην Ενωση. Οπότε ποια αιχμή; Ξεκάθαρα έθεσε ένα θέμα, που το έθετε κι όταν φορούσε τη φανέλα της ομάδας της οποίας είναι και οπαδός.
Ο Μπακασέτας, από το καλοκαίρι του 2016 ώς το καλοκαίρι του 2019 που έπαιξε στην ΑΕΚ, δεν είχε ποτέ την ευκαιρία για να είναι πρώτη επιλογή ως ο παίκτης ακριβώς πίσω από τον φορ.
Πάντα ο σχεδιασμός της Ενωσης, ανεξαρτήτως τεχνικού διευθυντή, φόρτωνε τη συγκεκριμένη θέση. Ακόμη και… κατά λάθος. Καθώς σε αρκετές περιπτώσεις παίκτες που είχαν έρθει ως εξτρέμ, αποδείχθηκε πως ήταν βασικά για να παίζουν στον άξονα. Κι όχι μόνο.
Υπάρχει και η περίπτωση του Λιβάγια, που ήρθε στην ΑΕΚ ως η βασική μεταγραφή της για τη θέση του φορ, το καλοκαίρι του 2017, αφού ο Αραούχο επέστρεψε στο τέλος των μεταγραφών, κάτι που δεν ήταν δεδομένο. Γρήγορα όμως διαπιστώθηκε πως στον Λιβάγια δεν αρέσει να παίζει φορ, οπότε η θέση έκλεισε οριστικά όχι μόνο για τον Μπακασέτα, αλλά και για τον Μάνταλο.
Βεβαίως, ο Μπακασέτας έστω και ως ακραίος, που τα χαρακτηριστικά του δεν ταιριάζουν με τίποτα, το ψωμί που έφαγε από την ΑΕΚ το τίμησε και με το παραπάνω. Κι από πλευράς συμπεριφοράς κι από πλευράς απόδοσης, αφού, ακόμη κι εκτός θέσης, έκανε ό,τι μπορούσε και κατάφερε να γίνει και σημείο αναφοράς πολλές φορές.
Αλλά, για να λέμε την αλήθεια, μέλλον δεν υπήρχε με την ισορροπία στο ρόστερ της ΑΕΚ, με τους Λιβάγια και Μάνταλο μπροστά του. Ασχετα αν κάποιος πιστεύει πως θα έπρεπε ίσως να είναι εκείνος δεύτερος σε αυτή τη σειρά, σημασία έχει η παρουσία του Κροάτη. Οπότε χάνει και το νόημα η κουβέντα για το κατά πόσον ήταν απώλεια για την ΑΕΚ, που θα έπρεπε να την είχε αποφύγει.
