Στον πάτο του βαρελιού

Η μετάλλαξη του Παναθηναϊκού από ένα τεράστιο ποδοσφαιρικό μέγεθος σε μια ομάδα… μικρομεσαίου κυβισμού, επί ημερών Αλαφούζου, μόνο θλίψη προκαλεί στα εκατομμύρια των πιστών φίλων του «τριφυλλιού», που δυστυχώς γι’ αυτούς τη βλέπουν να «τσαλακώνεται» ακόμη και από αντιπάλους που κάποτε δεν τολμούσαν ούτε καν να την κοιτάξουν στα μάτια!

Ο σημερινός ιδιοκτήτης της «πράσινης» ΠΑΕ είναι αλήθεια ότι ανέλαβε ένα μεγάλο ρίσκο κι όταν οι (άλλοι)… Παναθηναϊκάρες ήσαν κρυμμένοι στ’ αμπάρια του κλυδωνιζόμενου σκάφους, εκείνος έριξε το «σωσίβιο» μετά την αποχώρηση της οικογένειας Βαρδινογιάννη και το ναυάγιο της πολυμετοχικότητας.

Διέθεσε χρήμα, μείωσε το χρέος, αλλά πέραν τούτου ουδέν, ενώ κι ο ίδιος ωφελήθηκε από την ανάμειξή του στα διοικητικά του ιστορικού και λαοφιλέστατου συλλόγου, εισπράττοντας τεράστια ποσοστά αναγνωρισιμότητας και έχοντας πλέον καταστεί ένας ισχυρός παίκτης στη συνείδηση της πλατιάς μάζας των Ελλήνων φιλάθλων και όχι μόνο…

Φαίνεται όμως ότι αρκέστηκε στις «πρώτες βοήθειες» που παρέσχε στον ΠΑΟ σε μια κρίσιμη καμπή της ιστορίας του και δεν επιχείρησε να ρισκάρει περισσότερο επιδιώκοντας την ολική επαναφορά του στα ανώτερα επίπεδα της ποδοσφαιρικής μας ιεραρχίας, εκεί όπου είναι η πραγματική του θέση και αποτελούσε διαχρονικά τον ευκταίο στόχο όσων κατά καιρούς κρατούσαν στα χέρια τους τις τύχες ενός τόσο σημαντικού ποδοσφαιρικού μεγέθους.

Στον Παναθηναϊκό και ύστερα από ένα μεγάλο διάστημα πλήρους ακινησίας και πιο συγκεκριμένα από τότε που έκλεισε την κάνουλα ο Γιάννης Αλαφούζος, δείχνοντας αποφασισμένος να απεμπλακεί από το τολμηρό εγχείρημα που ο ίδιος είχε ξεκινήσει, εξακολουθούν να υπάρχουν σοβαρά ερωτήματα για τον τρόπο λειτουργίας της «πράσινης» ΠΑΕ και τους πραγματικούς της στόχους εντός και εκτός των τεσσάρων γραμμών του γηπέδου.

Η απαξίωση της άλλοτε κραταιάς αυτής ποδοσφαιρικής δύναμης ακόμη και από αντιπάλους που κάποτε… χαμήλωναν τα μάτια για να την αντικρίσουν, αλλά και απ’ όλους τους θεσμικούς παράγοντες, έχει χτυπήσει κόκκινο και οι «πράσινοι» αντιμετωπίζονται πλέον ως ο τελευταίος τροχός της ποδοσφαιρικής μας άμαξας!

Ο μεγαλομέτοχος του ΠΑΟ, που με το μπάσιμό του στα ποδοσφαιρικά δρώμενα είχε κηρύξει σταυροφορία για την κάθαρση του χώρου, έχει από καιρό υποστείλει τη σημαία της εξυγίανσης, τουλάχιστον όπως φαίνεται από την αφωνία της ΠΑΕ, ακόμη και σε σκάνδαλα όπως αυτό στο «Γ. Καραϊσκάκης» στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος, αλλά και πολλές άλλες… ομορφιές, που έχουν προκαλέσει τις έντονες αντιδράσεις των άλλων μεγάλων ποδοσφαιρικών δυνάμεων, οι οποίες μπήκαν με αξιώσεις στην αφετηρία και του φετινού πρωταθλήματος.

Για όλα αυτά, και κυρίως για τον τρόπο που τα αρμόδια θεσμικά όργανα καλούνται να απονείμουν δικαιοσύνη και να εξασφαλίσουν την επί ίσοις όροις διεξαγωγή του πρωταθλήματος και τα οποία επιVARύνουν περισσότερο το κλίμα και καθιστούν ακόμη πιο δυσχερή την προσπάθεια επιβίωσης του «προβληματικού» πλέον Παναθηναϊκού, καμιά αντίδραση και… άκρα του τάφου σιωπή από την «πράσινη» διοίκηση. Κάποτε υπήρχε και ο Βασίλης Κωνσταντίνου που έλεγε και καμιά κουβέντα, αλλά τώρα πάει κι αυτός.

Οι μόνοι αναγνωρίσιμοι που έμειναν σ’ αυτό το Παναθηναϊκό σκοτάδι και οι οποίοι έχουν πάρει όλο το παιχνίδι επάνω τους είναι ο Γ. Δώνης με τον Ν. Νταμπίζα που προσπαθούν να διασώσουν οτιδήποτε… αν σώζεται από μια ομάδα που κάποτε φεγγοβολούσε στο ποδοσφαιρικό μας στερέωμα και τώρα προσπαθεί εναγωνίως ν’ αγκαλιάσει τη σανίδα σωτηρίας!

Ο τεχνικός του ΠΑΟ, που υπήρξε και ποδοσφαιριστής επί των καλών «πράσινων» ημερών, λέει, και πολύ σωστά, ότι θα είναι λάθος να συγκρίνουμε τη σημερινή ομάδα μ’ εκείνη που αναδείχτηκε μία φορά φιναλίστρια του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης, άλλες δύο φορές ημιφιναλίστ της ίδιας κορυφαίας ποδοσφαιρικής διοργάνωσης επί συλλογικού επιπέδου και γενικά είχε να επιδείξει μια εντυπωσιακή παρουσία στα σαλόνια του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, επικρατώντας πολλές φορές και μάλιστα εκτός έδρας επί φημισμένων ομάδων, όπως η Γιουβέντους, ο Αγιαξ, η Ιντερ, η Πόρτο, η Ρόμα κ.λπ.

Δεν είπε όμως ο κατά τ’ άλλα συμπαθής προπονητής του «τριφυλλιού» ποια είναι τα όρια υπομονής των οπαδών του ΠΑΟ, που κάποτε ένιωθαν υπερηφάνεια για την ομάδα τους και γέμιζαν το ΟΑΚΑ όχι μόνο στους διεθνείς αγώνες, αλλά και σ’ εκείνους του εθνικού πρωταθλήματος.

Κι επειδή ο Δώνης με τον Νταμπίζα έχουν βγει μπροστά κι είναι οι μόνοι από τους οποίους οι οπαδοί του ΠΑΟ έχουν κάποιες απαιτήσεις, είναι επόμενο να αποτελούν και τους δέκτες κριτικής και σχολιασμού των πράξεων ή των παραλείψεών τους, μέσα στο πολύ στενό πλαίσιο, ασφυκτικό θα έλεγα, που είναι υποχρεωμένοι να κινούνται.

Εδώ και μήνες διατυμπάνιζαν και οι δύο ότι ο Παναθηναϊκός χρειάζεται και θα αποκτηθούν τρεις «στυλοβάτες», έναν σε κάθε γραμμή, για να γίνει ανταγωνιστικός και να πάει ακόμα και για πρωτάθλημα…

Η περίοδος των μεταγραφών τελειώνει και, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, δεν έχει καταστεί δυνατή ούτε μία προσθήκη τέτοιου επιπέδου. Αντίθετα, η πρεμιέρα του πρωταθλήματος υπήρξε αποκαρδιωτική για τους «πράσινους», που παρουσίασαν έκδηλες αδυναμίες τόσο στον τομέα της στελέχωσης όσο και της ανάπτυξης και οι οποίες κάθε άλλο παρά ένα ευοίωνο μέλλον μπορούν να προδικάσουν.

Το κοουτσάρισμα του Δώνη πάσχει από έλλειψη τόλμης και φαντασίας κι αν όλα πάνε καλά από την αρχή ενός αγώνα, έχει καλώς! Εάν όμως «στραβώσει» κάτι στη διάρκειά του, δυσκολεύεται να το διορθώσει κι είναι εύκολα αντιμετωπίσιμος από τον αντίπαλο προπονητή. Λάθη γίνονται και στον τομέα της επιλογής των παικτών.

Αρχίζει και τελειώνει την ενδεκάδα από τον γιο του Χρήστο, έναν φιλότιμο και εργατικό μέσο, που όμως υστερεί στον δημιουργικό τομέα, ο οποίος αποτελεί και την αχίλλειο πτέρνα στον τρόπο ανάπτυξης της ομάδας.

Κι ενώ τέτοιος ποδοσφαιριστής δεν έχει αποκτηθεί, τουλάχιστον μέχρι τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, επιχειρείται η αποδόμηση της εξαιρετικής φουρνιάς που φάνηκε να ξεπετάγεται πέρσι από το Κορωπί, με τον διασκορπισμό εδώ κι εκεί ταλαντούχων παικτών από τους οποίους ενδεχομένως θα μπορούσε να υπάρξει λύση.

Αντ’ αυτών έρχονται κάποιοι άλλοι… αγνώστων ποδοσφαιρικών στοιχείων, οι αποζημιώσεις των οποίων στη συνέχεια αποτρέπουν την ουσιαστική ενίσχυση του έμψυχου υλικού.

Αλλωστε πολλές φορές στο παρελθόν το «φυτώριο» του Παναθηναϊκού ανέδειξε σπάνια ταλέντα που αποτέλεσαν τη βάση ομάδων, όπως εκείνη του 2004 (Καραγκούνης, Μπασινάς, Γκούμας κ.ά.) που ύψωσε τη «γαλανόλευκη» στην κορυφή της ποδοσφαιρικής Ευρώπης ή και παλαιότερα εκείνη της περίφημης ανανέωσης του ’66-’67 που αποτέλεσε τη «σπονδυλική στήλη» της ομάδας που ανέβηκε στο Εβερεστ της ποδοσφαιρικής Ευρώπης.

Στην υπεραιωνόβια διαδρομή της η ιστορική ομάδα δεν είχε γνωρίσει μόνο θριάμβους και διακρίσεις. Εχει περάσει κρίσεις και πολύ δύσκολες στιγμές, ποτέ όμως δεν έπαψε να συμπεριφέρεται ως Παναθηναϊκός και να μένει όρθιος και αξιοπρεπής, προκαλώντας πάντοτε τον σεβασμό φίλων και αντιπάλων και κυρίως των θεσμοθετημένων οργάνων που τον θεωρούσαν διαχρονικά άξιο πρεσβευτή του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Στο αγωνιώδες ερώτημα των φίλων του «τριφυλλιού» εάν υπάρχει ελπίδα ανάκαμψης και ολικής επαναφοράς του ιστορικού συλλόγου στην κανονικότητα, δεν πρέπει να υπάρχουν αυταπάτες. Υπό τις παρούσες συνθήκες κάτι τέτοιο φαίνεται δύσκολο έως αδύνατον, εκτός και αν αλλάξει το ιδιοκτησιακό καθεστώς και διαμορφωθούν εντελώς νέες συνθήκες, με ριζικές ανατροπές σε όλους τους νευραλγικούς τομείς λειτουργίας της «πράσινης» ΠΑΕ.

Διαφορετικά, και δεδομένης της οικονομικής στενότητας που υπάρχει στο «πράσινο» ταμείο, είναι προτιμότερο να επενδύσουν οι υπεύθυνοι στο ελληνικό στοιχείο και στις ακαδημίες του συλλόγου που έχουν δώσει λύσεις σε παρόμοιους δύσκολους καιρούς και μάλιστα λιγότερο δαπανηρές.

Επιτέλους, ας σταματήσουν κάποιοι να βαφτίζουν το ψάρι κρέας κι ας αδειάσουν την «πράσινη» ιματιοθήκη από τα… αχρείαστα παλτά!

ΥΓ.: Είναι πραγματικά απορίας άξιον πώς δεν βρίσκεται τουλάχιστον ένας όμιλος μεγαλοεπιχειρηματιών για να επενδύσει σ’ ένα τόσο μεγάλο ποδοσφαιρικό μέγεθος, όπως είναι ο Παναθηναϊκός.