Είναι λίγες οι ευρωπαϊκές ομάδες που δεν έχουν μάθει να τα παρατάνε ποτέ. Το… γράφει στη φανέλα τους, είναι αποτυπωμένο στο DNA του συλλόγου. Η Μπάγερν Μονάχου είναι π.χ. μία απ’ αυτές, αλλά πάνω από όλα η ομάδα που έχει πάνω την ταμπέλα «Refuse to lose» είναι η Λίβερπουλ. Ανεξαρτήτως εποχής, συνθηκών και ρόστερ, οι «κόκκινοι» της Αγγλίας έχουν μάθει να τα βάζουν με κάθε αντίπαλο. Αλλες φορές τα καταφέρνουν, άλλες όχι.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει άλλωστε με ποιους πήρε το Τσάμπιονς Λιγκ του 2005. Με τον Τζίμι Τραορέ, τον Σμίτσερ, τον Μπάρος, τον Χάμαν, τον Φίναν μεταξύ άλλων. Με παίκτες που κανονικά δεν θα περνούσαν ούτε έξω από το «Ανφιλντ».
Αντίστοιχη κατάσταση βρήκε πριν από 3,5 χρόνια εκεί ο Γιούργκεν Κλοπ. Τα έβαλε κάτω, τα ζύγισε και στην παρουσίασή του τον Οκτώβρη του 2015, αποφάνθηκε: «Αν μέσα στα επόμενα τέσσερα χρόνια δεν έχουμε πάρει κάποιον σπουδαίο τίτλο, τότε θα έχουμε αποτύχει». Λίγο πριν χτυπήσει η… κόρνα της λήξης, η Λίβερπουλ τα κατάφερε με τον Γερμανό κόουτς στον πάγκο της. Και δεν πήρε απλά ένα σπουδαίο τρόπαιο, αλλά το μεγαλύτερο όλων. Την κούπα του Τσάμπιονς Λιγκ.
H αλήθεια είναι ότι, αν δεν τα κατάφερνε, αφενός θα ήταν κρίμα, αφετέρου όμως θα κινδύνευε να χαρακτηριστεί με την ταμπέλα του loser. Κρίμα, γιατί η Λίβερπουλ έχει δείξει πως είναι η ομάδα με τη μεγαλύτερη συνοχή φέτος στην Ευρώπη. Ομως, δεν είναι λίγες οι αποτυχίες του Κλοπ σε τελικούς στο παρελθόν. Για την ακρίβεια έχει πανηγυρίσει μόνο στον πρώτο τελικό της καριέρας του και στον τελευταίο μέχρι τώρα, τον προχθεσινό.
Το 2012, η Ντόρτμουντ διέλυσε την Μπάγερν με 5-2 στον τελικό Κυπέλλου Γερμανίας και κατέκτησε το νταμπλ. Εκτοτε, με τους Βεστφαλούς ο Κλοπ έχασε σε δυο τελικούς Κυπέλλου, αλλά και σε αυτόν του Τσάμπιονς Λιγκ του 2013, όπου η Μπάγερν πήρε την εκδίκησή της. Τρεις αποτυχημένες προσπάθειες είχε και στη Λίβερπουλ.
Πρώτα το 2016 στον τελικό του Γιουρόπα (3-1 από τη Σεβίλη, αν και προηγήθηκε), στη συνέχεια ένα Λιγκ Καπ από τη Μάντσεστερ Σίτι και πέρυσι απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης και τον… Κάριους. Θέλοντας να διασκεδάσει την κατάσταση, την περασμένη Παρασκευή είχε πει «Δεν είμαι loser. Είμαι ο προπονητής με το μεγαλύτερο ποσοστό επιτυχίας στα ημιτελικά».
Από το Σάββατο το βράδυ άρχισε να βελτιώνει τα ποσοστά του και στους τελικούς.
Μέσα στη γενικότερη ευφυΐα του, ο Κλοπ προσπαθούσε να καταλάβει πώς γίνεται να είναι πιο σημαντικός ένας εγχώριος τίτλος (η Πρέμιερ Λιγκ εν προκειμένω) από το Τσάμπιονς Λιγκ. Σαφέστατα είναι κατανοητή η επιθυμία του κόσμου για ένα πρωτάθλημα μετά το 1990, όμως και πάλι ουδείς μπορεί να αγνοήσει το μεγαλύτερο διασυλλογικό τρόπαιο του κόσμου. Το είπε ο Γερμανός την παραμονή της ρεβάνς στη φάση των «16», με αντίπαλο την Μπάγερν: «Γνωρίζω τη δίψα του κόσμου για την Πρέμιερσιπ, όμως ήρθαμε στο Μόναχο για να παίξουμε για το Τσάμπιονς Λιγκ και δεν μπορούμε να είμαστε αδιάφοροι».
Μετά το εντυπωσιακό 3-1 και την κλήρωση με την Πόρτο, έγινε κατανοητό ότι η Λίβερπουλ θα παλέψει μέχρι τέλους και στα δυο μέτωπα. Αυτό έκανε, καταφέρνοντας τελικά να σηκώσει τη σημαντική κούπα και σβήνοντας από τους οπαδούς της ομάδας του την πίκρα για την απώλεια του πρωταθλήματος παρά τη συγκομιδή των 97 βαθμών.
Το DNA της Λίβερπουλ και η ικανότητα του Κλοπ φάνηκαν στον επαναληπτικό ημιτελικό με την Μπαρτσελόνα. Μέσα σε διάστημα έξι ημερών, ο 47χρονος κόουτς είχε να διαχειριστεί μία βαριά ήττα με 3-0, τον τραυματισμό δυο βασικών επιθετικών του –Σαλάχ, Φιρμίνο– και παράλληλα την οριακή νίκη της Μάντσεστερ Σίτι (1-0 τη Λέστερ) που ουσιαστικά την έστεψε πρωταθλήτρια, 24 ώρες πριν από το ματς του «Ανφιλντ» με την Μπάρτσα.
«Μπείτε και διασκεδάστε. Είχαμε μια εξαιρετική σεζόν, ακόμη κι αν δεν πάρουμε κάποιον τίτλο» είπε ο Κλοπ στους παίκτες του και κατάφερε να πάρει πίσω το 110% από τον καθέναν. Η Λίβερπουλ έφτασε στο συγκλονιστικό 4-0 και πήγε στον τελικό ως φαβορί.
Προχθές στη Μαδρίτη, και με δεδομένο ότι μεσολαβούσαν 20 μέρες αγωνιστικής απραξίας, οι «κόκκινοι» είχαν τον πρώτο λόγο. Την Τότεναμ δεν την έχει κανείς σε μεγάλη εκτίμηση στο «Νησί», παρά την αξιοθαύμαστη ευρωπαϊκή της πορεία, οπότε πιθανή νέα αποτυχία θα προκαλούσε κλυδωνισμούς. Τόσο στο εσωτερικό του συλλόγου όσο και στο επίπεδο του status του, που δεν θα ανέβαινε όσο ψηλά του αρμόζει.
Εν τέλει, εκπλήξεις δεν υπήρξαν. Η Λίβερπουλ επικράτησε με 2-0 και οδήγησε σε ένα απίστευτο ξέσπασμα χαράς. Ο Κλοπ αλώνιζε τον αγωνιστικό χώρο πάνω-κάτω χοροπηδώντας, τραγουδώντας και χορεύοντας. Σε όλες του τις δηλώσεις –και ειδικά στις πρώτες– δεν μπορούσε να μιλήσει καλά καλά, αφού ήθελε να βρεθεί κοντά στους παίκτες του και στον κόσμο, στον οποίον υποκλίθηκε.
Κατόπιν, ηρέμησε λίγο, μίλησε μόλις 10 λεπτά στη συνέντευξη Τύπου, δίχως να μας κάνει σοφότερους, ενώ είχε να αντιμετωπίσει και δεκάδες τηλεοπτικά κανάλια που τον περίμεναν καρτερικά.
Στον Νορβηγό συνάδελφο τραγούδησε live, παραφράζοντας το τραγούδι των Salt ’n’ Pepa «Let’s talk about sex baby» σε «Let’s talk about six»… Αντίθετα, όσοι στηθήκαμε στην Ελλάδα για να τον ακούσουμε τον είδαμε αμήχανο να προσπαθεί να απαντήσει στην ερώτηση «How do you feel»! Πώς να ένιωθε δηλαδή;
