Στην πραγματικότητα η ΑΕΚ δεν έχει λόγο να σταθεί ιδιαίτερα στον τελικό. Κανονικά δεν θα είχε ουσιαστικό λόγο όποιο κι αν ήταν το αποτέλεσμα, πόσο μάλλον όταν η εικόνα και η κατάληξη ήταν η αναμενόμενη βάσει του τι βλέπουμε από την Ενωση μέσα σε όλη τη διάρκεια της σεζόν.
Πλέον δεν είναι ικανή να βγάλει κάτι έξτρα, ακόμα και για ένα ματς. Ακόμη και για ένα ματς με κίνητρο την κατάκτηση τίτλου.
Ισως να είναι ένα στοιχείο έξτρα προβληματισμού, πως παρά τα λεγόμενα πριν από το παιχνίδι η ΑΕΚ δεν έβγαλε καν πάθος, που να μεταφράζεται έστω σε μια προσπάθεια για πίεση στο ξεκίνημα. Τίποτε.
Ενα ματς στο οποίο η Ενωση σταδιακά και σταθερά αφέθηκε στο να υποταγεί στα αντικειμενικά αγωνιστικά στοιχεία που ξεχωρίζουν τις δύο ομάδες, μέχρι να φτάσουμε στο τελευταίο 20λεπτο και την εικόνα της απόλυτης ανημποριάς. Ισως το πιο εκφραστικό φινάλε γι’ αυτή τη σεζόν. Μια ομάδα που πλέον δεν μπορούσε να κάνει οτιδήποτε, να αντιπαρατάξει οτιδήποτε.
Η επόμενη μέρα έχει σημασία για την ΑΕΚ και η επόμενη μέρα αφορά έναν άνθρωπο, τον Δημήτρη Μελισσανίδη. Εχουν καταλάβει όλοι πως αν όχι από το ξεκίνημα, τουλάχιστον από νωρίς μέσα στη σεζόν συμβιβάστηκε με την ιδέα πως φέτος η δυναμική ανήκει σε άλλον.
Εχει καταφέρει σε μια εξαετία να επαναφέρει την ΑΕΚ στο προσκήνιο ως πρωταθλήτρια, κυπελλούχο και με συμμετοχή στο Champions League.
Εχει παίξει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αλλαγή των δεδομένων στα θεσμικά κέντρα εξουσίας στο ποδόσφαιρο.
Την ίδια στιγμή να προχωράει το γήπεδο, ένα έργο που, πριν μπει στη μέση εκείνος, έμοιαζε όνειρο θερινής νυκτός και οι μακροπρόθεσμες θετικές επιπτώσεις για την ΑΕΚ είναι ανεκτίμητες.
Αλλά… Το πράγμα στο αγωνιστικό έχει προφανώς πάει πολύ χειρότερα απ’ όσο μπορούσε να φανταστεί. Στα χέρια του έχει μια ομάδα που στην πραγματικότητα δεν υποφέρεται να τη βλέπεις.
Η ομάδα, η εικόνα της, η πορεία της είναι το κυρίαρχο στοιχείο στην καθημερινότητα κι αυτό που καθορίζει την ψυχολογία. Αυτή τη στιγμή αποτελεί έναν παράγοντα αποσυσπείρωσης και δημιουργίας αρνητικού κλίματος για την ΑΕΚ.
Τα δεδομένα με τα οποία κινείται η Ενωση στον οικονομικό τομέα, ειδικά υπό την πίεση των αναγκών για το γήπεδο, δεν θα αλλάξουν εντυπωσιακά. Ισως πριν να μπει στο νέο της γήπεδο η ΑΕΚ οι οπαδοί της θα πρέπει να είναι έτοιμοι για να συμβιβαστούν με τον ρόλο του αουτσάιντερ για τον τίτλο σε σχέση με τον ΠΑΟΚ, αλλά και τον Ολυμπιακό.
Αυτό όμως δεν σημαίνει πως πρέπει να είναι αναγκασμένοι να παρακολουθούν ένα ποδοσφαιρικό «τερατούργημα», που τους χαλάει τη διάθεση συνεχώς.
Το «τερατούργημα» δεν ήρθε από μόνο του. Είναι αποτέλεσμα της δουλειάς και των εκτιμήσεων ενός συγκεκριμένου μηχανισμού. Το ίδιο και η παθητική ψυχολογική αντίδραση της ομάδας σε όλη τη διάρκεια της σεζόν.
Για παράδειγμα, ο Νίκος Λυμπερόπουλος δεν είναι μόνο επικεφαλής του σχεδιασμού. Εχει καθημερινό ρόλο δίπλα στην ομάδα. Ποιο είναι το αποτέλεσμα;
Η ΑΕΚ σαφώς χρειάζεται, μέσα στο πλαίσιο που είναι δυνατό να γίνει, στοχευμένα να ξοδέψει κάτι παραπάνω για τα αγωνιστικά στοιχεία που θα κάνουν τη διαφορά. Αλλά επειδή έχει μπροστά της κανονικά μια διαδικασία μέσα στην οποία πρέπει να γίνουν πολλές αλλαγές και το «πάρε δώσε» θα παίξει μεγάλο ρόλο, χρειάζεται και τον επαγγελματικό μηχανισμό που να μπορεί να το κάνει.
