«Οι Βραζιλιάνοι δεν συγκινούμαστε από τα ρεκόρ, ακόμη και από αυτά που πετυχαίνουμε εμείς, επειδή οι αριθμοί δεν έχουν καρδιά», είχα ακούσει ο υπογράφων, σε συζήτηση φιλικού επιπέδου, από τον Ζιλμπέρτο Σίλβα.
Επειτα από παιχνίδι του Παναθηναϊκού, υπογεγραμμένο και αυτό από κακή εμφάνιση και… τιμητική εντός έδρας ισοπαλία, σε μια γωνιά των αποδυτηρίων είχαμε προτείνει στον διεθνή Βραζιλιάνο, που αγάπησε και αγαπήθηκε στην Αθήνα, να εκτονώσουμε την αίσθησή του για το «τριφύλλι» με τους -αλήθεια τιμητικούς- αριθμούς της σχέσης του με την μπάλα.
Είχαμε λάβει την απάντηση – στάση ζωής, τη θυμηθήκαμε με αφορμή την επικοινωνία με το περιβάλλον του Ντάνι Αλβες, στο Παρίσι.
Το Μεγάλο Σάββατο, στο «Σταντ ντε Φρανς», δεν αποδείχθηκε μεγάλο για την ομάδα του, Παρί Σεν Ζερμέν, αλλά και τον ίδιο(;). Η Ρεν «έκλεψε» στα πέναλτι (6-5) το Κύπελλο Γαλλίας από την πλέον… καλοντυμένη κυρία των γαλλικών γηπέδων. Μετά το 2-2 σε κανονική διάρκεια και παράταση. Παιχνίδι με -ιδιαίτερη, αλήθεια!- προσωπική διάσταση για τον, 36χρονο πλέον, Ντάνι Αλβες.
Οι στατιστικολόγοι είχαν έτοιμα προς συμπλήρωση τα αρχεία τους: Αν η Παρί είχε αναδειχθεί κυπελλούχος, αυτό θα ήταν το 43ο Kύπελλο στην καριέρα του Ντάνι Αλβες, με την Εθνική Βραζιλίας και τους ευρωπαϊκούς συλλόγους που καρπώθηκαν (σ.σ: λέξη που αποδίδει την αξία του) την παρουσία του.
Βεβαίως, στην πατρίδα του ως παίκτης της Μπαΐα (1995 – 2002), αλλά και σε Ισπανία (Σεβίλη και Μπαρτσελόνα από το 2002 ώς το 2016), Ιταλία (Γιουβέντους 2016-17) και πλέον στην Παρί Σεν Ζερμέν. Πέτυχε μάλιστα και το πρώτο γκολ (1-0) της Παρί στον τελικό (13΄), αλλά, παρά τη συνδρομή του Νεïμάρ, σκόρερ του 2-0 (21’), η Ρεν (40΄ αυτογκόλ Κιμπεμπέ, 66΄ Σιτόε 2-2) φόρεσε το στέμμα στα πέναλτι.
Η «Εφ.Συν.», σε συνεννόηση με τον Βραζιλιάνο αδελφικό φίλο του και μάνατζερ που τον ακολουθεί όπου γης (σ.σ.: ξέρετε, για να τον προφυλάσσει από κακοτοπιές, με το… αζημίωτο βέβαια), είχε προετοιμάσει την επικοινωνία πριν από τον τελικό.
Είχαμε λάβει από τον περίγυρό του σαφές μήνυμα: «Ξέρει και ο ίδιος πως αυτό το Κύπελλο θα θυμίσει πως είναι ρέκορντμαν κατακτήσεων τίτλων αλλά τον νοιάζει μόνο να είναι και πάλι αυτός που πρέπει στο γήπεδο», ήταν η απάντηση.
Μετά τον τελικό; Για να ευχαριστήσει με αφορμή το ενδιαφέρον από την Ελλάδα έδωσε απάντηση – πυξίδα τρόπου ζωής: «Από παιδί, οι ήττες στο ποδόσφαιρο με οδηγούν σε περίσκεψη και αυτοκριτική, είναι ο μόνος τρόπος να βελτιώνεσαι. Δεν θα πω κάτι περισσότερο, τα λόγια δεν έχουν θέση τώρα».
Ευχαριστήσαμε και παρατηρήσαμε την ωριμότητα της απάντησης. «Σοφός θρήνος είναι η απάντηση Αλβες», παρατηρήσαμε, σκεπτόμενοι και ότι, αν είχε προσθέσει και το φετινό Κύπελλο στην προσωπική συγκομιδή, θα ήταν ο παίκτης με τις περισσότερες κατακτήσεις τίτλων στην παγκόσμια ποδοσφαιρική ιστορία.
«Μα οι Βραζιλιάνοι, μαθημένοι σε έντονα συναισθήματα, από την καθημερινότητα στην πατρίδα και την ιδιοσυγκρασία μας, γνωρίζουμε να γιορτάζουμε ξέφρενα στις επιτυχίες, αλλά και να λυπούμαστε στις αποτυχίες με τον δικό μας, ξεχωριστό, τρόπο!», ήταν η ανταπάντηση που μας μεταβίβασαν εκ μέρους του… σοφού αμυντικού.
Ναι, σοφός επειδή αφήνει τη σφραγίδα του, δυναμικός αλλά και κάτοχος τεχνικής κατάρτισης, ικανής να κάνει μεσοεπιθετικούς να ζηλεύουν επειδή είναι αντιστρόφως ανάλογη μ’ εκείνη που συνεπάγεται η θέση του αμυντικού, τόσο όταν επιχειρεί να αναχαιτίσει όσο και να προωθήσει το παιχνίδι. Ισως και… αυθαίρετα, η απάντηση Αλβες μεταφράζεται «η χαρά της νίκης, βεβαίως η παχυλή αμοιβή που θα γεννούσε είναι πιο σημαντική από τη γλώσσα των αριθμών».
Ακόμη κι αν ο τυπικός απολογισμός είναι ικανός να οδηγήσει ακόμη και σε έκσταση. Δεν είναι υπερβολή ο χαρακτηρισμός.
Γιόρτασε 14 τίτλους στα 14 χρόνια που έπαιξε στην Ισπανία, προσεγγίζει σε συμμετοχές τα 1.000(!) επίσημα παιχνίδια σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο. Οι επίσημες εμφανίσεις του με την Εθνική Βραζιλίας και τις ομάδες είναι 882.
Ο… αληθινός πόνος
Τον θυμόμαστε στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής (2010) να τονίζει την ενόχλησή του για την αδυναμία της Εθνικής Βραζιλίας να γοητεύει στην εποχή μας όπως παλιότερα.
«Πρέπει οι Βραζιλιάνοι να ανασυντάξουμε τη σκέψη μας και να θυμηθούμε πως αποστολή της Εθνικής Βραζιλίας δεν είναι απλά να νικά με κάθε τρόπο, αλλά να νικά και παράλληλα να γοητεύει με το ποδόσφαιρο που παίζει», είχε πει τότε. Και μαζί του είχαν/με συμφωνήσει όσοι δεν συμβιβάζονται με την εικόνα της εξευρωπαϊσμένης, καθόλου ποιητικής όπως άλλοτε, Εθνικής Βραζιλίας των ημερών μας.
Ούτως ή άλλως, λείπει από τον Ντάνι Αλβες το Παγκόσμιο Κύπελλο. Με επιχείρημα την ιδιαίτερη προσωπική σχέση των Βραζιλιάνων με την μπάλα, ειδικά με την κορυφαία διοργάνωση (σ.σ.: ακριβής ο χαρακτηρισμός, δεν τον υπαγορεύει υπερβολή), πιστεύουμε πως θα άλλαζε όλους τους τίτλους του ως παίκτης συλλόγου με ένα Παγκόσμιο Κύπελλο ως παίκτης της «σελεσάο».
Εχει παίξει σε δύο Παγκόσμια Κύπελλα (2010, 2014), έμεινε, όμως, μακριά από τον στόχο – αυτοσκοπό κάθε Βραζιλιάνου ποδοσφαιριστή που σέβεται τον εαυτό του. Αν τον ρωτήσεις τη Δευτέρα (6 Μάΐου), ημέρα των γενεθλίων του, τι δώρο επιθυμεί, είναι πιθανό πως θα απαντήσει «να κρατήσω στα χέρια μου και να κλείσω στην καρδιά μου το χρυσάφι του Παγκοσμίου Κυπέλλου».
Τα τρόπαια του Ντάνι Αλβες
⌳ Μπαΐα (Καμπεονάτο Μπαϊάνο:2001, Κόπα ντε Νοντέστι: 2001, 2002),
⌳ Σεβίλη (Κύπελλο ΟΥΕΦΑ: 2006, 2007, ΟΥΕΦΑ Σούπερ Κάπ: 2006, Κύπελλο Ισπανίας: 2007, Σούπερ Καπ Ισπανίας: 2007),
⌳ Μπαρτσελόνα (Τσάμπιονς Λιγκ: 2009, 2011, 2015, Πρωτάθλημα: 2009, 2010, 2011, 2013, 2015, 2016, Κύπελλο: 2009, 2012, 2015, 2016, Σούπερ Καπ: 2009, 2010, 2011, 2013, ΟΥΕΦΑ Σούπερ Καπ: 2009, 2011, 2015, Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων: 2009, 2011, 2015),
⌳ Γιουβέντους: (Πρωτάθλημα και Κύπελλο Ιταλίας: 2017).
⌳ Εθνική Βραζιλίας: (Κόπα Αμέρικα: 2007, Κύπελλο Συνομοσπονδιών: 2009, 2013).
