Πού ’σαι Θανάση…

Ούτε έναν χρόνο δεν άντεξε μακριά τους. Από χθες το πρωί, ο Θανάσης Γιαννακόπουλος κίνησε για τον… ουρανό, όπου θα ξανασυναντήσει τα αδέλφια του. Τον Κώστα, που έφυγε πρώτος, πέρυσι στις 29 Απριλίου, σε ηλικία 85 ετών, και τον «αρχηγό» της οικογένειας, τον Παύλο, που τον ακολούθησε το καλοκαίρι στις 10 Ιουνίου, σε ηλικία 89 ετών.

Μαζί ξεκίνησαν από το «μηδέν» και, με σύνθημα «η ισχύς εν τη ενώσει», δημιούργησαν μια αυτοκρατορία, τόσο στο επιχειρείν όσο και στον αθλητισμό.

Αφησε πίσω του, εκτός από τη φυσική οικογένεια που δημιούργησε, αυτή της καρδιάς του, τον Παναθηναϊκό, στον οποίο αφιέρωσε το «είναι» του.

Ετσι, λοιπόν, τόσο η οικογένεια του «τριφυλλιού» όσο και ολόκληρου του ελληνικού αθλητισμού βυθίστηκαν στο πένθος, γιατί έχασαν έναν από τους τελευταίους μεγάλους παράγοντες παλαιάς κοπής.

Και το εντυπωσιακό ήταν ότι, λόγω του χαρακτήρα του, τη θλίψη μοιράστηκαν και οι οπαδοί των αντιπάλων, «μεγάλων» και «μικρών», αναγνωρίζοντάς του το πάθος και τον αυθορμητισμό με τον οποίο (υπο)στήριζε την ομάδα του, χωρίς όμως να προσβάλλει τον απέναντι.

Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος άφησε την τελευταία του πνοή σε ηλικία 88 ετών, στη ΜΕΘ του «Υγεία», όπου νοσηλευόταν για περίπου δύο μήνες.

Εδωσε μάχη να αντιμετωπίσει ένα βαρύ εγκεφαλικό, αλλά στάθηκε αδύνατον να αντέξει. Από την αρχή είχε διαφανεί η κρισιμότητα της κατάστασής του, που οι γιατροί χαρακτήριζαν «μη αναστρέψιμη».

Απλώς, έπειτα από επιθυμία των οικείων του, όλο το θέμα κρατήθηκε, κατά το δυνατόν, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Τον τελευταίο καιρό, μετά τον χαμό των δύο αδελφών του, ήταν πραγματικά καταβεβλημένος.

«Είμαι ο Θανάσης, ο δικός σας άνθρωπος. Ενας από σας», έλεγε σε κάθε φιέστα για την κατάκτηση τίτλου, που έπιανε το μικρόφωνο για να απευθυνθεί στους οπαδούς.

«Το μόνο που θέλω είναι, όταν πεθάνω, να με σκεπάσετε με τη σημαία του Παναθηναϊκού», είχε ζητήσει και προφανώς η επιθυμία του θα γίνει σεβαστή. Η κηδεία του θα γίνει την ερχόμενη Τρίτη 26 του μήνα.

Η εξόδιος ακολουθία θα ψαλεί στη Μητρόπολη της Αθήνας και η ταφή θα γίνει στο Α’ Νεκροταφείο, δίπλα στον Παύλο, με τον οποίο ήταν αχώριστοι, ειδικά από τη μέρα που πήραν στα χέρια τους το τμήμα μπάσκετ και το εκτόξευσαν.

Το πάθος και ο αυθορμητισμός που ενίοτε γινόταν παρορμητισμός, στα οποία αναφερθήκαμε παραπάνω, ήταν τα στοιχεία που τον έκαναν να δείχνει διαφορετικός από τον μεγάλο αδελφό, τον οποίο σεβόταν και θεωρούσε «αρχηγό».

Ηταν αυτά που συνετέλεσαν ώστε να του «κολλήσει» το προσωνύμιο «τυφώνας». Είτε γιατί μέσα σε δευτερόλεπτα κατέβαινε τα σκαλιά από τα επίσημα του ΟΑΚΑ για να φτάσει στον αγωνιστικό χώρο και να διαμαρτυρηθεί, όταν αισθανόταν ότι οι διαιτητές αδικούσαν την ομάδα του, είτε γιατί πολλές φορές πήγαινε στον πάγκο για να μαλώσει προπονητή και παίκτες, όταν δεν έπαιζαν καλά, είτε πάλι όταν έκρινε ότι έπρεπε να βάλει το χέρι στη δική του τσέπη για να καλύψει μια διαφορά και να ολοκληρωθεί μια από τις μεγάλες μεταγραφές που έγιναν επί των ημερών του.

Ηταν και η εξήγηση που στα τελευταία λεπτά του τελικού του Βερολίνου, που ο Παναθηναϊκός κατέκτησε την 5η Ευρωλίγκα του, διαμαρτυρόμενος για τη διαιτησία του Ισπανού Αρτεάγκα, στον τελικό με την ΤΣΣΚΑ, άρχισε να πετάει 100ευρα στον CEO της διοργάνωσης, Τζόρντι Μπερτομέου.

Διετέλεσε σύμβουλος της ΕΠΟ, πρόεδρος του Ερασιτέχνη, πρόεδρος του τμήματος βόλεϊ και πάντα υποστήριζε το δόγμα του «ενιαίου και αδιαίρετου Παναθηναϊκού». Κάθε Σαββατοκύριακο, ήταν στο γήπεδο για να παρακολουθήσει την ποδοσφαιρική ομάδα.

Είχε ιδιαίτερη αίσθηση του χιούμορ και σεβόταν καθέναν που έδινε τα πάντα για την ομάδα του. Ηταν εκείνος που, ενώ όλο το ΟΑΚΑ έβριζε χυδαία τον Βασίλη Σπανούλη, σε έναν από τους δραματικούς τελικούς με τον Ολυμπιακό, κατέβηκε στο παρκέ και τον αγκάλιασε, διαχωρίζοντας τη θέση του και δίνοντας το παράδειγμα ότι η αντιπαλότητα κρατάει μόνο την ώρα του αγώνα.

Την προσωπική του πινελιά στο στιλ την έβαζε με τις ιδιαίτερες και «παιχνιδιάρικες» μεταξωτές γραβάτες που έκανε παραγγελία για να είναι μοναδικές και λόγω σχεδίων και λόγω χρωμάτων.

Γι’ αυτό και θεωρήθηκε υπέρτατη εκδήλωση αγάπης ότι αυτή που φορούσε, την έβγαλε και την προσέφερε στον Δημήτρη Διαμαντίδη, στο τουρνουά που διοργανώθηκε όταν αποσύρθηκε από το μπάσκετ.

Σε κάθε ευκαιρία βοηθούσε ανθρώπους που είχαν ανάγκη. Εξω από το γήπεδο έκαναν ουρές για χαρτζιλίκι κι εκείνος ήταν αδύνατον να αντισταθεί. Μοίραζε τα χαρτονομίσματα σαν μαρουλόφυλλα, αλλά ζήταγε να μην το φωνάζουν, ούτε να του λένε «ευχαριστώ».

Οπως ήταν ευνόητο, από τη στιγμή που έγινε γνωστή η δυσάρεστη είδηση, τα συλλυπητήρια, οι ανακοινώσεις και οι δηλώσεις για τη ζωή και το έργο του Θανάση Γιαννακόπουλου άρχισαν να πέφτουν βροχή.

Η πολιτική, η πολιτειακή και η αθλητική ηγεσία, ο χώρος των επιχειρήσεων, παράγοντες από την Ελλάδα και το εξωτερικό, παίκτες και προπονητές που συνεργάστηκαν μαζί του, είχαν μια καλή κουβέντα για να τον αποχαιρετήσουν. Και μιλάμε για ονόματα τεράστιου βεληνεκούς.

«Καλό ταξίδι αγαπημένε μας Θανάση» ανάρτησε στο twitter της η ΚΑΕ, που είναι πια στα χέρια του ανιψιού του, Δημήτρη, συνοδεύοντας το κατευόδιο με ένα συγκινητικό βίντεο 54 δευτερολέπτων.

Για τον Θανάση και την πρόκριση

Η απώλεια του Θανάση Γιαννακόπουλου από τη μία βάρυνε το κλίμα στην τελευταία προπόνηση του Παναθηναϊκού (13-13), πριν από την αποψινή (21.00, NS2) κρίσιμη μάχη με την ελλιπή (δεν παίζει ούτε ο Γκαρίνο) Μπασκόνια (14-12) στο ΟΑΚΑ για την 27η αγωνιστική της Ευρωλίγκας.

Από την άλλη έδωσε ένα επιπλέον κίνητρο στην ομάδα να συνεχίσει το σερί των τεσσάρων νικών που μετράει, στην προσπάθεια να προλάβει το «τρένο» των πλέι οφ, δύο μέρες πριν αντιμετωπίσει την Αρμάνι στον καθοριστικό αγώνα του Μιλάνου.

Είναι προφανές ότι τόσο ο Ρικ Πιτίνο όσο και οι παίκτες αναφέρθηκαν στη μεγάλη απώλεια και υποσχέθηκαν ότι θα κάνουν τα πάντα να νικήσουν για τη μνήμη του μεγάλου παράγοντα.

Ο διπλός στόχος είναι πέρα από τη νίκη να καλυφθεί και η διαφορά των 9 πόντων της ήττας στη Βιτόρια, ώστε να αποκτήσουν οι «πράσινοι» πλεονέκτημα σε πιθανότητα ισοβαθμίας με τους Βάσκους.

Πέρα από τη σιγή ενός λεπτού στη μνήμη του εκλιπόντος, οι οργανωμένοι σε ένδειξη πένθους δεν θα αναρτήσουν κανένα πανό.