Η οδυνηρή διαδρομή από τη χλιδή της πολυμετοχικότητας και το πιο πρόσφατο νταμπλ του συλλόγου το 2010 στα απανωτά «μνημόνια» και τα πλάνα «εξυγίανσης» έχει μετατρέψει τον Παναθηναϊκό από πρωταγωνιστή του ελληνικού ποδοσφαίρου σε κομπάρσο, με το «τριφύλλι» να συμπληρώνει φέτος εννέα ολόκληρα «πέτρινα» χρόνια.
Το μεγαλύτερο… δυστύχημα όμως είναι ότι η ελπίδα και η προοπτική άμεσης αντεπίθεσης αγνοούνται, μια και δεν διαφαίνεται από πουθενά μια αχτίδα φωτός στην άκρη του διοικητικού τούνελ.
Το φιάσκο με τον Παϊρόζ Πιεμπονγκσάντ, το εύρος χρόνου που απαιτείται για να μπει (εάν μπει ποτέ) στις ράγες το μεγαλεπήβολο πρότζεκτ του «Athens Alive», που εμπεριέχει την εμπλοκή του Δημήτρη Γιαννακόπουλου στην ΠΑΕ, αλλά κυρίως η μετοχική παντοδυναμία του Γιάννη Αλαφούζου δεν αφήνουν περιθώρια αισιοδοξίας.
Επί των ημερών της επταετίας του Αλαφούζου ως μεγαλομετόχου της ΠΑΕ άλλωστε, ο Παναθηναϊκός φλέρταρε ξεκάθαρα με τον υποβιβασμό λόγω των χρεών και της στάσης πληρωμών που επέβαλε αιφνιδιαστικά πέρυσι, δεν κατάφερε να πάρει δύο φορές άδεια συμμετοχής στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ενώ όποτε βγήκε απ’ τα σύνορα γνώρισε οδυνηρές ταπεινώσεις κι εξευτελισμούς.
Για πρωτάθλημα και προστασία από το περίφημο παρασκήνιο φυσικά, ούτε λόγος. Ενα Κύπελλο το 2014 όλο κι όλο. Κατόπιν, απόλυτη παρακμή και κατηφόρα δίχως φρένα!
Η ταλαντούχα φουρνιά του Μπουζούκη, του Χατζηγιοβάννη, του Μαυρομμάτη και των υπολοίπων, που προωθήθηκαν από την ακαδημία και απέκτησαν πρώτο ρόλο στην ομάδα, ήταν εκ των πραγμάτων ανέφικτο να ισορροπηθεί με παίκτες έμπειρους, εξαιτίας των κυρώσεων της μη αδειοδότησης και των περιορισμών στις μεταγραφές.
Το δίδυμο Νταμπίζα-Δώνη δεν μπορεί να κάνει θαύματα, όσο άρτιο κι αν είναι το ποδοσφαιρικό τους πλάνο.
Το ποδοσφαιρικό παραμύθι του Παναθηναϊκού κράτησε πέντε μήνες και ήταν υπέρβαση που κράτησε τόσο, καθώς μία ομάδα στηριζόμενη σε ταλαντούχους μα άγουρους πιτσιρικάδες ήταν απίθανο να πάει «τρένο» μέχρι το τέλος, από τη στιγμή που ούτε ποιοτικό βάθος είχε, ούτε την απαιτούμενη εμπειρία διαχείρισης των αποτυχιών που εμφανίζονται σε κάθε ομάδα στη διάρκεια μιας σεζόν.
Η ποδοσφαιρική σύγκριση με τον σχεδόν βέβαιο και απόλυτα δίκαιο πρωταθλητή ΠΑΟΚ στο προχθεσινό ντέρμπι του ΟΑΚΑ υπήρξε αποκαρδιωτική για κάθε φίλο του Παναθηναϊκού. Η εμπέδωση του ότι η ψαλίδα αντί να κλείνει ανοίγει επικίνδυνα προδικάζει ότι και τα αμέσως επόμενα χρόνια θα είναι εξίσου μαύρα και άραχλα με το σήμερα.
Απέναντι σε ποδοσφαιριστές με την ποιότητα του Βιεϊρίνια, του Μάτος, του Μαουρίτσιο και του Μπίσεσβαρ, ο Παναθηναϊκός είχε να αντιπαρατάξει μόνο τον Ινσούα ως παρεμφερή έστω προσωπικότητα και τον Κολοβέτσιο ως τον πλέον έμπειρο βάσει των ντέρμπι στα οποία έχει αγωνιστεί στην καριέρα του και της μεγαλύτερης ηλικίας (27) των παικτών που χρησιμοποιήθηκαν από τον Γιώργο Δώνη.
Ο Παναθηναϊκός ήθελε, αλλά δεν μπορούσε. Και, συν τοις άλλοις, για να κοιτάξεις στα μάτια και να διεκδικήσεις τη νίκη απέναντι στην καλύτερη ομάδα του πρωταθλήματος, κόντρα σ’ έναν ποιοτικότερο και εμπειρότερο αντίπαλο, θα πρέπει να έχεις και τις συγκυρίες του ματς υπέρ σου. Να σου πάει το παιχνίδι.
Το «τριφύλλι» όμως την Κυριακή είχε όλες τις συγκυρίες εις βάρος του. Δέχθηκε από ένα γκολ στο δεύτερο λεπτό κάθε ημιχρόνου και πλήρωσε ακριβά κάθε λάθος που έκανε. Οπου φτωχός κι η μοίρα του…
-320x213.jpg)
