Το να έπαιρνε ένα μεγάλο ματς η ΑΕΚ, το πρώτο στη σεζόν μετά τα ευρωπαϊκά προκριματικά τον Αύγουστο, σαφώς δεν θα άλλαζε ουσιαστικά τα δεδομένα της για φέτος, αλλά θα ήταν κάτι για τον κόσμο της. Σχεδόν 30 χιλιάδες πήγαν στο ΟΑΚΑ το βράδυ της Κυριακής.
Δεν τα κατάφερε ούτε σε αυτό το ματς, αν κι έπαιξε τα δύο τρία του ματς με αριθμητικό πλεονέκτημα απέναντι στον ΠΑΟΚ. Εκτός από το σουτ του Λιβάγια στο ξεκίνημα και το γκολ του Πόνσε, δεν είχε άλλη φάση για γκολ μάλιστα.
Η συζήτηση για τον Μαρίνο Ουζουνίδη άναψε πάλι. Και πώς να μην ανάψει;
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Πρώτα απ’ όλα οι βασικές ευθύνες για τη φετινή πορεία της ΑΕΚ, είναι σαφώς διοικητικές. Ξεπερνούν και τον Ουζουνίδη και οποιονδήποτε προπονητή.
Δεν ήταν επιλογή του Ουζουνίδη να μην πάρει η ΑΕΚ στο τέλος των μεταγραφών του Αυγούστου, τον αμυντικό χαφ και τον εξτρέμ που είχε ανάγκη. Δεν ήταν επιλογή του Ουζουνίδη η απόφαση να τεθούν εκτός πλάνων οι παίκτες με τους οποίους δεν υπήρχε συμφωνία για ανανέωση των συμβολαίων.
Δεν ήταν επιλογή του Ουζουνίδη να γίνει μόνο μία κίνηση τον Ιανουάριο, έστω και σημαντική, αυτή του Κρίστιτσιτς.
Για να πούμε τα πιο χοντρά, που αρκούν πάνω κάτω για να δώσουν την εικόνα.
Αυτή την περίοδο δε, η κατάσταση έχει φτάσει να είναι οριακή. Η ΑΕΚ και με το πρόβλημα του Γαλανόπουλου, ουσιαστικά δεν έχει «6άρι». Ο Άλεφ όσο ο ΠΑΟΚ έπαιζε με έντεκα, δυστυχώς προκαλούσε θλίψη με την απελπισμένη του προσπάθεια να μείνει όρθιος στο γήπεδο. Με άλλα δύο κεντρικά χαφ, Μάνταλο και Μπακασέτα, που τελικά με κάποιο τρόπο κατάφερναν να μην έχουν ούτε επιθετικό, αλλά ούτε κι ανασταλτικό ρόλο.
Ο Χουλτ έχει μείνει ο μοναδικός αριστερός μπακ να παίζει συνεχώς, δύο φορές την εβδομάδα, πλέον και όλη την πλευρά στο 3-5-2. Μια απλή κίνηση με έναν δανεισμό αριστερού μπακ, για να γυρίσει και ο Λόπες ομαλά από τον σοβαρό του τραυματισμό, θα αρκούσε. Δεν έγινε…
Δεν υπάρχει θέμα λοιπόν για την πηγή των προβλημάτων. Αλλά…
Η ΑΕΚ κατέρρευσε κι έμεινε 14 βαθμούς πίσω από την κορυφή, στη σειρά των αγώνων με Απόλλωνα, Άρη, Παναθηναϊκό, Ατρόμητο, Παναιτωλικό, έκανε ένα …διάλειμμα με Ξάνθη και Λαμία στο ΟΑΚΑ και ήταν τραγική και στη Λάρισα. Σε όλα αυτά τα ματς ήταν από μέτρια ως άθλια, ανεξαρτήτως αποτελεσμάτων. Απλώς, άλλοι αντίπαλοι ήταν ικανοί να της δημιουργήσουν πρόβλημα, άλλοι όχι. Στην ελληνική Super League παίζει. Ακόμη και ο περσινός πολύ προβληματικός Ολυμπιακός, τέτοιο καιρό πέρσι ήταν ακόμη πρώτος.
Μέχρι και το ματς με τον Παναιτωλικό, όλη την ομάδα που σε όλες του τις δηλώσεις χαρακτήριζε ικανή να διεκδικήσει το πρωτάθλημα, ο Μαρίνος Ουζουνίδης την είχε στη διάθεσή του. Έχασε τον έλεγχο στη διαχείριση της, δεν μπόρεσε να αντιμετωπίσει τις πρώτες «λακκούβες».
Αυτή η περίοδος άφησε αποτυπώματα που ακόμη σημαδεύουν την ΑΕΚ. Ο Ουζουνίδης «έχασε» παίκτες. Δημιούργησε μια σχέση από ουδέτερη ως αρνητική με μεγάλο αριθμό ποδοσφαιριστών του. Ενσυνείδητα ή με «αυτοματισμό» έπειτα από ένα σημείο, στα Σπάτα έχει δημιουργηθεί ένα γκρουπ παικτών με τους οποίους νιώθει πιο άνετα να πορεύεται ο προπονητής.
Ένα άλλο που είναι αναγκασμένος να τους χρησιμοποιεί αλλά τους έχει «χάσει» ψυχικά κι ένα τρίτο με παίκτες που πληρώνουν το γεγονός πως έχει κάποιους που τους θεωρεί πιο δικούς του, άλλους με τους οποίους δεν θέλει να φτάσει στα άκρα, οπότε δεν μένει θέση.
Η κατάσταση αυτή είναι διαμορφωμένη εδώ και καιρό. Και στο διάστημα που η ΑΕΚ έκανε τις τέσσερις σερί νίκες, το λέγαμε πως ουσιαστική αγωνιστική βελτίωση, πέρα από το ό,τι το 3-5-2 κολλάει καλύτερα με τα χαρακτηριστικά κάποιων βασικών παικτών της ΑΕΚ, δεν υπήρξε. Σε όλα τα ματς η ΑΕΚ προηγήθηκε σχετικά νωρίς κι από εκεί και πέρα, λίγο πολύ τα διαχειρίστηκε. Απέναντι σε αντιπάλους, που οποιαδήποτε ομάδα της πρώτης τριάδας είναι αρκούντως σοβαρή, πρέπει να είναι πολύ άτυχη για να αντιμετωπίσει πρόβλημα.
Ωστόσο σε κανέναν δεν προκάλεσε έκπληξη πως και πάλι, στο πρώτο δύσκολο ματς, η ΑΕΚ «κόλλησε» κι έβγαλε ξανά όλα τα φετινά της αρνητικά.
Ο προπονητής δεν μπορεί να εμπνεύσει, δεν μπορεί να ηγηθεί, δεν μπορεί καν πλέον να δουλέψει με τον τρόπο που θέλει στην καθημερινότητα της ομάδας. Γιατί είναι πλέον και ο ίδιος ψυχολογικά «σκασμένος» και όλο του το σκεπτικό, είναι σκεπτικό διατήρησης ισορροπιών κι όχι ουσιαστικής δουλειάς προπονητή με την ομάδα του.
Το γεγονός πως δεν έχει απομακρυνθεί τόσο καιρό, από το τέλος του 2018 κιόλας, είναι άλλο ένα σύμπτωμα της φετινής παθογένειας της ΑΕΚ. Στην οποία έχει χαθεί ο έλεγχος στη διαχείριση, ακόμη και νορμάλ ποδοσφαιρικών καταστάσεων, για μια μεγάλη ομάδα.
Το ό,τι μένει ο Ουζουνίδης στον πάγκο, για τον περισσότερο κόσμο πλέον σημαίνει επιβεβαίωση της θεωρίας της «λευκής πετσέτας». Που κυκλοφορεί εδώ και καιρό κι ακόμη κι αν δεν ισχύει, δεν μπορεί κανείς παρά να αναγνωρίσει πώς δικαιολογείται να κυκλοφορεί, από τις επιλογές που χαρακτηρίζουν τη φετινή σεζόν της ΑΕΚ.
