Το… δάσος όσον αφορά την παρατεταμένη αγωνιστική κρίση που διανύει ο Παναθηναϊκός δεν είναι ασφαλώς το ισόπαλο σκορ απέναντι στη Λάρισα και η τραγική αξιοποίηση του αριθμητικού πλεονεκτήματος από το 3ο λεπτό του ματς, ούτε τα σοβαρά διαιτητικά λάθη του Παπαδόπουλου που αλλοίωσαν το αποτέλεσμα.
Αυτά είναι το… δέντρο, με ολίγον από προσωπικά λάθη και εξιλαστήρια θύματα ως είθισται να συμβαίνει παντού και πάντα σε περιόδους κρίσης. Η «μεγάλη εικόνα» των αιτιών που ο Παναθηναϊκός έχει βγει από τις ράγες του από το ξεκίνημα του 2019 μέχρι σήμερα, παρουσιάζοντας μία καταθλιπτική αγωνιστική εικόνα, σχετίζεται άμεσα με την αλλαγή προσανατολισμού ολόκληρης της ομάδας.
Η ευθύνη βαραίνει πρωτίστως τον Γιώργο Δώνη και τον Νίκο Νταμπίζα, διότι αυτοί είναι οι επικεφαλής, σε αυτούς αποδόθηκαν δικαίως τα «credits» του εντυπωσιακού ξεκινήματος της σεζόν κι αυτοί έχουν τώρα την ευθύνη αλλά και την υποχρέωση να επαναφέρουν το «τριφύλλι» στην πρότερη ποδοσφαιρική υγεία, βάζοντας ένα τέλος στον κατήφορο, το γρηγορότερο δυνατόν.
Και αν, εκ πρώτης όψεως, το πρόβλημα φαίνεται να είναι η έλλειψη φρεσκάδας, η βαθύτερη ανάλυση καταδεικνύει ότι πρωτίστως αφορά τη νοοτροπία και την κεντρική στόχευση όσον αφορά το ίδιο το ποδόσφαιρο.
Ο Παναθηναϊκός εμφανίζει το 2019 μία φοβική και μπερδεμένη ομάδα, στην οποία το μυαλό και τα πόδια δείχνουν βαριά κι ασήκωτα. Μην έχετε αμφιβολίες: το ένα συνδέεται σαφώς με το άλλο.
Το πρόβλημα δεν σχετίζεται με τη φυσική κατάσταση και την κόπωση, αλλά έχει να κάνει με τις ποδοσφαιρικές αρχές της ομάδας και την απόκλιση απ’ αυτές όταν εμφανίστηκε το αποτέλεσμα ως κυρίαρχο ζητούμενο πάνω απ’ τα κεφάλια όλων.
Η μεταμόρφωση σε «ασχημόπαπο» μιας ομάδας που χαιρόταν να απολαμβάνει η ποδοσφαιρική Ελλάδα, με νεαρούς ταλαντούχους παίκτες που έτρεχαν με… χίλια και έπαιρναν πρωτοβουλίες με χαμογελαστά πρόσωπα χωρίς να φοβούνται το λάθος.
Μιας ομάδας που έπαιζε σύγχρονο/συνδυαστικό ποδόσφαιρο, με ανάπτυξη από την άμυνα και την μπάλα στο χορτάρι και όχι στον αέρα, χωρίς το αποτέλεσμα να είναι αυτοσκοπός και που πλέον μας έχει κουνήσει μαντίλι.
Κι αντί για 14 πάσες στο 90+2’ του ματς με τον Αρη στη Θεσσαλονίκη πριν από το πέναλτι της ισοφάρισης του Χατζηγιοβάνη, τη στιγμή που το «τριφύλλι» έπαιζε με παίκτη λιγότερο λόγω αποβολής του Μακέντα, φτάσαμε στο σημείο να παίζει η Λάρισα με παίκτη λιγότερο και ο Παναθηναϊκός να αγωνίζεται με… γιόμες και τυφλά γεμίσματα, για να έρθει το τρίποντο και να «ξεμπλοκάρει».
Προφανώς και το ντεφορμάρισμα παικτών που κουβάλησαν την ομάδα στις πλάτες τους, όπως ο Μπουζούκης και ο Χατζηγιοβάνης, η ήττα από τη Λαμία στο Κύπελλο, η «αυτοκτονία» στο ματς με την Ξάνθη και ο αποκλεισμός από τη Λαμία στο Κύπελλο επέτειναν την ανασφάλεια, τροποποίησαν τις αρχές και την ταυτότητά της και δημιούργησαν έξτρα πίεση που αυτή η ομάδα δεν ήταν έτοιμη να διαχειριστεί.
Στην παρούσα χρονική στιγμή, ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε ποδοσφαιρική σύγχυση και υπάρχει σαφώς ευθύνη από τον Δώνη και τον Νταμπίζα, που πρέπει να ξεμπερδέψουν την ομάδα, να επικεντρωθούν στα ουσιώδη και να της ξαναδώσουν την ταυτότητα που είχε και απολάμβανε σύσσωμος ο ποδοσφαιρικός κόσμος.
