Ολα τριγύρω αλλάζουνε κι όλα τα ίδια μένουν. Ο Παναθηναϊκός είναι εκ των πραγμάτων αναγκασμένος να συνεχίσει να πορεύεται με τον Αλαφούζο στο διοικητικό του τιμόνι και κατ’ επέκταση να ατενίζει το άμεσο μέλλον του με ντροπιαστικούς στόχους, όπως η επίτευξη της αδειοδότησης, οι υπογραφές διακανονισμών και οι πληρωμές του προσωπικού.
Τα τρία βασικότερα θέματα που καλείται να διευθετήσει ο σύλλογος προκειμένου να καταστεί πλήρης ο φάκελος της αδειοδότησής του για τη νέα σεζόν είναι τα εξής:
Πρώτον: Η υπογραφή διακανονισμών για τα οφειλόμενα σε πρώην ποδοσφαιριστές ή προπονητές που παραμένουν σε εκκρεμότητα, έχοντας χρονικό περιθώριο έως τις 31 Μαρτίου.
Δεύτερον: Η απόδειξη ότι υφίσταται πλάνο βιωσιμότητας για την επόμενη αγωνιστική περίοδο, που προκύπτει από τον συνδυασμό της παρούσας οικονομικής χρήσης (έσοδα-έξοδα να είναι «συν») και τη διευθέτηση των παλαιότερων οφειλών προς τρίτους (να είναι διαχειρίσιμα τα μεγέθη).
Τρίτον: Η εξόφληση όλων των παικτών του υπάρχοντος έμψυχου δυναμικού έως και τις 31 Δεκεμβρίου 2018.
Στο πλαίσιο αυτό αναμένεται μέχρι το τέλος της εβδομάδας να έχει καταβληθεί η δόση του Δεκεμβρίου στους παίκτες, όπως έχει διαμηνύσει σε αυτούς ο Νταμπίζας, ενώ σε ό,τι αφορά τους διακανονισμούς έχουν ήδη κλείσει αρκετά μέτωπα, πλην όμως υπάρχουν ακόμα ανοιχτές περιπτώσεις με κυριότερες αυτές των Στραματσόνι και Ρινάλντι που επιβάλλεται να ρυθμιστούν μέχρι το τέλος Μαρτίου για να μπουν εγκαίρως στον φάκελο.
Η ίδια κατάσταση που μοιάζει με εφιαλτικό «deja vu» όπως πριν από έξι ολόκληρα χρόνια, με τον Παναθηναϊκό τότε να φλερτάρει με το πρωτοδικείο εξαιτίας των υπέρογκων χρεών και της κυνικής και πρωτοφανούς εγκατάλειψης από όλους τους επιφανείς παναθηναϊκούς εν μέσω αλληλοκατηγοριών, στο κατώφλι της μεγαλύτερης οικονομικής κρίσης που έπληξε τη νεότερη ιστορία της χώρας μας.
Ο Παϊρόζ Πιεμπονγκσάντ έχει εξαφανιστεί από προσώπου γης εδώ και αρκετούς μήνες, το μεγαλεπήβολο πρότζεκτ του «Athens Alive» χρειάζεται αρκετές προϋποθέσεις και μπόλικους μήνες για να μπει ουσιαστικά σε ράγες υλοποίησης και ουδείς άλλος υφίσταται στον ορίζοντα για να δώσει «εδώ και τώρα» λύση στο διοικητικό και οικονομικό αδιέξοδο του συλλόγου.
Η επιστροφή στο «μαύρο τούνελ» με στόχο την οικονομική εξυγίανση, που υποτίθεται ότι θα είχε συμβεί εδώ και τουλάχιστον μία τριετία, αλλά και την ανάδειξη παικτών από τα σπλάχνα της Ακαδημίας, επανήλθε ως μονόδρομος για τον σύλλογο, αφού προηγουμένως ο Αλαφούζος έκανε τόσο πολλές αλλαγές πλεύσης που η έννοια… πλάνο έχασε κάθε νόημα.
Αρχικά μείωσε αρκετά το χρέος, αλλά κατόπιν εκτίναξε στα ύψη το μπάτζετ (βλέπε μεταγραφές Εσιέν, Σάντσεθ κ.λπ.), φόρτωσε με καραβιές παικτών το ρόστερ (από Καζιγιάμα μέχρι Εσπάρθα), παραιτήθηκε και ξεπαραιτήθηκε, έδιωξε και πήρε πίσω τον Νταμπίζα κι άλλα πολλά αλλοπρόσαλλα.
Οι γενικότερες συνθήκες και οι πιθανότητες για την αδειοδότηση του συλλόγου είναι καλύτερες σε σχέση με τον περσινό «εφιάλτη», όπου έγιναν σημεία και τέρατα, με αδιανόητη «στάση πληρωμών» και με προσπάθεια μετατροπής του Παναθηναϊκού σε πολιτικό παραμάγαζο των επιχειρηματικών και πολιτικών συμφερόντων του Αλαφούζου, πλην όμως ο σταυρός του μαρτυρίου εξακολουθεί να βρίσκεται στις πλάτες του «τριφυλλιού».
