Γιατί άραγε δεν καθόμαστε, τώρα, στ’ αυγά μας και αν και όταν οι κοινωνίες μας αποκτήσουν προϋποθέσεις για ανάλογο γιγαντιαίο εγχείρημα, άρα και οικονομικές αντιστάσεις μπροστά στο ενδεχόμενο αποτυχίας, το ξανασκεφτόμαστε;…
Ο,τι μόλις διαβάσατε είναι το δικό μας συμπέρασμα από την πλειονότητα των αντιδράσεων που λάβαμε στην επικοινωνία με το Βελιγράδι, τη Σόφια, το Βουκουρέστι ενώπιον του ενδεχόμενου υποβολής υποψηφιότητας, άρα ίσως και ανάληψης του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2030 από Ελλάδα, Σερβία, Ρουμανία, Βουλγαρία. Κοινώς «ναι μεν, αλλά».
Η… ταπεινή Ευρώπη (αν μπορούμε να χαρακτηρίσουμε κι έτσι τις βαλκανικές χώρες, με κριτήριο τα έντονα τοπικά χαρακτηριστικά και το ελλιπές κοσμικό φρόνημα των κοινωνιών μας), αν και διστάζει, ονειρεύεται τη φιλοξενία της κορυφαίας διοργάνωσης.
Η αρχική σκέψη-πρόταση του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα, η άμεση κινητοποίηση του υφυπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού Γιώργου Βασιλειάδη μέσω σχετικής επιστολής προς τους ομολόγους του των τριών, υπόλοιπων υποψήφιων συνδιοργανωτριών, χωρών, προκάλεσε τη δική μας ανάγκη να πάμε στη γεωγραφική γειτονιά μας και ν’ ανοίξουμε φιλικούς διαλόγους.
Σέρβος, Βούλγαρος, Ρουμάνος, όλοι οι συνομιλητές κάτοχοι έντονης παρουσίας στη δημόσια ζωή των χωρών τους, κλήθηκαν από την «Εφ.Συν.» να διατυπώσουν την άποψη ως «απλοί πολίτες που ενδιαφέρεστε για την αντανάκλαση του εγχειρήματος στην επόμενη μέρα των βαλκανικών κοινωνιών». Αλλιώς «μπορεί να γίνει η συνδιοργάνωση, άρα και το μοίρασμα του οργανωτικού κόστους, εχέγγυο ομαλής διεξαγωγής και κυρίως απουσίας δυσάρεστων επιπτώσεων στην επόμενη μέρα;».
«Απαιτεί ωριμότητα»
Στο Βελιγράδι, ο 61χρονος Μίλος Μάρετιτς, καθηγητής αθλητικής κοινωνιολογίας και, όπως κάθε Σέρβος που σέβεται τον εαυτό του, ερασιτέχνης ποδοσφαιριστής στα νιάτα του, η πρώτη λέξη που είπε ήταν «προσοχή»:
«Επειδή, ακόμη κι αν θα πρόκειται για κοινή προσπάθεια, πρόκειται για πρωτόγνωρη διοργάνωση για τη χώρα μας, για κάθε μία από τις τέσσερις χώρες μας. Ενα Παγκόσμιο Κύπελλο-σύμπραξη αναλύεται σε τέσσερα κατά τόπους Παγκόσμια Κύπελλα. Με οικονομικό, αγωνιστικό, κοινωνικό κριτήριο. Για να πετύχουμε σ’ αυτή την κοινή προσπάθεια, ουσιαστικά, οι τέσσερις βαλκανικές χώρες οφείλουμε να διοργανώσουμε τέσσερα ξεχωριστά Παγκόσμια Κύπελλα που θα μιλούν την ίδια γλώσσα. Εύκολα καταλαβαίνει κανείς τι εννοώ. Η αλληλοσυνεννόηση των κοινωνιών μας που θα δεχθούν ομάδες και τους πολίτες που θα τις ακολουθήσουν απ’ όλο τον κόσμο απαιτεί κατάλληλη προετοιμασία, ίσως την τέλεση ανάλογου αθλητικού εγχειρήματος από τις ίδιες χώρες σε ικανό χρονικό διάστημα πριν από το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2030. Είμαστε συγκάτοικοι σε κοινό γεωγραφικό χώρο, μπορούμε να γίνουμε συνδιοργανωτές με ανώδυνο τρόπο για τις κοινωνίες μας; Κατανοώ τον πιθανό ενθουσιασμό που έχει σκορπίσει η ιδέα στις τέσσερις βαλκανικές χώρες ως ενστικτώδη αντίδραση, το εγχείρημα, όμως, απαιτεί ώριμη σκέψη».
Δικαίωμα και επιπτώσεις
Στη Σόφια, το τοπικό υπουργείο των Σπορ μάς παρέπεμψε στον άλλοτε προπονητή της Εθνικής Νέων, Ντίμιταρ Μπόντσκο. Μας συστήθηκε ως «αναλυτής του ποδοσφαίρου ως κοινωνικού φαινομένου», συγγραφέας και σχετικού κειμένου που έτυχε ευρείας απήχησης:
«Φιλόδοξο σχέδιο, αλήθεια. Η εποχή μας, για ευνόητους λόγους που συνιστούν διεθνή προβλήματα, επιβάλλει συνεργασίες. Δεν επιτρέπει, όμως, παρεκκλίσεις από τους αρχικούς σχεδιασμούς. Θα μπορέσουν οι τέσσερις χώρες μας να συνταυτιστούν; Να καταμερίσουν δίκαια τις ευθύνες και τις αρμοδιότητες; Οφείλουμε να κάνουμε προσεκτική μελέτη προϋποθέσεων, πιθανών επιπτώσεων. Ναι μεν τα Βαλκάνια δικαιούνται Παγκόσμιο Κύπελλο επειδή και οι τέσσερις χώρες έχουν τη δική τους ποδοσφαιρική παράδοση που έχει αναδείξει την μπάλα, αλλά ζούμε σε… αδίστακτη εποχή που επιβάλλει προσεκτικούς χειρισμούς».
«Θαρραλέα Ελλάδα»
Bόρεια, στο Πλοέστι, ο Ρουμάνος συνομιλητής ακούστηκε πιο… θαρραλέος απ’ όλους.
«Ισως επειδή δεν είμαι οικονομολόγος για να τα βάψω όλα μαύρα και να σου πω “όχι Μουντιάλ στα Βαλκάνια γιατί θα ξεπέσουν οι χώρες μας”. Α, οι οικονομολόγοι φέρνουν πάντα την καταστροφή χωρίς, όπως έχει αποδειχθεί, να έχουν πάντα δίκιο. Οι λαοί μας, επειδή είναι φιλόξενοι αλλά και επειδή ξέρουν μπάλα, λένε “ναι” στην ιδέα της συνδιοργάνωσης. Από την ημέρα που μαθεύτηκε στη Ρουμανία η ιδέα του πρωθυπουργού σας, τα μέσα ενημέρωσης, εδώ, μιλούν για τη “θαρραλέα Ελλάδα που προέρχεται από μαύρη περίοδο και γεννά πλέον δημιουργικές ιδέες”. Υπάρχουν, δίπλα μου, άλλοι, απλοί πολίτες και όχι μόνο, που λένε ότι υπάρχουν άλλα προβλήματα στη ρουμανική κοινωνία που πρέπει πρώτα να λυθούν για να πούμε άφοβα “ναι” στο Παγκόσμιο Κύπελλο των βαλκανικών χωρών. Αυτό σημαίνει ότι η ιδέα άρεσε, χωρίς βέβαια να διώξει τις ανησυχίες. Λογική αντίδραση για κάτι νέο. Εγώ δεν το φοβάμαι. Οι βαλκανικές χώρες έχουμε πολλά κοινά προβλήματα, άρα μπορούμε να μιλήσουμε πιο εύκολα από άλλες κοινωνίες κοινή γλώσσα».
Ο 45χρονος Αβντι Ποντάνου, έμπορος και παράγοντας της τοπικής ομάδας, ουσιαστικά, λοιπόν, συμφώνησε με όλους εμάς, τους υπόλοιπους κατοίκους των χωρών στη χερσόνησο του Αίμου.
Οι ζωές μας, βλέπετε, εφάπτονται με την Ανατολή, το βλέμμα μας πάντοτε, συχνά αδηφάγο, αλληθωρίζει προς τη Δύση, χωρίς βέβαια να τ’ αποκηρύσσουμε ποτέ, αντίθετα είμαστε περήφανοι για τα πλούσια εθνικά χαρακτηριστικά των πατρίδων μας.
Ολα τούτα μήπως φαντάζουν προϋποθέσεις για τη διοργάνωση διαφορετικού, ίσως… εναλλακτικού, Παγκοσμίου Κυπέλλου το 2030; Λάβαμε βάσιμες επιφυλάξεις που δεν αναιρούν τη δίψα για συνύπαρξη των κορυφαίων της μπάλας στη χερσόνησό μας.
