«Πες μου τα βιώματα που σε οδηγούν στη βία»

Εκείνοι πώς μπορούν, χωρίς, κατ’ ανάγκη, την επιβολή της ίδιας συνεργασίας από το κράτος, να ενώνουν τις δυνάμεις τους για κοινά προβλήματα κι εμείς, οι ομάδες μας στην προκειμένη περίπτωση, αδυνατούμε να μιλήσουμε κοινή γλώσσα για κεφαλαιώδη προβλήματα όπως η βία; Αλήθεια, προέχει το ρεπορτάζ της «Εφ.Συν.» από τη Σκοτία, αλλά, αρχικά, σαν φιλική εξομολόγηση, μοιραζόμαστε μαζί σας τη δική μας πηγαία αντίδραση, τόσο μόλις μάθαμε την είδηση από το Εδιμβούργο όσο και μόλις ολοκληρώθηκε το ρεπορτάζ από τη Σκοτία.

Γνωστή η απάντηση, η ρίζα της βρίσκεται στην αλλοιωμένη στάση ζωής γενικότερα του νεοέλληνα και όχι ειδικά του παράγοντα ποδοσφαιρικής ομάδας ή του οπαδού-πολίτη. Σας καλούμε, λοιπόν, να παραδειγματιστούμε από τη γη των Σκοτσέζων που ναι μεν παραδοσιακά… βαρύνονται με τη μομφή της τσιγκουνιάς αλλά μακάρι, κάποτε, να τους μοιάσουμε στην απλόχερη διάθεσή τους να δίνουν καίριες λύσεις.

Χαρτς και Χιμπέρνιαν, οι δυο συμπολίτισσες και αντίζηλες ομάδες στην πρωτεύουσα της Σκοτίας, έπαιξαν, στην έδρα της πρώτης, στις 31 Οκτωβρίου και η τοπική τηλεόραση χαρακτήρισε το «Τάινκαστλ», γήπεδο της οικοδέσποινας Χαρτς, «πύρινη γη». Ακριβής ο χαρακτηρισμός, εκτεταμένα ήταν τα επεισόδια, συνεχείς οι ρίψεις αντικειμένων, κυρίως στις καθυστερήσεις, όταν κρίθηκε το τοπικό ντέρμπι.

Εληξε 0-0, οι «καρδιές» (μετάφραση του ονόματος της γηπεδούχου «Hearts») έστειλαν την μπάλα στα δίχτυα των «χιμπς», το γκολ ακυρώθηκε ως οφσάιντ και ο προπονητής της Χιμπέρνιαν, Νιλ Λένον, πανηγύρισε όρθιος την ακύρωση που εξασφάλιζε την αποφυγή της ήττας. Λάθος του! Από τη βροχή αντικειμένων που έφυγαν προς το μέρος του, κέρμα, απ’ το χέρι οπαδού των γηπεδούχων, τον πέτυχε στο σαγόνι. «Κι άλλο πέρασε ξυστά απ’ το μάτι μου» τόνισε ο ίδιος. Διαμαρτυρήθηκε προς τους αντίπαλους οπαδούς, «σου άξιζε» του φώναξε ένας από το πλήθος τους, σε λίγο το παιχνίδι έληξε 0-0.

Στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου και οι δύο βοηθοί διαιτητές, Κόνορ και Μακ Γκιστ, επίσης από την εξέδρα των φίλων (;) της Χαρτς, είχαν δεχτεί κέρμα ο πρώτος, άλλο αντικείμενο ο δεύτερος. Εχει, αλήθεια, ιδιαίτερο ενδιαφέρον η αλληλουχία των γεγονότων τόσο αμέσως μετά τη λήξη όσο και τις αμέσως επόμενες μέρες:

Μόλις, λοιπόν, έληξε το παιχνίδι, έσπευσε δίπλα του και του έσφιξε το χέρι ο προπονητής των γηπεδούχων -και αγαπημένης ομάδας του θερμόαιμου οπαδού-, Κρεγκ Λέβιν. Τον ρώτησε αν είναι καλά και λίγη ώρα μετά δήλωσε «οφείλουμε να μη δίνουμε περιθώρια για πράξεις βίας, ζητώ συγγνώμη εκ μέρους του οπαδού μας από τον Λένον και δεν με νοιάζει αν ο οπαδός είναι φίλος της δικής μου ομάδας. Οι οπαδοί που δεν μπορούν να συμπεριφερθούν σωστά πρέπει να τιμωρούνται, απ’ όπου κι αν προέρχονται».

Το θύμα Νιλ Λένον ευχαρίστησε και αρκέστηκε να πει «θέλω να δω από κοντά εκείνον που μου πέταξε το κέρμα, να μιλήσω μαζί του». Νωρίτερα, στη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου, ο Τσέχος τερματοφύλακας της Χαρτς, Ζντένεκ Ζλάμαλ, δέχθηκε χτύπημα από το χέρι οπαδού των φιλοξενούμενων όταν πήγε να περιμαζέψει την μπάλα που βγήκε άουτ, διαγώνια, πίσω από την εστία του.

Εκεί, όπου υπάρχει απαρέγκλιτη εφαρμογή των νόμων, θέση στην εξέδρα έχουν οπαδοί και των δύο ομάδων και όχι μόνο της γηπεδούχου όπως εδώ. Τι είπατε;

«Πώς μπόρεσε το χέρι του οπαδού να φτάσει τον αντίπαλο τερματοφύλακα και να τον χτυπήσει;» Μα, στα δικά τους γήπεδα κιγκλιδώματα που θυμίζουν στρατόπεδο συγκέντρωσης μεταξύ αγωνιστικού χώρου και εξεδρών, όπως εδώ, δεν υπάρχουν και τα διαχωριστικά είναι χαμηλά, άρα ο ήρωας οπαδός δεν ήταν δύσκολο να προσεγγίσει τον τερματοφύλακα που πήγε προς την εξέδρα του για να πιάσει την μπάλα. Μόνο που εκεί τα ίδια κρούσματα πλέον σπανίζουν, να γιατί γεννούν και παρόμοια απήχηση.

«Πες μου, φίλε»

Την επομένη του παιχνιδιού οι διοικήσεις των δύο ομάδων ανακοίνωσαν πως «αναζητούμε εκείνον που σημάδεψε τον προπονητή της Χιμπέρνιαν αλλά και κάθε άλλον που πέταξε αντικείμενο». Το τονίζουμε με ζήλια και προσδοκία να δούμε και στην Ελλάδα, ανεξάρτητα από τις προθέσεις διοργανώτριας αρχής του πρωταθλήματος και πολιτικής ηγεσίας του ποδοσφαίρου, συνεργασία διοικήσεων ομάδων για τον εντοπισμό ταραξιών οπαδών και όχι μόνο.

Παράλληλα με την κοινή έρευνα των δύο διοικήσεων την προηγούμενη εβδομάδα και παράλληλα με την επαναδιατύπωση, δημοσίως, της κλήσης του προπονητή της Χιμπέρνιαν προς τον ρίπτη του κέρματος («έλα να τα πούμε, φιλικά θέλω να μιλήσουμε, να σε ακούσω και να με ακούσεις…»), το άλλο θύμα, ο Τσέχος τερματοφύλακας της αντίπαλης ομάδας, δημοσίευσε στον επίσημο λογαριασμό του («twitter»), επίσης σε δεύτερο πρόσωπο, λέξεις προς τον άλλο οπαδό:

«Οι ομάδες μας δεν έχασαν, το παιχνίδι έληξε 0-0, άλλοι έχασαν από το παιχνίδι αυτό. Με χτύπησες στο πρόσωπο όταν πήγα να πιάσω την μπάλα ώστε να συνεχιστεί το παιχνίδι που πλήρωσες και ήρθες να δεις. Εγώ κινδύνευσα αλλά δεν έπαθα κάτι, θέλω μόνο να σου πω πόσο άσχημα αισθάνομαι για τα βιώματά σου. Οσα σε οδήγησαν να με χτυπήσεις».

Η συνάντηση, μόνο μ’ εκείνον που έριξε το κέρμα, έγινε την Παρασκευή 2 Νοεμβρίου. Ηταν παρών ο προπονητής-θύμα της επίθεσης αλλά και εκπρόσωπος της ομάδας που υποστηρίζει ο δράστης. Δεν έγιναν, αναλυτικά, γνωστά τα στοιχεία του, παρά μόνο η «συγγνώμη» που ζήτησε και η «προσφορά ψυχολογικής στήριξης μέσω ειδικευμένου ψυχολόγου προς εκείνον, αν και όταν την ζητήσει ο ίδιος, από τις διοικήσεις των δύο ομάδων»(!).

Ο Παρθενώνας

Στην επονομαζόμενη «Αθήνα του Βορρά», πρωτεύουσα της Σκωτίας, δικαιολογημένα αισθάνονται λοιπόν πως η επόμενη μέρα ξημέρωσε καλύτερη από την προηγούμενη. Οι ίδιες ενέργειες είχαν ευνόητη απήχηση και εκτός ποδοσφαιρικής οικογένειας.

«Μακάρι και στην Ελλάδα να βρείτε λύσεις» μας ευχήθηκε ο Νταν Μακ Γκρεγκ, στέλεχος του τομέα επικοινωνίας της Χαρτς. Ας τους μιμηθούμε λοιπόν όπως άλλωστε σε άλλο, τιμητικό για εμάς, επίπεδο επιχείρησαν και εν μέρει τα κατάφεραν να μας μιμηθούν κι εκείνοι.

Στο τέλος της επικοινωνίας, ρωτήσαμε «αν ο Σέρλοκ Χολμς συνεχίζει να κοιτάζει διαπεραστικά από τον λόφο Κάρλτον Χιλ» και απάντησαν καταφατικά. Το άγαλμά του (άρα και το γνωστό ερευνητικό βλέμμα του…) εμπνέεται στον ίδιο λόφο, έναν από τους βραχώδεις που κλείνουν το Εδιμβούργο στην αγκαλιά τους, από το κτίσμα με τις δώδεκα κολόνες («Νational Monument»)-απομίμηση του Παρθενώνα.

Οπως, λοιπόν, εκείνοι αντέγραψαν τον Παρθενώνα -στον Διαφωτισμό η ίδια πόλη, κυρίως μέσω του Ανταμ Σμιθ, ως πνευματικό κέντρο ήλπιζε πως θα επηρεάσει το Λονδίνο όπως η Αθήνα του 5ου αιώνα π.Χ. επηρέασε τη Ρώμη-, γιατί κι εμείς στις μέρες μας, τουλάχιστον, να μη μιμηθούμε, έστω την ίδια, περιζήτητη σε εμάς, αμοιβαιότητα -και- για τα κρούσματα βίας στα γήπεδα;