Υπό άλλες συνθήκες, μια ισοπαλία στην έδρα του πρωταθλητή δεν θα ήταν κακό αποτέλεσμα. Ομως, έτσι όπως εξελίχθηκε το χθεσινό ντέρμπι, ο Ολυμπιακός είχε κάθε λόγο να φύγει στενοχωρημένος από το ΟΑΚΑ. Οχι μόνο για τον τρόπο που διαμορφώθηκε και διατηρήθηκε στο φωτεινό ταμπλό το τελικό 1-1, αλλά κυρίως γιατί εν τέλει έχασε μια πολύ μεγάλη ευκαιρία να λυτρωθεί και να πάρει την ψυχολογική ώθηση που έδειχνε ότι του χρειαζόταν μετά τις δυο σερί ήττες που προηγήθηκαν (από ΠΑΟΚ και Μίλαν).
Είναι ένα βάρος το οποίο, στην αγωνιστική του συμπεριφορά, μεταφράζεται και ως ανασφάλεια. Ακόμη κι όταν φαίνεται ότι τα πράγματα του πάνε βολικά, νιώθεις ότι τον κυριεύει ένας αδιόρατος φόβος, ότι κάτι θα στραβώσει στο τέλος.
Ο τρόπος και ο χρόνος που προηγήθηκε με το εκπληκτικό γκολ του Φορτούνη, σε συνδυασμό με το γεγονός ότι -θεωρητικά- έπρεπε να έχει περισσότερες δυνάμεις να επιβάλει τον δικό του νόμο, απέναντι σε έναν αντίπαλο ελλιπή και σαφώς πιο κουρασμένο, δείχνει ότι ακόμη του λείπει ο χαρακτήρας. Το ένστικτο του «killer».
Η πρώτη και πιο βασική ερμηνεία είναι ότι το κέντρο της άμυνάς του δεν εμπνέει εμπιστοσύνη, με αποτέλεσμα να μεταφέρεται αυτή η ανησυχία και στην υπόλοιπη ομάδα που δεν μπορεί να απλωθεί με άνεση.
Συνεπώς, ασυναίσθητα (;) προσπαθεί να συσπειρωθεί (μόνο ο Ποντένσε αργεί να γυρίσει), με τίμημα να δίνει ζωτικό χώρο στον εκάστοτε αντίπαλο.
Πριν από το γκολ της ισοφάρισης του Μπακασέτα, είχε προηγηθεί μια στημένη φάση στην οποία ο Βούκοβιτς βρέθηκε από την εξωτερική, επιτρέποντας στον Λαμπρόπουλο να τρέξει και να πάρει την κεφαλιά λες και είχε μπροστά του ολόκληρο αεροδιάδρομο απογείωσης.
Η δεύτερη ερμηνεία είναι ότι χρειάζεται να δημιουργήσει πολλές ευκαιρίες για να σκοράρει. Σπαταλάει ενέργεια, ζαλίζει τον αντίπαλο, αλλά δεν του καταφέρνει ένα καίριο χτύπημα να τον «σκοτώσει».
Το δοκάρι του Χασάν και το άχαστο τετ α τετ του Φετφατζίδη στην εκπνοή είναι κλασικές φάσεις που έρχονται να προστεθούν στον σωρό των αποτυχημένων τελικών προσπαθειών που μέτρησε κόντρα στον ΠΑΟΚ.
Η πιο ανησυχητική διάσταση του χθεσινού ματς ήταν ότι στο τελευταίο 20λεπτο δεν αξιοποιήθηκε αλλά ούτε και φάνηκε η θεωρητική υπεροχή που (έπρεπε να) είχε ο Ολυμπιακός απέναντι σε μια ομάδα που κουβαλούσε μεγαλύτερη κόπωση, η οποία επιβαρύνθηκε με επιπλέον τραυματισμούς στην εξέλιξη του παιχνιδιού.
Ηταν η ώρα που έπρεπε είτε να κρατήσει με μεγαλύτερη σιγουριά την μπάλα είτε να… μεγαλώσει το γήπεδο, ώστε να αναγκάσει τον αντίπαλο να διανύει μεγαλύτερες αποστάσεις.
Τουναντίον, του έδωσε χώρο και τον βοήθησε να αξιοποιήσει τη δύναμη της έδρας και να αποκτήσει την ορμή που συνήθως έχει ένας γηπεδούχος που δίνει ό,τι έχει και δεν έχει για να μη χάσει.
Κανείς δεν μπορεί να κατηγορήσει τους «ερυθρόλευκους» του Μαρτίνς ότι δεν προσπαθούν να παίξουν ποδόσφαιρο, με αρχή, μέση και τέλος.
Ισως πάλι να είναι φυσιολογικό να μην έχουν αποκτήσει τα αναγκαία ποσοστά αποτελεσματικότητας που συνήθως διακρίνουν πιο ομοιογενείς ομάδες.
Πλην όμως είναι ξεκάθαρη η διάγνωση για έλλειψη αυτοπεποίθησης, η οποία μπορεί να αναστραφεί όσο συντομεύσει ο χρόνος που ένα συγκρότημα με 20 νέους παίκτες θα αρχίσει να παίρνει, τουλάχιστον, τα αποτελέσματα που δικαιούται.
