Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας. Μπορεί να ακούγεται ακραίο, αλλά, ναι, θα έλυνε πολλά προβλήματα το να σφυρίζουν μόνο ξένοι διαιτητές όλα τα ματς της Super League. Προσβλητικό για τους Έλληνες διαιτητές; Ενδεχομένως. Αλλά μήπως δεν είναι προσβλητικό για όλους όσοι ασχολούμαστε με το ελληνικό πρωτάθλημα, αυτό που συμβαίνει μόνιμα σε κάθε αγωνιστική;
Το ζήτημα δεν είναι καν το αν είναι καλοί ή όχι οι Έλληνες διαιτητές. Οι περισσότεροι είναι καλοί. Αλλά το κλίμα είναι υπερβολικά τοξικό για να το δείξουν.
Στα τερατώδη σφάλματα που βλέπουμε σε κάθε αγωνιστική, σίγουρα σε κάποιες περιπτώσεις, υπάρχει ζήτημα και ανεπάρκειας. Ωστόσο, στις περισσότερες είναι το αποτέλεσμα ενός «τοξικού» μείγματος που καλλιεργείται στα μυαλά των διαιτητών, με κάθε δυνατό τρόπο. Αποτέλεσμα; Η βασική τους σκέψη να μην είναι το τι έχουν δει και βάσει αυτού πρέπει να αποφασίσουν, αλλά οι επιπτώσεις της απόφασης τους…
Ποιον ενδεχομένως … θα κακοκαρδίσουν, σε ποιου το στόχαστρο θα βρεθούν, σε τι κινδύνους θα μπουν και ποιους θα αποφύγουν.
Φυσικά είναι… Έλληνες. «Φλερτάρουν» με τη σκέψη του ποιος είναι ο πιο ισχυρός στα ποδοσφαιρικά κέντρα εξουσίας και συχνά είναι γνώμονας στις αποφάσεις τους. Αλλά αυτό μετρούσε περισσότερο τα προηγούμενα χρόνια, όταν ο ισχυρός ήταν ένας, γνωστός σε όλους και οι διαιτητές ήξεραν πως μόνο σε κάποια πάρα πολύ ακραία περίπτωση θα μπορούσαν να είχαν πρόβλημα αν τον ευνοούσαν.
Την τελευταία διετία το πράγμα έχει μπερδευτεί και στην ουσία έχει γίνει ακόμη χειρότερο, όσον αφορά το πώς το αντιλαμβάνονται οι διαιτητές και με ποιους τρόπους τους επηρεάζει.
Οι διαιτητές πάνε στα γήπεδα, στα ματς των μεγάλων έχοντας διαβάσει τις προηγούμενες μέρες διάφορες «παρασκηνιακές» αναλύσεις, που … τους χρεώνουν από δω κι από εκεί.
Ο Σπυρόπουλος, που είναι το τελευταίο παράδειγμα, ο βοηθός που ακύρωσε το κανονικό γκολ του Πανιωνίου με τον Ολυμπιακό, διάβαζε, από την Τετάρτη που ορίστηκε, πως επειδή είναι από την ΕΠΣ Ανατολικής Αττικής, στης οποίας την εκδήλωση είχε παραβρεθεί πριν μερικές μέρες ο Δημήτρης Μελισσανίδης, ο ορισμός του σε ματς του Ολυμπιακού ήταν σκάνδαλο.
Δεν μπαίνουμε στην διαδικασία του τι έχει βάση και τι όχι απ’ όλα αυτά. Σίγουρα υπάρχουν κάποια που έχουν βάση, αλλά αυτό απλά κάνει την κατάσταση ακόμη χειρότερη.
Ποιο είναι το ζήτημα; Ακόμη κι αν όλοι οι Έλληνες διαιτητές που σφυρίζουν στην Super League είναι «καθαροί» από περίεργες σχέσεις, εξαρτήσεις, ακόμη και δεσμεύσεις – που δεν είναι…- ακόμη κι έτσι λοιπόν, το κλίμα που καλλιεργείται, τους δημιουργεί ψυχολογική πίεση που δεν μπορούν να διαχειριστούν.
Κι επειδή το όλο σύστημα … που συνοδεύει το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν αλλάζει, η επιλογή για ξένους διαιτητές σε όλα τα ματς, είναι στην ουσία η μόνη ριζοσπαστική κίνηση που θα μπορούσε να έχει άμεσο και απτό αποτέλεσμα. Γεύση από το οποίο έχουμε πάρει από τα δύο ΠΑΟΚ – ΑΕΚ, με ξένους διαιτητές, τους τελευταίους μήνες.
Γιατί το πρόβλημα δεν αφορά μόνο τα ματς των μεγάλων και την κόντρα για το πρωτάθλημα. Πάει και παρακάτω. Αφορά και τα ματς ανάμεσα σε ομάδες χαμηλότερης ταχύτητας, αρκετές από τις οποίες όμως «χρεώνονται» σε «άρματα», με αποτέλεσμα και τα δικά τους ματς να έχουν προεκτάσεις που αφορούν τις κόντρες των «μεγάλων», κι ανάλογη να είναι και η ψυχολογική πίεση που ασκείται στους διαιτητές και σε αυτό το επίπεδο.
Βέβαια δεν είναι το ίδιο να ψάχνεις έναν ξένο διαιτητή μια ή δυο φορές τον μήνα με το να ψάχνεις οκτώ κάθε εβδομάδα. Μπορεί να γίνει όμως. Γιατί τι να το κάνεις να περνάει μια χαρά το ΠΑΟΚ – ΑΕΚ και οι «βόμβες» να σκάνε συνεχώς από αλλού;
