Κακά: Καριέρα σαν… ευαγγελική περικοπή

Ανήμερα Χριστούγεννα, η αναφορά στο κύκνειο άσμα του από τη βραζιλιάνικη τηλεόραση έμοιαζε εθνικός σπαραγμός. Ο Αντώνης Κώνστας, θύμα της εποχικής νεοελληνικής δυσπραγίας και από το 2014 μόνιμος κάτοικος Σάο Πάολο («για να βρω δουλειά»), μας είπε ότι στην ίδια αναφορά αποκάλεσαν τον Ρικάρντο Κακά «τελευταίο ποιητή».

Μη νομίζετε πως ρίζα του ίδιου χαρακτηρισμού είναι ο γνωστός, καλπάζων, συναισθηματισμός των Βραζιλιάνων. Τουλάχιστον δεν είναι μόνο αυτός.

Με αφορμή την εξόφθαλμη… δυτικοποίηση του τρόπου παιχνιδιού της εθνικής ομάδας τους και ήττες-ταπεινώσεις, αδιανόητες στο παρελθόν, όπως η συντριβή από τους Γερμανούς εντός Βραζιλίας στο τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο, παρουσίες όπως η δική του –σαφής υπενθύμιση του εμπνευσμένου ποδοσφαίρου τους– τονίζουν την ανάγκη επιστροφής στο γνωστό ποδόσφαιρο του αυτοσχεδιασμού.

Δηλαδή στο αληθινό βραζιλιάνικο ποδόσφαιρο αντί του κακέκτυπου της εποχής μας.

Ο Ρικάρντο Κακά, ένας από τους εραστές της μπάλας, προ ημερών, ανακοίνωσε στα 35 χρόνια του την απόφαση να αποχωρήσει από την ενεργό δράση.

Ο έμφυτος συναισθηματισμός των Βραζιλιάνων, μαζί του και η λύπη όλων μας όταν βλέπουμε να αποχωρούν παίκτες με εμπνεύσεις και καλλι-τεχνικές δυνατότητες εφάμιλλες χορευτή, στην περίπτωση του Ρικάρντο Ιζεκσον ντος Σάντος Λέιτε (ή απλώς Κακά) συνεπικουρείται και από τη στάση ζωής του.

Μόλις ανακοίνωσε την αποχώρησή του, ο ίδιος έκανε το twitter να μοιάζει με… αποστολικό ανάγνωσμα.

Γνωστή η πίστη του, υπό το δόγμα των χριστιανών ευαγγελικών, στον Θεό, όπως και η αδιαφορία του όταν έπαιζε για τον σαρκασμό που συχνά προκαλούσαν οι αναφορές του στη Θεία βοήθεια.

Ετσι και τώρα, παραμονές Χριστουγέννων, λίγες στιγμές μετά το «αντίο» του, απευθυνόμενος στην ανώτερη δύναμη έγραψε εκεί: «Πατέρα, όλα όσα έκανα ήταν πολλά περισσότερα από όσα είχα φανταστεί. Ευχαριστώ λοιπόν. Είμαι έτοιμος για το επόμενο ταξίδι. Στο όνομα του Ιησού. Αμήν».

«Κατανοώ, ελπίζω»

Εκπληξη; Καμία! Τόσο ως παίκτη της Μίλαν (2003-2009) όσο και της Ρεάλ Μαδρίτης (2009-2013) τον θυμόμαστε να εμφανίζει, κάτω από την εμφάνιση της ομάδας, μπλούζα με γραμμένες τις ίδιες λέξεις πάνω της: «I belong to Jesus».

Το ίδιο «Ανήκω τον Ιησού» υπέγραψε πριν από δυο χρόνια η εξομολογητική διάθεσή του ενώπιον δημοσιογράφων που τον ρωτούσαν, με αφορμή υποδειγματικές αντιδράσεις του σε ώρες έντασης εντός αγωνιστικού χώρου: «Οταν σταματήσω το ποδόσφαιρο, θέλω να γίνω ιερέας».

Πέρασε τα Χριστούγεννα στην πρωτεύουσα Μπραζίλια, εκεί, γοητευμένοι από τις ίδιες λέξεις του, του είπαμε «Χρόνια πολλά». Αλήθεια, απάντησε ως ιερέας:

«Ευχαριστώ για τις ευχές σας. Αν, πάντως, θέλετε να είμαι καλά, τότε, παρακαλώ, μην εύχεστε μόνο για μένα, αλλά για κάθε άλλο άνθρωπο που χρειάζεται τόνωση στη δύσκολη εποχή μας! Κατανοώ τις δυσκολίες του κόσμου, ελπίζω στη βοήθεια προς καθέναν που τη χρειάζεται, σε μια εποχή που μας δοκιμάζει. Χαρούμενο, ειρηνικό χρόνο εύχομαι και σε όλους εσάς».

Πατέρας ενός παιδιού, οι βραζιλιάνοι τονίζουν τις τελευταίες μέρες πως «σε συνεννόηση με τα μέλη της οικογένειάς του, συντηρεί την ιδέα της ένταξής του στον κλήρο».

Σκληρή πραγματικότητα ενέπνευσε και τη δική του πίστη στον Θεό. Ηταν 18 χρόνων, ήδη παίκτης της Σάο Πάολο, όταν έπαθε κάταγμα στον αυχενικό σπόνδυλο από κτύπημα στο κεφάλι.

Οι γιατροί του είχαν ανακοινώσει πως ήταν πιθανό να κληρονομήσει κινητικό πρόβλημα και να εγκατασταθεί σε αναπηρικό αμαξίδιο.

Αλλά, «με τρόπο που δεν έβρισκε ιατρική εξήγηση», όπως θύμισαν τις τελευταίες μέρες τα βραζιλιάνικα μέσα ενημέρωσης, ανέκαμψε, επανήλθε, «Μόνος ο Θεός με έσωσε, ακόμη κι αν κανείς δεν πιστεύει στον Ιησού μπορεί να το κατανοήσει με τη λογική. Αν σκεφθεί πως οι γιατροί δεν μπόρεσαν να δώσουν ιατρική εξήγηση στην αποκατάσταση τη υγείας μου! Εγώ που είχα την εμπειρία της λύτρωσης από τη Θεία βοήθεια, το λέω πάντως καθαρά» επανέλαβε ο ίδιος.

Αν και οι Βραζιλιάνοι, κάτοικοι άλλωστε χώρας-ιστορικής μητέρας φτώχειας, είναι βαθιά θρησκευόμενος λαός, ίσως να μην είχαν ανάγκη περαιτέρω εξηγήσεις ώστε να πιστέψουν τη Θεία προέλευση της επανόδου του, υπάρχει ένα πρόσθετο στοιχείο με κοσμική ρίζα που, επίσης, λειτουργεί ως επιχείρημα θεϊκής παρέμβασης. Και κάνει πιστευτό τον Κακά.

Πρόκειται για τις καταβολές του. Αλλιώς, δεν πρόκειται για το φτωχόπαιδο, μέλος οικογένειας που υπέφερε και μέσω του ποδοσφαίρου αρχικά επιβίωσε και στη συνέχεια εντάχθηκε αλλά και καταξιώθηκε κοινωνικά.

Ο Κακά γεννήθηκε στην πρωτεύουσα Μπραζίλια από πατέρα πολιτικό μηχανικό, μητέρα δασκάλα άρα, τα βιώματα του είναι διαφορετικά.

Δεν μπορούν, δηλαδή, να λειτουργήσουν ως επιχειρήματα αμφισβητιών της διαρκούς θεϊκής παραπομπής από τον ίδιο.

2007

«Ισως…» απάντησε στην «Εφ.Συν.» όταν του στείλαμε σχετικό ερέθισμα, «σίγουρα ναι» φωνάζουν τις τελευταίες μέρες οι Βραζιλιάνοι. Το ερέθισμα είναι η εκτίμηση «κρίμα που σταματάς από τα 35, ακόμη είχες χρόνια προσφοράς, αλλά και από το τέλος του 2007 να είχες σταματήσει το ποδόσφαιρο, χαρούμενος θα ήσουν».

Το 2007 μνημονεύεται επειδή, πολύ απλά, ήταν η χρονιά του! Απαριθμήστε τις διακρίσεις του δέκα χρόνια πριν: Ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης του κόσμου από τη FIFA, δική του η Χρυσή Mπάλα με περισσότερες ψήφους από Μέσι και Ρονάλντο!

«Καλύτερο δεκάρι του κόσμου» από την IFHHS (Παγκόσμια Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής του Ποδοσφαίρου).

Κάτοχος του Τσάμπιονς Λίγκ ως παίκτης της Μίλαν και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης (δέκα γκολ). Κορυφαίος παίκτης της χρονιάς από τις ψήφους των μελών της Παγκόσμιας Ομοσπονδίας Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών (FIFPRO), επίσης κορυφαίος του 2007 από τη βούληση προπονητών και ποδοσφαιριστών-αρχηγών όλων των Εθνικών ομάδων.

Την ίδια διάκριση του απένειμαν τότε και τα γνωστά-καθιερωμένα δημοψηφίσματα των περιοδικών «Ονζ»  και «WORLD SOCCER».

Επίσης, ως παίκτης της Μίλαν είχε ανέβει στον θρόνο ονόματι «Καλύτερος παίκτης της χρονιάς» του ιταλικού πρωταθλήματος το 2004, το 2006 αλλά και πάλι στο… δικό του 2007.

Θα μας λείψει αλλά, ούτως ή, άλλως, λοιπόν αποχωρεί πλήρης διακρίσεων.